Φώτης Μάγγος: Επιστολή ευγνωμοσύνης από μητέρα 12χρονου για το ΕΣΥ και τη σωτήρια επέμβαση του ιατρού των Λειψών

Μία επι­στο­λή γε­μά­τη ευ­γνω­μο­σύ­νη ήρθε από την Ελ­βε­τία, από τη Μαρία Πι­νάρ­ντι, μη­τέ­ρα του 12χρο­νου Κάρλο: κι όμως, στην Ελ­λά­δα υπάρ­χουν εξαι­ρε­τι­κά ικα­νοί για­τροί. Όπως ομο­λο­γεί η ίδια στην επι­στο­λή της, σε μια χώρα όπου το εθνι­κό σύ­στη­μα υγεί­ας δεν κοι­τά­ζει το πορ­το­φό­λι του ασθε­νή, αλλά τον ίδιο τον άν­θρω­πο.

Πριν λίγες εβδο­μά­δες, στους Λει­ψούς, ο αγρο­τι­κός για­τρός Γιώρ­γος Κα­λο­γε­ρά­κος διέ­γνω­σε σακ­χα­ρώ­δη δια­βή­τη σε ένα παιδί που ούτε το ίδιο ούτε η μη­τέ­ρα του γνώ­ρι­ζαν μέχρι πρό­τι­νος ότι έπα­σχε. Άμεσα ορ­γα­νώ­θη­κε επεί­γου­σα δια­κο­μι­δή: με ασθε­νο­φό­ρο στο λι­μά­νι με πλωτό μέσο από τους Λει­ψούς προς τη Λέρο, στο νο­σο­κο­μείο, και από εκεί με Σι­νούκ στη Ρόδο, όπου το παιδί έλαβε την απα­ραί­τη­τη φρο­ντί­δα.

Τέ­τοιες στιγ­μές δεί­χνουν την αξία της αν­θρώ­πι­νης ζωής και τη δύ­να­μη των αν­θρώ­πων που υπη­ρε­τούν με αφο­σί­ω­ση το λει­τούρ­γη­μά τους.

Στην επι­στο­λή που ακο­λου­θεί, η Μαρία Πι­νάρ­ντι δεν ξεχνά να ευ­χα­ρι­στή­σει τους Λει­ψιώ­τες που συ­μπα­ρα­στά­θη­καν με κάθε τρόπο σε αυτόν τον αγώνα που έδω­σαν αυτές τις μέρες εκεί­νη και ο Κάρλο.

“Αγα­πη­τέ Φώτη,

σου γράφω αυτές τις γραμ­μές στα γερ­μα­νι­κά, αλλά θα τις με­τα­φρά­σει ο δι­κη­γό­ρος μου στα ελ­λη­νι­κά.

Θα ήθελα να σε ευ­χα­ρι­στή­σω από καρ­διάς, όπως και τό­σους πολ­λούς αν­θρώ­πους από τους Λει­ψούς. Όλοι σας μας στη­ρί­ξα­τε απί­στευ­τα κατά τη διάρ­κεια του σο­βα­ρού προ­βλή­μα­τος υγεί­ας του Κάρλο.

Και όταν λέω «απί­στευ­τα», το εννοώ πραγ­μα­τι­κά. Έμει­να βαθιά συ­γκι­νη­μέ­νη και θε­τι­κά έκ­πλη­κτη από το πόσο με­γά­λη ήταν η συ­μπα­ρά­στα­ση και πόσες φορές ένιω­σα έμπρα­κτα τη βο­ή­θειά σας. Εσύ, Φώτη, μί­λη­σες μαζί μου πολ­λές φορές και φρό­ντι­σες προ­σω­πι­κά να μπο­ρέ­σου­με να επι­σκε­φθού­με μια ει­δι­κό για­τρό – αντι­λή­φθη­κα πόσο δύ­σκο­λο ήταν αυτό μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, καθώς είχες να αντι­με­τω­πί­σεις και πολ­λές αρ­νή­σεις. Και όλα αυτά, ενώ ου­σια­στι­κά γνω­ρι­ζό­μα­σταν μόνο από ένα «γεια».

Και μετά οι άν­θρω­ποι των Λει­ψών: για πα­ρά­δειγ­μα, μια οι­κο­γέ­νεια που βρι­σκό­ταν τυ­χαία στη Ρόδο ήρθε να μας επι­σκε­φθεί και μας έφερε πολ­λές φορές φρέ­σκο, σπι­τι­κό φα­γη­τό, για να έχου­με «κάτι υγιει­νό».

