Η απολογία του Ουκρανού κατηγορούμενου για τη δολοφονία του Κωνσταντίνου Τσιαντή

• Αρ­νή­θη­κε κάθε εμπλο­κή, πε­ριέ­γρα­ψε άλ­λο­θι για την κρί­σι­μη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο και δή­λω­σε ότι δεν μπο­ρεί να εξη­γή­σει πώς η δική του sim κάρτα βρέ­θη­κε σε συ­σκευή που συν­δέ­ε­ται με το θύμα

Η υπό­θε­ση του θα­νά­του του Κων­στα­ντί­νου Τσια­ντή περνά σε κομ­βι­κή φάση, καθώς η απο­λο­γία του 49χρο­νου υπη­κό­ου Ου­κρα­νί­ας, που κα­τη­γο­ρεί­ται για αν­θρω­πο­κτο­νία από πρό­θε­ση, έθεσε στο επί­κε­ντρο μια ευ­θεία άρ­νη­ση εμπλο­κής και μια σειρά από συ­γκε­κρι­μέ­νους ισχυ­ρι­σμούς για τις κι­νή­σεις του, τις επα­φές του με το θύμα και, κυ­ρί­ως, για τα τη­λε­πι­κοι­νω­νια­κά δε­δο­μέ­να που η δι­κο­γρα­φία εμ­φα­νί­ζει ως κρί­σι­μους συν­δέ­σμους.

Μετά την ολο­κλή­ρω­ση της δια­δι­κα­σί­ας ενώ­πιον του Β’ Τα­κτι­κού Ανα­κρι­τή και την αξιο­λό­γη­ση των θέ­σε­ών του, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος κρί­θη­κε όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή» προ­σω­ρι­νά κρα­τού­με­νος, σε μια εξέ­λι­ξη που ανε­βά­ζει την έντα­ση της ανα­κρι­τι­κής διε­ρεύ­νη­σης και με­τα­φέ­ρει πλέον το βάρος στη δια­σταύ­ρω­ση των λε­γό­με­νών του με τα στοι­χεία που έχουν συλ­λε­χθεί.

Από την πρώτη στιγ­μή, όταν του απαγ­γέλ­θη­κε η κα­τη­γο­ρία, η στάση του ήταν από­λυ­τη. Δή­λω­σε ότι δεν απο­δέ­χε­ται την κα­τη­γο­ρία όπως του απο­δί­δε­ται και προ­χώ­ρη­σε σε ανα­λυ­τι­κή κα­τά­θε­ση θέ­σε­ων για το πώς πε­ρι­γρά­φει τη σχέση του με το θύμα, τι έκανε την επί­μα­χη ημέρα και γιατί θε­ω­ρεί ότι τα στοι­χεία που τον συν­δέ­ουν με τη δο­λο­φο­νία δεν αφο­ρούν στον ίδιο.

Η κα­τη­γο­ρία και το χρο­νι­κό πλαί­σιο που εξε­τά­ζε­ται

Η κα­τη­γο­ρία που του απο­δό­θη­κε είναι αν­θρω­πο­κτο­νία από πρό­θε­ση σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση, με την ανα­φο­ρά ότι η πράξη το­πο­θε­τεί­ται εντός συ­γκε­κρι­μέ­νου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος, από 21:40 έως 22:50 στις 1 Μαΐου 2025. Στο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο απο­τυ­πώ­νε­ται ότι ο θά­να­τος επήλ­θε από στραγ­γα­λι­σμό, με πίεση στον τρά­χη­λο, μέχρι να προ­κλη­θεί ασφυ­κτι­κός θά­να­τος.

Πρό­κει­ται για την πιο βαριά εκ­δο­χή που μπο­ρεί να απο­δο­θεί σε μια τέ­τοια υπό­θε­ση και το πλαί­σιο αυτό είναι εκεί­νο πάνω στο οποίο κα­λεί­ται η ανα­κρι­τι­κή δια­δι­κα­σία να «κου­μπώ­σει» γε­γο­νό­τα, κι­νή­σεις, μαρ­τυ­ρί­ες, τη­λε­φω­νι­κές ενερ­γο­ποι­ή­σεις και κα­τα­γρα­φές, ώστε να δια­πι­στω­θεί αν υπάρ­χει αδιά­σπα­στη αλυ­σί­δα που οδη­γεί στον κα­τη­γο­ρού­με­νο.

