• Υπόμνημα του Συλλόγου Εργαζομένων Δασικών Υπηρεσιών Αιγαίου προς τα συναρμόδια υπουργεία καταγράφει διαχρονική υποστελέχωση, ανενεργές οργανικές θέσεις και αναλογία κάλυψης κατά 62% δυσμενέστερη από τον πανελλαδικό μέσο όρο, ζητώντας δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα παρεμβάσεων
Μετά από τακτική Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 05-12-2025, ο Σύλλογος Εργαζομένων Δασικών Υπηρεσιών Αιγαίου επαναφέρει με οξύ τρόπο ένα ζήτημα που, όπως υποστηρίζει, δεν αφορά μόνο στην υπηρεσιακή λειτουργία αλλά στην ίδια την κρατική δυνατότητα να προστατεύει αποτελεσματικά το φυσικό περιβάλλον στον νησιωτικό χώρο.
Με διαβιβαστικό και ομόφωνο υπόμνημα προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, ο Σύλλογος περιγράφει μια πραγματικότητα διοικητικής ασφυξίας, αυξημένων περιβαλλοντικών πιέσεων και χωρικής ασυνέχειας, με αιτήματα που δεν περιορίζονται σε προσλήψεις αλλά αγγίζουν τον τρόπο με τον οποίο το κράτος εφαρμόζει στην πράξη την αρχή της νησιωτικότητας.
Η βασική θέση είναι σαφής: όταν η δασική διοίκηση στο Αιγαίο λειτουργεί με σημαντικά λιγότερους ανθρώπους από όσους θα απαιτούσε ακόμη και ο πανελλαδικός μέσος όρος, τότε η ανισότητα παύει να είναι εσωτερικό ζήτημα μιας υπηρεσίας και μετατρέπεται σε πρόβλημα ισότιμης κρατικής προστασίας.
Στο κείμενο υπογραμμίζεται ότι οι Δασικές Υπηρεσίες ασκούν αποκλειστικά κρατικές αρμοδιότητες που συνδέονται με την προστασία δασών και δασικών εκτάσεων, την πυροπροστασία, τη βιοποικιλότητα, τους ελέγχους χρήσεων γης, τις γνωμοδοτήσεις για έργα, την προστασία της δημόσιας δασικής περιουσίας και τη διαδικασία των δασικών χαρτών, ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη στήριξη των Επιτροπών Εξέτασης Αντιρρήσεων.
Στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας βρίσκεται η συνταγματική αρχή της νησιωτικότητας, με το επιχείρημα ότι ο νησιωτικός χώρος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με τα ίδια κριτήρια στελέχωσης που εφαρμόζονται στην ηπειρωτική χώρα. Η γεωγραφική ασυνέχεια, η ανάγκη μετακινήσεων, οι θαλάσσιες μεταφορές, οι εποχικές αιχμές και η επιχειρησιακή ετοιμότητα αποτελούν, κατά τον Σύλλογο, στοιχεία που επιβάλλουν ειδικό σχέδιο στελέχωσης και όχι απλή αναπαραγωγή ενός ηπειρωτικού μοντέλου διοίκησης. Με αυτή τη λογική, η υποστελέχωση παρουσιάζεται ως δομικό έλλειμμα κρατικής παρουσίας σε έναν χώρο με διαφορετικές απαιτήσεις, όπου ο χρόνος και το κόστος κάθε ελεγκτικής πράξης αυξάνονται από την ίδια τη γεωγραφία.
Η αποτύπωση της χωρικής πραγματικότητας στο υπόμνημα είναι από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του. Στην περιοχή ευθύνης της Επιθεώρησης Εφαρμογής Δασικής Πολιτικής Αιγαίου περιλαμβάνονται 793 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, με περίπου 48 κατοικημένα. Όμως, σύμφωνα με το κείμενο, μόνο σε 21 νησιά λειτουργούν συνολικά 71 οργανωμένες διοικητικές μονάδες, την ώρα που τα υπόλοιπα 745 νησιωτικά τμήματα αποτελούν χωρικά ασύνδετα πεδία επιτήρησης χωρίς μόνιμη διοικητική παρουσία. Ως ενδεικτικό παράδειγμα συνεπειών αναφέρεται ότι ακόμη και κατοικημένα νησιά με σημαντικό αντικείμενο διαχείρισης και προστασίας δεν διαθέτουν διοικητικές μονάδες, με αποτέλεσμα η επιτήρηση να απουσιάζει ή να γίνεται αποσπασματικά.
Η τεκμηρίωση του Συλλόγου στηρίζεται σε σύγκριση με επίσημη πανελλαδική βάση του 2014. Πανελλαδικά αναφέρεται ότι αντιστοιχούσε 1 υπάλληλος ανά 36,6 km² έκτασης ευθύνης, ενώ στο Αιγαίο 1 υπάλληλος ανά 59,1 km², δηλαδή αναλογία κατά περίπου 62% δυσμενέστερη. Το υπόμνημα μεταφράζει αυτή τη διαφορά και σε ανθρώπους, μιλώντας για έλλειμμα περίπου 96 υπαλλήλων σε σχέση με τον πανελλαδικό μέσο όρο. Η ανισότητα αναλύεται και ανά ειδικότητα, με ιδιαίτερα επιβαρυμένη εικόνα για δασολόγους, δασοφύλακες και διοικητικούς, όπου η αντιστοίχιση έκτασης ανά εργαζόμενο εμφανίζεται σαφώς δυσμενέστερη σε σχέση με τον μέσο όρο.