Πολ­λοί φίλοι και γνω­στοί από τους Λει­ψούς μας έστελ­ναν συ­νε­χώς μη­νύ­μα­τα, ρω­τού­σαν πώς εί­μα­στε και μας προ­σέ­φε­ραν τη βο­ή­θειά τους. Ήξε­ραν ότι ανα­γκα­στή­κα­με να φύ­γου­με σχε­δόν άρον-άρον από το ενοι­κια­ζό­με­νο στού­ντιο για να πάμε στο νο­σο­κο­μείο. Μά­λι­στα, μας έστει­λαν επει­γό­ντως κάτι απα­ραί­τη­το με κού­ριερ μέσω πλοί­ου, ώστε να το πά­ρου­με μαζί μας στην Ελ­βε­τία (όταν ετοί­μα­ζα βια­στι­κά τα πράγ­μα­τα, δεν γνώ­ρι­ζα ότι θα κα­τα­λή­γα­με στην Ελ­βε­τία και όχι ξανά στους Λει­ψούς).

Τέ­τοια προ­θυ­μία για βο­ή­θεια και αν­θρώ­πι­νη ζε­στα­σιά δεν έχω ξα­να­ζή­σει – με συ­γκί­νη­σε βαθιά. Ακόμη και το γε­γο­νός ότι στο Ια­τρείο των Λει­ψών ο για­τρός Γε­ώρ­γιος αντι­με­τώ­πι­σε άμεσα και σωστά την κα­τά­στα­ση και ορ­γά­νω­σε αμέ­σως τη με­τα­φο­ρά στη Ρόδο ήταν μο­να­δι­κό. Δεν έχω λόγια – μόνο ευ­γνω­μο­σύ­νη.

Η με­τα­φο­ρά ήταν επί­σης εντυ­πω­σια­κή: με ασθε­νο­φό­ρο στο λι­μά­νι, με στρα­τιω­τι­κό πλοίο στη Λέρο και από εκεί με στρα­τιω­τι­κό ελι­κό­πτε­ρο στη Ρόδο. Παρά το σοκ και τη δρα­μα­τι­κό­τη­τα της κα­τά­στα­σης, όλοι ήταν εξαι­ρε­τι­κά καλοί, υπο­στη­ρι­κτι­κοί και χα­μο­γε­λα­στοί με τον Κάρλο – έτσι έχει κρα­τή­σει μια θε­τι­κή ανά­μνη­ση από όλο αυτό. Αν θέ­λεις, μπορώ να σου στεί­λω και φω­το­γρα­φί­ες.

Ως Ελ­βε­τί­δα, έμει­να πραγ­μα­τι­κά έκ­πλη­κτη από το πόσο καλά λει­τουρ­γεί η υγειο­νο­μι­κή πε­ρί­θαλ­ψη σε κα­τα­στά­σεις έκτα­κτης ανά­γκης – και κυ­ρί­ως από το ότι όλα γί­νο­νται για το καλό του παι­διού και της μη­τέ­ρας. Το κό­στος δεν φαι­νό­ταν να είναι προ­τε­ραιό­τη­τα, όπως έχω συ­νη­θί­σει στην Ελ­βε­τία. Απλώς ενερ­γή­σα­τε άμεσα.

Στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου ξε­κί­νη­σε η δια­δι­κα­σία για την επι­στρο­φή μας στην Ελ­βε­τία. Εκεί συ­νει­δη­το­ποί­η­σα για πρώτη φορά πόσο δια­φο­ρε­τι­κά λει­τουρ­γεί η «Ελ­βε­τία»: αρ­χι­κά υπήρ­ξε συ­ζή­τη­ση – σχε­δόν δια­φω­νία – με­τα­ξύ των για­τρών για το αν ο Κάρλο μπο­ρού­σε να τα­ξι­δέ­ψει μόνος ή αν έπρε­πε να τον πα­ρα­λά­βουν. Οι έλ­λη­νες για­τροί της παι­δια­τρι­κής κλι­νι­κής επέ­με­ναν ότι πρέ­πει να με­τα­φερ­θεί μαζί με εμένα. Από την άλλη, οι ελ­βε­τι­κές αρχές προ­σπα­θού­σαν να επι­βά­λουν μια πιο οι­κο­νο­μι­κή λύση.