Η σχέση με το θύμα όπως την πε­ρι­γρά­φει ο 49χρο­νος

Στην απο­λο­γία του, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος το­πο­θε­τεί την έναρ­ξη της γνω­ρι­μί­ας του με το θύμα στο 2022 και πε­ρι­γρά­φει ότι υπήρ­χε, κατά τα λε­γό­με­νά του, φι­λι­κή αλλά και επαγ­γελ­μα­τι­κή σχέση. Ανα­φέ­ρει ότι εκτε­λού­σε ερ­γα­σί­ες τόσο στο σπίτι του θύ­μα­τος στην Κρε­μα­στή όσο και στο ξε­νο­δο­χείο, αλλά και στη βίλα στην Κά­λα­θο, με ερ­γα­σί­ες όπως βα­ψί­μα­τα και με­ρε­μέ­τια.

Ει­δι­κά για τον Μάρ­τιο του 2025, υπο­στη­ρί­ζει ότι υπήρ­ξε προ­φο­ρι­κή συμ­φω­νία ώστε να εκτε­λέ­σει ανα­καί­νι­ση στο ξε­νο­δο­χείο και στη συ­νέ­χεια να ανα­λά­βει τη δια­χεί­ρι­σή του, διευ­κρι­νί­ζο­ντας όμως ότι αυτή η συμ­φω­νία δεν υλο­ποι­ή­θη­κε.

Με τον τρόπο αυτό επι­χει­ρεί να δια­μορ­φώ­σει ένα πλαί­σιο σχέ­σης που δεν οδη­γεί, κατά τον ίδιο, σε σύ­γκρου­ση και κί­νη­τρο, σε αντί­θε­ση με την εκτί­μη­ση που έχει κα­τα­γρα­φεί στη δι­κο­γρα­φία περί οι­κο­νο­μι­κού υπό­βα­θρου και έντα­σης.

Η δική του πε­ρι­γρα­φή για την 1η Μαΐου 2025 και το άλ­λο­θι που προ­βάλ­λει

Το πιο κρί­σι­μο σκέ­λος της απο­λο­γί­ας του αφορά στην 1η Μαΐου 2025 και στις ώρες που κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο το­πο­θε­τεί­ται η τέ­λε­ση της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας.

Ο 49χρο­νος ανα­φέ­ρει ότι στις 30 Απρι­λί­ου 2025 συμ­φώ­νη­σαν με το θύμα να βρε­θούν την επό­με­νη ημέρα στο ξε­νο­δο­χείο, όπως και έγινε. Στη συ­νέ­χεια πε­ρι­γρά­φει πρω­ι­νή επί­σκε­ψη στην επι­χεί­ρη­ση ενοι­κί­α­σης οχη­μά­των στην Κρε­μα­στή, όπου, όπως υπο­στη­ρί­ζει, μπήκε ο ίδιος για να ρω­τή­σει, επει­δή το θύμα πο­νού­σε το πόδι του. Κατά τα λε­γό­με­νά του, η επι­χεί­ρη­ση αρ­νή­θη­κε να νοι­κιά­σει αυ­το­κί­νη­το στο θύμα, επι­κα­λού­με­νη πε­ρι­στα­τι­κά του πα­ρελ­θό­ντος με επι­στρο­φή οχη­μά­των χτυ­πη­μέ­νων.

Από εκεί­νο το ση­μείο και μετά, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος λέει ότι απο­χω­ρί­στη­κε το θύμα και πήγε στο κέ­ντρο της Ρόδου, επει­δή είχε ρα­ντε­βού με φίλο. Ανα­φέ­ρει επί­σης ότι δεν γνω­ρί­ζει τί­πο­τα για το γρα­πτό μή­νυ­μα που στάλ­θη­κε από το κι­νη­τό του θύ­μα­τος προς τη σύ­ζυ­γό του το με­ση­μέ­ρι της 1ης Μαΐου 2025 και πε­ριο­ρί­ζε­ται να πει ότι το μόνο που του είχε ανα­φέ­ρει το θύμα ήταν πως θα συ­να­ντού­σε φί­λους λόγω του εορ­τα­σμού της Πρω­το­μα­γιάς.

