Πρόστιμο 700.000 ευρώ για τη θανάτωση 14 ορνιθών φέρνει ανακοπή και προσφυγή

Μια υπό­θε­ση που ξε­κί­νη­σε από ανα­φο­ρά για θά­να­το 14 ορ­νι­θών στη Ρόδο, εξε­λί­χθη­κε σε πρό­στι­μο 700.000 ευρώ, με τον εν­δια­φε­ρό­με­νο να κι­νεί­ται δι­κα­στι­κά κα­τα­θέ­το­ντας προ­σφυ­γή και ανα­κο­πή, στο­χεύ­ο­ντας τόσο την πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου όσο και τις πρά­ξεις βε­βαί­ω­σης και εί­σπρα­ξης.

Σύμ­φω­να με το ιστο­ρι­κό που πε­ρι­γρά­φε­ται στα δι­κό­γρα­φα, το γε­γο­νός το­πο­θε­τεί­ται στις 21/6/2025. Τότε, σε κα­τοι­κία στην Κρε­μα­στή Ρόδου, δια­πι­στώ­θη­κε ότι 14 ό ρνι­θες από κο­τέ­τσι ήταν νε­κρές, με την εκτί­μη­ση ότι υπήρ­ξε δη­λη­τη­ρί­α­ση.

Το άτομο που δια­τη­ρού­σε τον ορ­νι­θώ­να προ­χώ­ρη­σε σε κα­ταγ­γε­λία στο Α.Τ. Ια­λυ­σού, θε­ω­ρώ­ντας υπεύ­θυ­νο τον συγ­γε­νή του που, όπως ανα­φέ­ρε­ται, τάιζε κατά δια­στή­μα­τα τα ζώα για να διευ­κο­λύ­νει όταν ο ιδιο­κτή­της απου­σί­α­ζε στην ερ­γα­σία του.

Η υπό­θε­ση, όπως πε­ρι­γρά­φε­ται, πήρε άμεσα διπλή τρο­χιά. Από τη μία ενερ­γο­ποι­ή­θη­κε ποι­νι­κή διε­ρεύ­νη­ση. Από την άλλη κι­νή­θη­κε δια­δι­κα­σία διοι­κη­τι­κής κύ­ρω­σης με επί­κλη­ση του Ν. 4830/2021, οδη­γώ­ντας στην έκ­δο­ση πρά­ξης βε­βαί­ω­σης πα­ρά­βα­σης και επι­βο­λής προ­στί­μου από το Α.Τ. Ια­λυ­σού.

Κρί­σι­μο ση­μείο της αφή­γη­σης είναι η δή­λω­ση του μη­νυ­τή συγ­γε­νή στις 16/7/2025 ότι ανα­κα­λεί τη μή­νυ­ση και ότι δεν επι­θυ­μεί την ποι­νι­κή δίωξη, αφού, κατά τα ανα­φε­ρό­με­να, πεί­στη­κε ότι ο κα­ταγ­γελ­λό­με­νος δεν είχε σχέση με τον θά­να­το των ζώων.

Παρά την εξέ­λι­ξη αυτή, η διοι­κη­τι­κή δια­δι­κα­σία δεν στα­μά­τη­σε. Αντί­θε­τα, ακο­λού­θη­σαν εν­στά­σεις και απορ­ρί­ψεις, με την πλευ­ρά του πο­λί­τη να επι­μέ­νει ότι δεν υπήρ­ξε ανά­μει­ξη και ότι η διοι­κη­τι­κή κύ­ρω­ση στε­ρεί­ται νό­μι­μης και πραγ­μα­τι­κής βάσης.

Στα κεί­με­να πε­ρι­γρά­φε­ται ότι υπο­βλή­θη­καν αντιρ­ρή­σεις στις 17/7/2025. Ωστό­σο, απο­τυ­πώ­νε­ται πως το Α.Τ. Ια­λυ­σού απέρ­ρι­ψε τις αντιρ­ρή­σεις, επι­κα­λού­με­νο ότι εκ­κρε­μεί το ποι­νι­κό σκέ­λος και ότι το θέμα θα πρέ­πει να επα­νε­ξε­τα­στεί μετά την τε­λε­σι­δι­κία της από­φα­σης του Δι­κα­στη­ρί­ου.