Έφτα­σαν στο ση­μείο να κά­νουν μια νεαρή για­τρό να δα­κρύ­σει, ενώ η υπεύ­θυ­νη επα­να­λάμ­βα­νε συ­νε­χώς στα αγ­γλι­κά: «Πρέ­πει να με­τα­φερ­θεί με τη μη­τέ­ρα του – τε­λεία». Όλο αυτό ήταν πολύ δύ­σκο­λο για μένα να το πα­ρα­κο­λου­θώ.

Οι για­τροί στη Ρόδο μου είπαν τότε: «Τώρα κα­τα­λα­βαί­νου­με γιατί είστε τόσο πλού­σιοι στην Ελ­βε­τία – κά­νε­τε τα πάντα για να εξοι­κο­νο­μή­σε­τε χρή­μα­τα. Αλλά εις βάρος των ασθε­νών». Τε­λι­κά, η ασφά­λειά μας μας με­τέ­φε­ρε στην Ελ­βε­τία, αλλά μόνο επει­δή οι έλ­λη­νες για­τροί επέ­μει­ναν τόσο δυ­να­μι­κά υπέρ μας.

Σου τα ανα­φέ­ρω όλα αυτά γιατί γνω­ρί­ζω ότι είσαι πο­λι­τι­κός και φα­ντά­ζο­μαι ότι το ελ­λη­νι­κό σύ­στη­μα υγεί­ας συχνά δέ­χε­ται κρι­τι­κή. Εγώ, ως Ελ­βε­τί­δα, μπορώ μόνο να πω ένα με­γά­λο «ευ­χα­ρι­στώ» σε εσένα και σε όλους τους εμπλε­κό­με­νους. Δεν θα πε­ρί­με­να ποτέ ότι θα μας βοη­θού­σαν τόσο γρή­γο­ρα, τόσο απλά και τόσο αν­θρώ­πι­να.

Ακόμη και μέσα στο νο­σο­κο­μείο, ο Κάρλο αντι­με­τω­πί­στη­κε με με­γά­λη ελα­στι­κό­τη­τα – μπο­ρού­σε να επι­λέ­γει τι θα φάει, να κοι­μά­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο κ.λπ. Και απέ­να­ντι σε εμένα όλοι έδει­ξαν με­γά­λη κα­τα­νό­η­ση, πα­ρό­λο που ήμουν συχνά εξα­ντλη­μέ­νη και ψυ­χο­λο­γι­κά φορ­τι­σμέ­νη.

Κλεί­νο­ντας, θέλω να πω ότι τε­λι­κά μας πα­ρέ­λα­βε από τη Ρόδο μια πολύ ευ­γε­νι­κή ομάδα από την Ελ­βε­τία, που μας έκανε να ξε­χά­σου­με τις δυ­σκο­λί­ες. Η συ­νερ­γα­σία τους με το νο­σο­κο­μείο της Ρόδου ήταν επί­σης εξαι­ρε­τι­κή. Ωστό­σο, πα­ρα­μέ­νει μια πικρή γεύση, καθώς φαί­νε­ται ότι χωρίς την επι­μο­νή των ελ­λή­νων για­τρών, δεν θα εί­χα­με λάβει την ίδια βο­ή­θεια.

Έχω πλέον μάθει ότι δεν είμαι η μόνη που έχει ζήσει κάτι τέ­τοιο. Υπάρ­χουν και άλλοι Ελ­βε­τοί που, παρά την ασφά­λι­σή τους, δυ­σκο­λεύ­ο­νται να επα­να­πα­τρι­στούν μετά από ια­τρι­κό πε­ρι­στα­τι­κό στο εξω­τε­ρι­κό.

Ελ­πί­ζω σύ­ντο­μα να επι­στρέ­ψου­με υγιείς στους Λει­ψούς, ώστε να μπο­ρέ­σου­με να σε ευ­χα­ρι­στή­σου­με και από κοντά, όπως και όλους όσοι μας βο­ή­θη­σαν τόσο πολύ.

Με θερ­μούς χαι­ρε­τι­σμούς,

Μαρία”

(Οι φω­το­γρα­φί­ες δη­μο­σιεύ­ο­νται με τη συ­ναί­νε­ση του Κάρλο).