Στο πιο συ­γκε­κρι­μέ­νο κομ­μά­τι του άλ­λο­θι, δη­λώ­νει ότι στις 15:00 της ίδιας ημέ­ρας συ­να­ντή­θη­κε με φίλο του και μέχρι πε­ρί­που 20:00 ή 21:00 ήταν μαζί στο κέ­ντρο της Ρόδου. Με αυτή την ανα­φο­ρά προ­σπα­θεί να κα­λύ­ψει χρο­νι­κά με­γά­λο μέρος της ημέ­ρας, με­τα­φέ­ρο­ντας τη συ­ζή­τη­ση στο πού βρι­σκό­ταν κατά τις ώρες που η δι­κο­γρα­φία «βλέ­πει» δια­δρο­μές και κι­νή­σεις σε άλλες πε­ριο­χές.

Επι­πλέ­ον, προ­βαί­νει σε ει­δι­κή διά­ψευ­ση για τη συ­νά­ντη­ση που, σύμ­φω­να με στοι­χεία της υπό­θε­σης, φέ­ρε­ται να έγινε σε συ­γκε­κρι­μέ­νη επι­χεί­ρη­ση στην Πα­στί­δα. Ο ίδιος υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν συ­να­ντή­θη­κε εκεί με το θύμα την 1η Μαΐου 2025, αλλά 3 ημέ­ρες νω­ρί­τε­ρα, στις 28 Απρι­λί­ου. Μά­λι­στα επι­ση­μαί­νει ότι το κα­τά­στη­μα δια­θέ­τει κά­με­ρες και, κατά την άποψή του, θα μπο­ρού­σε εύ­κο­λα να φανεί αν υπήρ­ξε συ­νά­ντη­ση την κρί­σι­μη ημε­ρο­μη­νία.

Οι κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κές αρ­νή­σεις για με­τα­κι­νή­σεις, οχή­μα­τα και τη­λε­φω­νι­κές κλή­σεις

Στην απο­λο­γία του, ο 49χρο­νος δεν πε­ριο­ρί­στη­κε σε γε­νι­κή άρ­νη­ση. Προ­χώ­ρη­σε σε αλ­λε­πάλ­λη­λες, στο­χευ­μέ­νες αρ­νή­σεις για επι­μέ­ρους πε­ρι­στα­τι­κά που πε­ρι­γρά­φο­νται ως κρί­σι­μα μέσα στη δι­κο­γρα­φία.

Δη­λώ­νει ότι δεν ήταν εκεί­νος που οδη­γού­σε τη μο­το­συ­κλέ­τα την οποία είχε μι­σθώ­σει το θύμα και ότι δεν ήταν το πρό­σω­πο που κα­τα­γρά­φη­κε σε συ­γκε­κρι­μέ­νη ώρα στην επαρ­χια­κή οδό Πα­στί­δας Κα­λυ­θιών. Επι­πλέ­ον ανα­φέ­ρει ότι δεν ήταν εκεί­νος που, σε με­τα­γε­νέ­στε­ρη ώρα, οδη­γώ­ντας αυ­το­κί­νη­το μάρ­κας Nissan Micra, με­τέ­βη στο ση­μείο της χα­ρά­δρας όπου βρέ­θη­κε το πτώμα.

Πα­ράλ­λη­λα, αρ­νεί­ται ότι γνω­ρί­ζει οτι­δή­πο­τε για τις τη­λε­φω­νι­κές κλή­σεις προς τον διε­θνή αριθ­μό 112 που έγι­ναν στις 5 και 6 Μαΐου 2025. Αρ­νεί­ται επί­σης ότι ήταν το πρό­σω­πο που το από­γευ­μα της 7ης Μαΐου 2025 με­τέ­βη σε επι­χεί­ρη­ση και, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη­λε­φω­νι­κή συ­σκευή υπαλ­λή­λου, τη­λε­φώ­νη­σε στον ιδιο­κτή­τη της εται­ρεί­ας από την οποία είχε νοι­κια­στεί η μο­το­συ­κλέ­τα.