Η φράση αυτή γί­νε­ται στη συ­νέ­χεια κομ­βι­κό επι­χεί­ρη­μα της προ­σφυ­γής, αφού χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται αντι­φα­τι­κή ως αι­τιο­λο­γία, με το σκε­πτι­κό ότι αν πράγ­μα­τι απαι­τεί­ται ανα­μο­νή της ποι­νι­κής κα­τά­λη­ξης, τότε δεν δι­καιο­λο­γεί­ται η επι­μο­νή στη βε­βαί­ω­ση του ανώ­τα­του διοι­κη­τι­κού προ­στί­μου στο παρόν στά­διο.

Το ποσό και η μα­θη­μα­τι­κή λο­γι­κή της κύ­ρω­σης

Ο πυ­ρή­νας της υπό­θε­σης είναι το ύψος της κύ­ρω­σης και ο τρό­πος που συ­γκρο­τή­θη­κε. Στα δι­κό­γρα­φα πε­ρι­γρά­φε­ται ότι επι­βλή­θη­κε πρό­στι­μο 50.000 ευρώ για κάθε όρ­νι­θα και, για 14 όρ­νι­θες, το συ­νο­λι­κό ποσό δια­μορ­φώ­θη­κε σε 700.000 ευρώ. Η ανα­φο­ρά είναι σαφής ως προς το ό,τι επε­λέ­γη το ανώ­τα­το προ­βλε­πό­με­νο ποσό ανά ζώο, γε­γο­νός που πα­ρου­σιά­ζε­ται ως εξο­ντω­τι­κό και δυ­σα­νά­λο­γο για τα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να της πε­ρί­πτω­σης.

Πα­ράλ­λη­λα, κα­τα­γρά­φο­νται συ­γκε­κρι­μέ­νες διοι­κη­τι­κές πρά­ξεις που συν­δέ­ο­νται με τη βε­βαί­ω­ση και την ει­σπρα­κτι­κή δια­δι­κα­σία.

Το θε­σμι­κό ζή­τη­μα της προη­γού­με­νης ακρό­α­σης

Ένα από τα πιο βαριά θε­σμι­κά επι­χει­ρή­μα­τα που προ­βάλ­λο­νται είναι ότι η πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου εκ­δό­θη­κε χωρίς προη­γού­με­νη κλήση του πο­λί­τη για να εκ­θέ­σει τις από­ψεις του. Το ση­μείο αυτό δεν είναι απλώς τυ­πι­κό. Σε υπο­θέ­σεις με­γά­λης οι­κο­νο­μι­κής επι­βά­ρυν­σης, η προη­γού­με­νη ακρό­α­ση λει­τουρ­γεί ως βα­σι­κός μη­χα­νι­σμός ελέγ­χου της διοί­κη­σης, γιατί επι­τρέ­πει να ει­σα­χθούν στον φά­κε­λο κρί­σι­μα στοι­χεία πριν πα­γιω­θεί μια βλα­πτι­κή πράξη, ιδίως όταν επι­λέ­γε­ται το ανώ­τα­το μέτρο. Στα δι­κό­γρα­φα το­νί­ζε­ται ότι η πα­ρά­λει­ψη αυτή κα­θι­στά την πράξη άκυρη ως τίτλο εί­σπρα­ξης, άρα συ­μπα­ρα­σύ­ρει και τις πρά­ξεις βε­βαί­ω­σης που βα­σί­στη­καν σε αυτήν.

Η έντα­ση του επι­χει­ρή­μα­τος αυ­ξά­νει επει­δή, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, δεν μι­λά­με για μια απλή δια­φο­ρά μι­κρο­πο­σού, αλλά για ποσό 700.000 ευρώ. Σε τέ­τοια με­γέ­θη, η διοι­κη­τι­κή αι­τιο­λο­γία και οι δι­κο­νο­μι­κές εγ­γυ­ή­σεις δεν μπο­ρούν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως λε­πτο­μέ­ρειες, καθώς από αυτές κρί­νε­ται αν η διοί­κη­ση λει­τούρ­γη­σε ως εγ­γυ­η­τής νο­μι­μό­τη­τας ή ως μη­χα­νι­σμός αυ­το­μα­το­ποι­η­μέ­νης τι­μω­ρί­ας.

