Γιώργος Σάββενας: «Τα άφθαρτα συναισθήματα επιμένουν» – Για την Ευστρατία Μαχαιρίδη

Σε ανα­κοί­νω­ση του ο κ. Γιώρ­γος Σάβ­βε­νας ανα­φέ­ρει τα εξής:

«Τα άφθαρ­τα συ­ναι­σθή­μα­τα επι­μέ­νουν»

Για την Ευ­στρα­τία Μα­χαι­ρί­δη

Σε μια εποχή όπου όλα γύρω φθεί­ρο­νται και ταυ­τό­χρο­να μοιά­ζουν ανα­λώ­σι­μα, ο άν­θρω­πος σιω­πη­λά, κιν­δυ­νεύ­ει να με­τα­τρα­πεί σε μέρος μιας μη­χα­νής.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον κόσμο που φθεί­ρε­ται και αλ­λά­ζει, έρ­χε­ται η Τατή, με τη χα­ρα­κτι­κή της δη­μιουρ­γία, να μας υπεν­θυ­μί­σει κάτι βα­θύ­τε­ρο.

Πως υπάρ­χει ένας άλλος κό­σμος, εκεί όπου τα άφθαρ­τα συ­ναι­σθή­μα­τα επι­μέ­νουν.

Όχι για να αρ­νη­θούν τη φθορά της ύλης, αλλά για να τη φω­τί­σουν.

Για να μας δεί­ξουν πως μέσα στη φθορά κρύ­βο­νται ποιό­τη­τες, γεν­νιού­νται συ­ναι­σθή­μα­τα και ανα­δύ­ε­ται η ουσία, ώστε να μπο­ρέ­σου­με να δούμε τον κόσμο μας αλ­λιώς.

Αυτές οι άυλες, άφθαρ­τες μορ­φές των συ­ναι­σθη­μά­των πλημ­μύ­ρι­σαν τη ματιά και την ψυχή μου στην έκ­θε­ση χα­ρα­κτι­κής της ει­κα­στι­κού και πο­λι­τι­κού μη­χα­νι­κού Ευ­στρα­τί­ας (Τατής) Μα­χαι­ρί­δη, με τίτλο «Δο­μι­κή Ποι­η­τι­κή», που πα­ρου­σιά­ζε­ται στο Νε­στο­ρί­δειο Μέ­λα­θρο.

Μέσα από τις ξυ­λο­γρα­φί­ες της, η δη­μιουρ­γός πε­ρι­η­γεί­ται σε εσω­τε­ρι­κούς χώ­ρους, απο­τυ­πώ­νο­ντας με ιδιαί­τε­ρη ευαι­σθη­σία το απο­τύ­πω­μα της εγκα­τά­λει­ψης, τη σιωπή της απου­σί­ας και το κύρος που απο­κτά η φθορά με το πέ­ρα­σμα του χρό­νου.

Η διττή της ιδιό­τη­τα, ως ει­κα­στι­κού και πο­λι­τι­κού μη­χα­νι­κού, δια­κρί­νε­ται έντο­να στο έργο της, καθώς η δομή και η αι­σθη­τι­κή συ­νυ­πάρ­χουν αρ­μο­νι­κά, συν­θέ­το­ντας μια βαθιά εσω­τε­ρι­κή «δο­μι­κή ποι­η­τι­κή».

Ο χώρος της έκ­θε­σης λει­τούρ­γη­σε ως πεδίο δια­λό­γου και ανα­στο­χα­σμού, όπου άφθαρ­τα συ­ναι­σθή­μα­τα γεν­νή­θη­καν, καθώς άν­θρω­ποι αντά­μω­ναν ξανά.

Η έκ­θε­ση δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μια απλή ει­κα­στι­κή πα­ρου­σί­α­ση, αλλά με­τα­τρέ­πε­ται σε μια ζω­ντα­νή εμπει­ρία που πα­ρά­γει ει­κό­νες, εγεί­ρει προ­βλη­μα­τι­σμούς και χα­ρά­ζει βαθιά μέσα μας εκεί­νη τη λεπτή γραμ­μή όπου η φθορά του χρό­νου συ­να­ντά την ουσία της ύπαρ­ξης.

Σε έναν κόσμο που συχνά φο­βά­ται τη φθορά, η «Δο­μι­κή Ποι­η­τι­κή» της Ευ­στρα­τί­ας Μα­χαι­ρί­δη έρ­χε­ται να μας υπεν­θυ­μί­σει ότι μέσα από αυτήν ανα­δύ­ο­νται η μνήμη, η αλή­θεια και τε­λι­κά, η ίδια η ζωή.

Γιώρ­γος Σάβ­βε­νας

Αρ­χι­τέ­κτων  Μη­χα­νι­κός