Με αυτή τη γραμ­μή, επι­χει­ρεί να «σπά­σει» τη σύν­δε­ση ανά­με­σα σε μια ακο­λου­θία κα­τα­γρα­φών και κι­νή­σε­ων που, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται στα στοι­χεία της υπό­θε­σης, εμ­φα­νί­ζε­ται να σχη­μα­τί­ζει σε­νά­ριο ανα­γνώ­ρι­σης, ενη­μέ­ρω­σης και κα­θο­δή­γη­σης προς το ση­μείο όπου βρέ­θη­κε το δί­κυ­κλο.

Το κε­ντρι­κό αγκά­θι της sim κάρ­τας και οι φρά­σεις που επι­λέ­γει

Από τα πιο κρί­σι­μα ση­μεία της απο­λο­γί­ας είναι εκεί­να στα οποία ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται να πει «δεν το έκανα», αλλά δη­λώ­νει ότι δεν μπο­ρεί να εξη­γή­σει δε­δο­μέ­να που φαί­νε­ται να τον ακου­μπούν.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ανα­φέ­ρει ότι δεν μπο­ρεί να εξη­γή­σει το γε­γο­νός ότι στις 1:40 της 2ας Μαΐου 2025 από το τη­λέ­φω­νό του έγινε κλήση σε εται­ρεία ταξί, προ­κει­μέ­νου να πα­ρα­λη­φθεί άτομο από την πε­ριο­χή της Πα­στί­δας. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη δια­τύ­πω­ση έχει ιδιαί­τε­ρο βάρος, επει­δή δεν απο­τε­λεί απλή διά­ψευ­ση, αλλά πα­ρα­δο­χή αδυ­να­μί­ας εξή­γη­σης ενός τε­χνι­κού ίχνους, το οποίο εμ­φα­νί­ζε­ται να έχει απο­τυ­πω­θεί.

Στο ίδιο μήκος κύ­μα­τος, δη­λώ­νει ότι δεν μπο­ρεί να εξη­γή­σει πώς στις 19:30 της 9ης Μαΐου 2025 ενερ­γο­ποιεί­ται στη συ­σκευή του θύ­μα­τος η τη­λε­φω­νι­κή σύν­δε­ση που, κατά τα ανα­φε­ρό­με­να, αντι­στοι­χεί στον ίδιο. Επί­σης υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν γνω­ρί­ζει τί­πο­τα για το γε­γο­νός ότι στις 13 Μαΐου 2025, όταν κλή­θη­κε να κα­τα­θέ­σει από την αστυ­νο­μία για τον θά­να­το του θύ­μα­τος, η τη­λε­φω­νι­κή του σύν­δε­ση ενερ­γο­ποι­ή­θη­κε σε άλλη τη­λε­φω­νι­κή συ­σκευή.

Αυτές οι φρά­σεις, με την επα­νά­λη­ψη του «δεν μπορώ να εξη­γή­σω» και του «δεν γνω­ρί­ζω τί­πο­τα», απο­τυ­πώ­νουν τον βα­σι­κό άξονα της υπε­ρά­σπι­σης σε σχέση με τα τη­λε­πι­κοι­νω­νια­κά στοι­χεία. Δεν υιο­θε­τεί μια τε­χνι­κή ανά­λυ­ση για το πώς θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί κάτι τέ­τοιο, αλλά επι­λέ­γει να το­πο­θε­τη­θεί με όρους άγνοιας και αδυ­να­μί­ας ερ­μη­νεί­ας, αφή­νο­ντας στην ανα­κρι­τι­κή δια­δι­κα­σία να κρί­νει αν υπάρ­χουν λο­γι­κές και απο­δει­κτι­κές γέ­φυ­ρες ή αν πρό­κει­ται για ασύν­δε­τα δε­δο­μέ­να.

