Στην τοποθέτηση καλλιτεχνικών δημιουργημάτων της Ελληνιστικής περιόδου στους κυκλοφοριακούς κόμβους της Ρόδου αναφέρεται με ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζημάρκος.
«Οι δρόμοι μας δεν είναι μόνο υποδομές μετακίνησης, είναι και δημόσιοι χώροι. Και ο δημόσιος χώρος οφείλει να μιλά για τον τόπο, την ιστορία και την ψυχή του. Τι κάνουμε λοιπόν; Κάνουμε κάτι πολύ απλό αλλά πολύ ουσιαστικό: φέρνουμε τη μνήμη της Ρόδου εκεί όπου περνά κάθε μέρα ο πολίτης, ο μαθητής, ο εργαζόμενος, ο επισκέπτης. Δεν περιμένουμε από τον κόσμο να αναζητήσει μόνος του την ιστορία», αναφέρει ο κ. Χατζημάρκος.
Η ανάρτηση του είναι η εξής:
Καλημέρα.
Η απόφαση που λάβαμε ως Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου να τοποθετήσουμε καλλιτεχνικά δημιουργήματα της Ελληνιστικής περιόδου στους κυκλοφοριακούς κόμβους που σχεδιάζουμε και κατασκευάζουμε στους οδικούς άξονες της Ρόδου δεν είναι, μόνο, απο την ανάγκη μιας διακοσμητικής παρέμβασης. Οι δρόμοι μας δεν είναι μόνο υποδομές μετακίνησης, είναι και δημόσιοι χώροι. Και ο δημόσιος χώρος οφείλει να μιλά για τον τόπο, την ιστορία και την ψυχή του. Τι κάνουμε λοιπόν; Κάνουμε κάτι πολύ απλό αλλά πολύ ουσιαστικό: φέρνουμε τη μνήμη της Ρόδου εκεί όπου περνά κάθε μέρα ο πολίτης, ο μαθητής, ο εργαζόμενος, ο επισκέπτης. Δεν περιμένουμε από τον κόσμο να αναζητήσει μόνος του την ιστορία. Την τοποθετούμε μπροστά του, με σεβασμό, με μέτρο και με νόημα. Γιατί ένας τόπος που ξεχνά τη συμβολή του στον παγκόσμιο πολιτισμό, κινδυνεύει να συνηθίσει τη μικρή εικόνα του εαυτού του.
Και η Ρόδος δεν δικαιούται μια μικρή εικόνα του εαυτού της. Η Ρόδος υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα τέχνης και γλυπτικής του αρχαίου κόσμου.
Αυτό σημαίνει ότι όταν επιλέγουμε να αναδείξουμε έργα της Ελληνιστικής περιόδου στους κόμβους, δεν επινοούμε μια σχέση της Ρόδου με την τέχνη. Την αποκαθιστούμε. Δεν κατασκευάζουμε έναν μύθο. Υπενθυμίζουμε μια αλήθεια. Μια αλήθεια που είναι γνωστή στα μεγάλα μουσεία του κόσμου, αλλά συχνά όχι όσο θα έπρεπε στους ίδιους τους κατοίκους του νησιού.
Μερικά από τα πιο εμβληματικά έργα που θαυμάζει η ανθρωπότητα συνδέονται άμεσα με τη Ροδιακή δημιουργία και τη Ροδιακή Σχολή. Το Μουσείο του Βατικανού παρουσιάζει τον περίφημο Λαοκόοντα ως αριστούργημα των γλυπτών της Ρόδου. Το Λούβρο χαρακτηρίζει τη Νίκη τη Σαμοθράκης ως ένα από τα πιο διάσημα αγάλματά του και το ίδιο κάνει το Μουσείο στη Νάπολι για τον Ταύρο Φαρνέζε. Ο κόσμος ολόκληρος θαυμάζει τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων και το σύγχρονο Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο έχει τις ρίζεις του στον Lex Rodia, τον νόμο των Ροδίων για το Ναυτικό Δίκαιο. Η αναφορά είναι σε έναν τόπο που δεν βρέθηκε στο περιθώριο της ιστορίας της τέχνης, αλλά στον πυρήνα της. Ποιο είναι το μήνυμα της πρωτοβουλίας μας; Ότι η Ρόδος δεν είναι μόνο ένας σπουδαίος τουριστικός προορισμός. Είναι κοιτίδα πολιτισμού με διεθνές αποτύπωμα. Και αυτό το αποτύπωμα δεν πρέπει να μένει κλεισμένο μόνο σε βιβλία, σε επιστημονικά συνέδρια ή σε προθήκες μουσείων του εξωτερικού. Πρέπει να επιστρέφει στον φυσικό του τόπο. Πρέπει να γίνεται ορατό στον καθημερινό χώρο της ζωής μας.