Στο υπόμνημα καταγράφεται ότι το 2022, μετά τη μεταφορά των Δασικών Υπηρεσιών στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, η στελέχωση στην περιοχή ευθύνης Αιγαίου έφτασε τους 179. Ωστόσο, η εικόνα δεν παρουσιάζεται ως ουσιαστική ενίσχυση, καθώς, όπως σημειώνεται, δεν υπήρξε ισοδύναμος λειτουργικός σχεδιασμός και μέρος του προσωπικού δεσμεύτηκε σε διοικητικά και οικονομικά καθήκοντα. Σήμερα, σύμφωνα με το ίδιο κείμενο, οι πραγματικά υπηρετούντες ανέρχονται σε 158, δηλαδή καταγράφεται νέα απομείωση προσωπικού σε συνθήκες αυξημένων απαιτήσεων και με πρόσθετη επιβάρυνση του επιστημονικού και επιχειρησιακού δυναμικού από διοικητικές εργασίες λόγω ελλιπούς υποστήριξης.
Το υπόμνημα δίνει ιδιαίτερο βάρος στη διάσταση ανάμεσα στη θεσμική πρόβλεψη και την πραγματική στελέχωση. Αναφέρεται ότι προβλέπονται 229 οργανικές θέσεις, εκ των οποίων 164 εμφανίζονται ως καλυμμένες, 16 κενές και 49 δεσμευμένες. Όμως οι πραγματικά υπηρετούντες είναι 158, ενώ συνολικά 65 οργανικές θέσεις, δηλαδή 28,4% του συνόλου, δεν μεταφράζονται σε ανθρώπινο δυναμικό. Η επισήμανση αυτή λειτουργεί ως πολιτικό επιχείρημα ότι η διοικητική υποδομή παραμένει ανενεργή σε κρίσιμη κλίμακα, άρα η αδυναμία δεν είναι περιστασιακή αλλά συστημική.
Πέρα από τους απόλυτους αριθμούς, αναδεικνύεται και η σύνθεση του προσωπικού. Από τις 164 καλυμμένες οργανικές θέσεις, οι 88 είναι ΔΕ, οι 32 ΠΕ και οι 34 ΤΕ, ενώ η λειτουργία στο πεδίο στηρίζεται κυρίως σε ΔΕ δασοφύλακες. Ταυτόχρονα, το κείμενο επισημαίνει κρίσιμη ανεπάρκεια διοικητικής και τεχνικής υποστήριξης, καθώς υπηρετούν 12 διοικητικοί και 3 μηχανικοί για όλες τις Διευθύνσεις, στοιχείο που παρουσιάζεται ως δομική αδυναμία για έργα, μελέτες, ψηφιακές διαδικασίες και τεκμηρίωση διοικητικών πράξεων. Επιπλέον καταγράφονται ως προβληματικές οργανικές θέσεις κενά και δεσμευμένες σε ειδικότητες όπως δασοφύλακες, δασολόγοι, δασοπόνοι, δομικών έργων και οδηγός.
Το υπόμνημα δεν περιορίζεται στη διοικητική εικόνα, αλλά τη συνδέει με τις μεταβολές στο πεδίο. Γίνεται αναφορά σε πιέσεις από τουριστική δόμηση, αλλαγές χρήσεων γης, υποβάθμιση οικοσυστημάτων, ερημοποίηση σε άνυδρα νησιά, αυξημένη παραβατικότητα, αυθαίρετες επεμβάσεις και εντάσεις γύρω από μεγάλα έργα, όπως έργα ΑΠΕ. Παράλληλα, επισημαίνεται ο υψηλός κίνδυνος πυρκαγιών που απαιτεί συνεχή επιτήρηση. Το βασικό συμπέρασμα που επιχειρείται είναι ότι χωρίς επαρκή Δασική Υπηρεσία, η ανάπτυξη μπορεί να μετατραπεί σε χωρική απορρύθμιση, άρα η στελέχωση αντιμετωπίζεται ως προϋπόθεση περιβαλλοντικής διακυβέρνησης.
Στην ενότητα των αιτημάτων, ο Σύλλογος ζητά άμεση κάλυψη των 16 κενών οργανικών θέσεων και πλήρωση των 49 δεσμευμένων, με ρητή δέσμευση συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος και δυνατότητα κάλυψης μέσω κινητικότητας. Ζητά επίσης άμεσες προσλήψεις, στοχευμένη ενίσχυση κρίσιμων ειδικοτήτων, θεσμοθέτηση ειδικής νησιωτικής πολιτικής στελέχωσης με κριτήρια χωρικής ασυνέχειας και εποχικών αιχμών, καθώς και ετήσια δημόσια αποτύπωση της στελέχωσης και δεικτών επάρκειας ανά περιοχή.
Το κείμενο κλείνει με καθαρό πολιτικό αίτημα για συντονισμένη παρέμβαση. Ζητείται συνάντηση με την πολιτική ηγεσία και τη Γενική Γραμματεία Δασών, έγγραφη δέσμευση χρονοδιαγράμματος για κάλυψη κενών και δεσμευμένων θέσεων και κατάρτιση ειδικού σχεδίου νησιωτικής στελέχωσης. Παράλληλα ζητείται συμμετοχή της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής στη διαμόρφωση του σχεδίου και ανάδειξη του ζητήματος στη Βουλή από τους βουλευτές των νησιών. Η κατακλείδα συνοψίζει το βασικό επιχείρημα ότι δεν ζητείται «ειδική μεταχείριση», αλλά ισότιμη κρατική προστασία, παρουσιάζοντας την απόκλιση στελέχωσης και τις ανενεργές οργανικές θέσεις ως τομή που καθιστά την κατάσταση πολιτικό ζήτημα πρώτης γραμμής.