Η ανα­φο­ρά στο πε­ρι­στα­τι­κό της 11ης Απρι­λί­ου 2025 και τι επι­χει­ρεί να δεί­ξει

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει στην απο­λο­γία του και ανα­φο­ρά σε πε­ρι­στα­τι­κό που, κατά τα λε­γό­με­νά του, συ­νέ­βη στις 11 Απρι­λί­ου 2025, όταν το θύμα του τη­λε­φώ­νη­σε να πάει στην οικία του. Πε­ρι­γρά­φει ότι βρήκε το θύμα χτυ­πη­μέ­νο στο πρό­σω­πο με μα­τω­μέ­νο χεί­λος και ότι εκεί­νο του είπε πως τον είχαν κλέ­ψει μπαί­νο­ντας από πα­ρά­θυ­ρο.

Ο ίδιος ανα­φέ­ρει ότι έλεγ­ξε το πα­ρά­θυ­ρο, το βρήκε κλει­στό και στον χώρο είδε κυ­νη­γε­τι­κά όπλα και αντι­κεί­με­να αξίας στη θέση τους, γι’ αυτό δεν πί­στε­ψε ότι υπήρ­ξε κλοπή. Η ανα­φο­ρά αυτή λει­τουρ­γεί σε 2 επί­πε­δα. Πρώ­τον, επι­χει­ρεί να δεί­ξει ότι υπήρ­χαν πε­ρί­ερ­γα πε­ρι­στα­τι­κά και πριν από την αν­θρω­πο­κτο­νία. Δεύ­τε­ρον, προ­σπα­θεί να πα­ρου­σιά­σει τον εαυτό του ως πρό­σω­πο που κλή­θη­κε να βοη­θή­σει και να ελέγ­ξει μια κα­τά­στα­ση, όχι ως πρό­σω­πο που δη­μιουρ­γεί απει­λή.

Η πα­ρα­δο­χή για προη­γού­με­νες κα­τη­γο­ρί­ες και το βάρος της

Σε ερώ­τη­ση για το αν έχει κα­τη­γο­ρη­θεί άλλη φορά, ο 49χρο­νος απά­ντη­σε ότι έχει κα­τη­γο­ρη­θεί για πα­ρά­νο­μη εί­σο­δο και για πα­ρά­νο­μη με­τα­φο­ρά με­τα­να­στών. Η ανα­φο­ρά αυτή κα­τα­γρά­φε­ται αυ­το­τε­λώς μέσα στη δια­δι­κα­σία και απο­τε­λεί στοι­χείο που, από τη μία, δεί­χνει ότι υπάρ­χει προη­γού­με­νο εμπλο­κής με τις αρχές, από την άλλη όμως δεν σχε­τί­ζε­ται αυ­το­μά­τως με την υπό­θε­ση αν­θρω­πο­κτο­νί­ας και θα αξιο­λο­γη­θεί μέσα στο πλαί­σιο της συ­νο­λι­κής ει­κό­νας που σχη­μα­τί­ζει η δι­κο­γρα­φία.

Το κε­φά­λαιο της ανα­χώ­ρη­σης για Γερ­μα­νία και οι πε­ριο­ρι­στι­κοί όροι

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος το­πο­θε­τεί την ανα­χώ­ρη­σή του για την Γερ­μα­νία στα τέλη Νο­εμ­βρί­ου 2025 και την απο­δί­δει σε οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες και ανά­γκη ανεύ­ρε­σης ερ­γα­σί­ας. Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν μπο­ρού­σε να ερ­γα­στεί χωρίς άδεια πα­ρα­μο­νής, ότι έκανε αί­τη­ση και ότι υπήρ­χε προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη εξέ­τα­ση της υπό­θε­σής του σε συ­γκε­κρι­μέ­νες ημε­ρο­μη­νί­ες εντός του 2026. Ανα­φέ­ρει επί­σης ότι το γερ­μα­νι­κό κρά­τος του πα­ρεί­χε δω­μά­τιο στο Μό­να­χο και επί­δο­μα δια­βί­ω­σης.