Ο νόμος για τα ζώα συ­ντρο­φιάς και το  ερώ­τη­μα της εφαρ­μο­γής του στις όρ­νι­θες

Ένα δεύ­τε­ρο, ου­σια­στι­κό πεδίο σύ­γκρου­σης είναι η ίδια η υπα­γω­γή της πε­ρί­πτω­σης στον Ν. 4830/2021. Στα δι­κό­γρα­φα προ­βάλ­λε­ται ότι ο νόμος αφορά στην προ­στα­σία ζώων συ­ντρο­φιάς και την ευ­ζω­ία τους και ότι οι όρ­νι­θες, ως οι­κό­σι­τα ζώα που εκτρέ­φο­νται για κά­λυ­ψη οι­κο­γε­νεια­κών ανα­γκών, δεν εμπί­πτουν στην έν­νοια των ζώων συ­ντρο­φιάς. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία αυτή επι­χει­ρεί να χτυ­πή­σει την υπό­θε­ση στη ρίζα της. Αν ο εφαρ­μο­στέ­ος κα­νό­νας είναι λάθος, τότε η κύ­ρω­ση, όσο καλά και αν βε­βαιώ­θη­κε δια­δι­κα­στι­κά, πα­ρα­μέ­νει νο­μι­κά έωλη ως προς το αντι­κεί­με­νό της.

Η αι­τιο­λο­γία που επι­στρέ­φει  ως μπού­με­ρανγκ

Η φράση περί επα­νε­ξέ­τα­σης μετά την τε­λε­σι­δι­κία του ποι­νι­κού σκέ­λους πα­ρου­σιά­ζε­ται ως κε­ντρι­κή αντί­φα­ση. Από τη μία, η διοί­κη­ση φαί­νε­ται να ανα­γνω­ρί­ζει ότι το ποι­νι­κό απο­τέ­λε­σμα είναι κομ­βι­κό. Από την άλλη, δεν ανα­στέλ­λει ου­σια­στι­κά τις συ­νέ­πειες της διοι­κη­τι­κής κύ­ρω­σης, ούτε εξη­γεί γιατί επι­λέ­γει το ανώ­τα­το πρό­στι­μο πριν υπάρ­ξει τε­λι­κή δι­κα­στι­κή κρίση στο ποι­νι­κό πεδίο. Το απο­τέ­λε­σμα, όπως ανα­πτύσ­σε­ται στα κεί­με­να, είναι μια αι­τιο­λο­γία που δεν απα­ντά στις αντιρ­ρή­σεις επί της ου­σί­ας, αλλά τις πα­ρα­κάμ­πτει, αφή­νο­ντας τον πο­λί­τη αντι­μέ­τω­πο με ένα τε­ρά­στιο ποσό, ενώ η ίδια η αρχή δη­λώ­νει ότι θα ξα­να­δεί το θέμα αρ­γό­τε­ρα.

Τα δι­κό­γρα­φα φέ­ρουν την υπο­γρα­φή του πλη­ρε­ξού­σιου δι­κη­γό­ρου Εμ­μα­νου­ήλ Κου­τσού­κου, ο οποί­ος ανα­πτύσ­σει μια στρα­τη­γι­κή πολ­λα­πλών επι­πέ­δων. Δεν μένει μόνο στο πραγ­μα­τι­κό, δη­λα­δή στην άρ­νη­ση εμπλο­κής και στην ανά­κλη­ση της μή­νυ­σης. Ανε­βά­ζει το βάρος στη δια­δι­κα­σία, στη σα­φή­νεια της αι­τιο­λο­γί­ας, στη συμ­βα­τό­τη­τα του εφαρ­μο­σθέ­ντος νόμου με το είδος των ζώων και στην ανα­λο­γι­κό­τη­τα της κύ­ρω­σης.