Κάποιοι ίσως ρωτήσουν: γιατί στους κυκλοφοριακούς κόμβους; Η απάντηση είναι απλή. Διότι εκεί βρίσκεται το πιο δημοκρατικό σημείο επαφής με τον δημόσιο χώρο. Εκεί περνούν όλοι. Ο συμπολίτης μας που πηγαίνει στη δουλειά του. Το παιδί που μεγαλώνει εδώ. Ο επισκέπτης που έρχεται για πρώτη φορά στο νησί. Ο κόμβος, λοιπόν, δεν είναι απλώς τεχνικό έργο. Μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς, σημείο μνήμης, σημείο ταυτότητας.
Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην εποχή μας. Γιατί σήμερα οι κοινωνίες δεν χρειάζονται μόνο έργα που εξυπηρετούν. Χρειάζονται και έργα που εμπνέουν. Χρειάζονται σύμβολα που ενώνουν το χθες με το σήμερα. Χρειάζονται εικόνες που λένε στα παιδιά μας: “Αυτός ο τόπος παρήγαγε ομορφιά, δύναμη, τέχνη, ιδέες. Άρα κι εσύ μπορείς να σταθείς με αυτοπεποίθηση στον κόσμο”.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η δεύτερη μεγάλη διάσταση αυτής της πρωτοβουλίας: η καλλιέργεια της τοπικής υπερηφάνειας. Όχι μιας κούφιας υπερηφάνειας. Όχι μιας αυτάρεσκης τοπικιστικής ρητορικής. Αλλά μιας υγιούς, δημιουργικής περηφάνειας που βασίζεται στη γνώση. Όταν ο κάτοικος της Ρόδου συνειδητοποιεί ότι ο τόπος του δεν έδωσε μόνο ήλιο και θάλασσα, αλλά έδωσε μορφές που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία της τέχνης, τότε αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο στέκεται απέναντι στον τόπο του. Τον σέβεται περισσότερο. Τον υπερασπίζεται περισσότερο. Τον αγαπά πιο συνειδητά.
Η πρωτοβουλία μας, λοιπόν, δεν κοιτά μόνο προς τα έξω. Δεν απευθύνεται μόνο στον τουρίστα. Απευθύνεται πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τον Ροδίτη. Του λέει: “Κοίτα ποιος είσαι. Κοίτα από πού έρχεσαι. Κοίτα τι κουβαλά αυτό το νησί”. Και αυτή η υπενθύμιση έχει τεράστια σημασία, ειδικά στις νεότερες γενιές, που έχουν ανάγκη από ζωντανά παραδείγματα συνέχειας και αυτογνωσίας.
Υπάρχει και μια τρίτη διάσταση: η εικόνα του τόπου. Σε έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό προορισμών, δεν αρκεί πια να έχεις μόνο φυσική ομορφιά. Πρέπει να έχεις χαρακτήρα. Πρέπει να δίνεις στον επισκέπτη έναν λόγο να θυμάται όχι μόνο τι είδε, αλλά και τι έμαθε. Όταν ο επισκέπτης της Ρόδου αντιλαμβάνεται, από την πρώτη ακόμη επαφή του με τον δημόσιο χώρο, ότι βρίσκεται σε ένα νησί που γέννησε ή σφράγισε έργα παγκόσμιας εμβέλειας, τότε η εμπειρία του γίνεται βαθύτερη. Η Ρόδος παύει να είναι απλώς όμορφη. Γίνεται σημαίνουσα.
Και βέβαια, όλα αυτά οφείλουν να γίνονται με σοβαρότητα, αισθητική ποιότητα και σεβασμό στην οδική ασφάλεια. Δεν μιλάμε για εντυπωσιασμούς. Μιλάμε για παρεμβάσεις με μέτρο και με καθαρό συμβολισμό. Για παρεμβάσεις που δίνουν ταυτότητα και μετατρέπουν το αναγκαίο σε ουσιαστικό. Καλημέρα