Στο πιο κρί­σι­μο ση­μείο, δη­λώ­νει ότι σκο­πός του δεν ήταν να πα­ρα­βιά­σει τους πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους, αλλά να επι­στρέ­φει κάθε μήνα για να δίνει το παρών. Υπο­στη­ρί­ζει ότι είχε ενη­με­ρώ­σει τη­λε­φω­νι­κά το αρ­μό­διο αστυ­νο­μι­κό τμήμα ότι τους μήνες Δε­κέμ­βριο 2025 και Ια­νουά­ριο 2026 δεν θα δώσει το παρών λόγω πα­ρα­μο­νής στη Γερ­μα­νία και ότι του ζη­τή­θη­κε να απο­στεί­λει έγ­γρα­φο που να απο­δει­κνύ­ει τη με­τοί­κι­σή του.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη ανα­φο­ρά επι­χει­ρεί να αντι­κρού­σει την ει­κό­να απο­φυ­γής ή φυγής. Ταυ­τό­χρο­να, αφή­νει ανοι­χτό το πεδίο για να αξιο­λο­γη­θεί αν υπήρ­ξε έγ­γρα­φη ενη­μέ­ρω­ση, αν υπήρ­ξε πραγ­μα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα επι­στρο­φής και αν τε­λι­κά η ανα­χώ­ρη­ση συν­δέ­ε­ται χρο­νι­κά με την εξέ­λι­ξη των ερευ­νών, όπως αυτό απο­τυ­πώ­νε­ται στη δι­κο­γρα­φία.

Ο 49χρο­νος ανα­φέ­ρει ότι βρί­σκε­ται σε διά­στα­ση με τη σύ­ζυ­γό του και ότι έχει ανή­λι­κο άρρεν τέκνο ηλι­κί­ας 3,5 ετών. Πρό­κει­ται για στοι­χείο που συχνά προ­βάλ­λε­ται για να απο­τυ­πω­θεί κοι­νω­νι­κό και οι­κο­γε­νεια­κό πλαί­σιο, χωρίς αυτό να αλ­λά­ζει το αντι­κεί­με­νο της ανα­κρι­τι­κής κρί­σης, η οποία πα­ρα­μέ­νει επι­κε­ντρω­μέ­νη στα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να της υπό­θε­σης.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος επι­ση­μαί­νει ότι έμαθε για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τη­γο­ρία από τη­λε­φώ­νη­μα του πε­θε­ρού του στις 21 Ια­νουα­ρί­ου 2026. Πε­ρι­γρά­φει ότι σο­κα­ρί­στη­κε και ότι προ­σπά­θη­σε να βρει αε­ρο­πο­ρι­κά ει­σι­τή­ρια για Ρόδο, τα οποία όμως ήταν ακρι­βά, γι’ αυτό και αγό­ρα­σε ει­σι­τή­ρια ώστε να με­τα­βεί οδι­κώς από το Μό­να­χο προς Ρου­μα­νία και στη συ­νέ­χεια προς Θεσ­σα­λο­νί­κη, με στόχο να βρει χρή­μα­τα για να με­τα­βεί στη Ρόδο.

Δη­λώ­νει ότι το θύμα ήταν καλός άν­θρω­πος και ότι δεν είχε κα­νέ­ναν λόγο να του κάνει κακό. Πρό­κει­ται για προ­σω­πι­κή το­πο­θέ­τη­ση που επι­χει­ρεί να με­τα­φέ­ρει στο επί­πε­δο του κι­νή­τρου την από­λυ­τη άρ­νη­ση και να αμ­φι­σβη­τή­σει το σε­νά­ριο οι­κο­νο­μι­κής ή άλλης σύ­γκρου­σης.

Στην πλευ­ρά της υπε­ρά­σπι­σης πα­ρέ­στη η δι­κη­γό­ρος κ. Μαρία Πετρά.

Για την υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας στο πλευ­ρό της οι­κο­γέ­νειας του θύ­μα­τος πα­ρί­στα­νται οι κ.κ. Μηνάς Τσέρ­κης, Μα­ρί­να Κρα­νί­τη Τσέρ­κη και Στε­φα­νία Κου­λου­μπρή, ενώ για τη χήρα πα­ρί­στα­νται οι κ.κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής και Χάρης Δια­κο­σάβ­βας.