Γ. Χαλίκος: «Με βαριά καρδιά, αλλά με καθαρή συνείδηση, αποχωρώ από την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κάλυμνο»

Ανά­μει­κτα συναι­σθή­ματα δια­κα­τέ­χουν τον Γιάννη Χαλίκο, στην επι­στολή που απέ­στειλε στα τοπικά ΜΜΕ, με την οποία κοι­νο­ποιεί την απο­χώ­ρησή του από την Κάλυμνο.

Εμφανώς πικρα­μέ­νος, ο άνθρω­πος που στάθηκε για χρόνια δίπλα στην ιδιαί­τερή του πατρίδα και στους συμπα­τριώ­τες του, ο άνθρω­πος που η υπο­γραφή του βρί­σκε­ται στα μεγα­λύ­τερα έργα του νησιού, για την ανα­κού­φιση των κατοί­κων και της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς τους, σε φιλαν­θρω­πι­κές πράξεις ουσίας, σε στήριξη οικο­γε­νειών, σε προ­σφορά που δεν υπάρχει χώρος για να κατα­γρα­φεί, σε συνεχή αντα­πό­κριση σε κάθε κάλεσμα της κοι­νω­νίας, απο­χω­ρεί από “το νησάκι” του, όπως συνη­θί­ζει κάθε φορά να απο­κα­λεί την Κάλυμνο.

Μετά το πρό­σφατο περι­στα­τικό, για το οποίο αισθάν­θηκε, όπως πολύ χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρει, “πίκρα, στε­νο­χώ­ρια και κυρίως προ­σβολή της αξιο­πρέ­πειάς μου“, ο Γιάννης Χαλίκος σήμερα φεύγει από την Κάλυμνο, ομο­λο­γώ­ντας ότι η απόφασή του “Είναι ίσως η δυσκο­λό­τερη που έχω λάβει όλα αυτά τα χρόνια“, δεί­χνο­ντας τον πόνο που αισθά­νε­ται βαθιά μέσα του.

Ο Γιάννης Χαλίκος, ο οποίος ουδέ­ποτε επι­θυ­μούσε τον τίτλο του ευερ­γέτη, που φυσικά και του ανα­λο­γεί, στην επι­στολή του κάνει ξεκά­θαρη την πικρία αλλά και το θυμό του προς εκεί­νους “τους αρχη­γούς των παρα­τά­ξεων που επέ­λε­ξαν ακόμη και σε αυτό το γεγονός να πολι­τι­κο­ποι­ή­σουν την κατά­σταση, μέσω ακραίων εκφρά­σεων εντός του Δημ Συμ­βου­λίου και με την επιλογή τους να μην παρευ­ρε­θούν απα­ξιώ­νο­ντας το γεγονός και κατ επέ­κταση το πρόσωπο μου“, ενώ παράλ­ληλα ευχα­ρι­στεί όλους εκεί­νους που του συμπα­ρα­στά­θη­καν ηθικά και στά­θη­καν δίπλα του σε όλη αυτή τη δοκι­μα­σία που βίωσε και τον οδήγησε στην απόφασή του να φύγει σήμερα από “το νησάκι” του.

Κατα­λή­γο­ντας και με το ήθος και το περίσ­σεμα ψυχής που τον χαρα­κτη­ρί­ζει, ο Γιάννης Χαλίκος, δηλώνει ξεκά­θαρα πως δεσμέ­υ­ε­ται ότι θα προ­σπα­θή­σει να μην οδη­γη­θούν οι επι­χει­ρή­σεις του σε κλεί­σιμο

Ακο­λου­θεί η επι­στολή του Γιάννη Χαλίκου, που απευ­θύ­νει προς όλους του συμπα­τριώ­τες του:

Κάλυ­μνος 22/01/2026

Αγα­πη­τοί συμπα­τριώ­τες

Παρα­κο­λού­θησα με μεγάλη προσοχή το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο που έλαβε χώρα χθες στο νησί της Καλύ­μνου. Αρχικά, θα ήθελα να εκφράσω την αμέ­ρι­στη εκτί­μησή μου καθώς το ανώτατο όργανο του νησιού συνε­δρί­ασε με σκοπό και θέμα που αφο­ρούσε στο κοινό καλό και τον έλεγχο της τάξης και του τρόπου άσκησης εξου­σίας στο νησί με αφορμή ένα προ­σω­πικό μου περι­στα­τικό.

Θα ήθελα, επίσης, να ευχα­ρι­στήσω θερμά για τη στήριξη προς το πρόσωπό μου. Αυτό που αισθάν­θηκα ως απλός πολίτης ήταν βαθιά ικα­νο­ποί­ηση από τα τόσο όμορφα και ειλι­κρινή λόγια που άκουσα από πολλούς συμπα­τριώ­τες μου.

Δεν σας κρύβω, όμως, την πικρία και τη στε­νο­χώ­ρια που ένιωσα από την απουσία παρα­τά­ξεων και ανθρώ­πων που εδώ και χρόνια έχω σταθεί δίπλα τους, και τους οποίους έχω στη­ρί­ξει και συν­δρά­μει με όλες μου τις δυνά­μεις όταν ήταν Δημο­τική αρχή για το καλό του τόπου. Αλλά και από ανθρώ­πους που επέ­λε­ξαν να κάνουν πολι­τική ακόμα και σε αυτό το ζήτημα.

Για όσους δεν γνω­ρί­ζουν πριν λίγες μέρες  συνέβη ένα γεγονός το οποίο βίωσα και ειλι­κρινά με κλόνισε.

Για ένα εξαι­ρε­τικά μικρής σημα­σίας παρά­πτωμα, βρέθηκα αντι­μέ­τω­πος με την αυτό­φωρη δια­δι­κα­σία και τη σύνταξη δικο­γρα­φίας εις βάρος μου. Η εξέλιξη αυτή, ανε­ξαρ­τή­τως νομικής διά­στα­σης, με πλήγωσε βαθύ­τατα σε ανθρώ­πινο επίπεδο.

Ένιωσα πίκρα, στε­νο­χώ­ρια και κυρίως προ­σβολή της αξιο­πρέ­πειάς μου. Όχι για την εφαρ­μογή του νόμου, όπου είμαι κάθετος ότι πρέπει να εφαρ­μό­ζε­ται προς όλους ισότιμα.  Αλλά για την απουσία κατα­νό­η­σης, ισο­νο­μίας, μέτρου και σεβα­σμού προς έναν άνθρωπο ο οποίος επί δεκα­ε­τίες στάθηκε δίπλα στον τόπο του με συνέ­πεια και ανι­διο­τέ­λεια.

Το γεγονός αυτό καθαυτό μπορεί για πολλούς να μην απο­τε­λεί μεί­ζο­νος σημα­σίας. Όμως για μένα είναι ίσως η σταγόνα που ξεχεί­λισε το ποτήρι.

Γνω­ρί­ζετε πιστεύω οι περισ­σό­τε­ροι ότι η προ­σφορά μου όλα αυτά τα χρόνια δεν υπα­γο­ρεύ­τηκε από υπο­χρέ­ωση ή σκο­πι­μό­τητα. Και ουδέ­ποτε απο­σκο­πούσα σε δάφνες ,ακόμη και ο τίτλος που ακού­στηκε πάλι χθες στο Δημ. Συμ­βού­λιου αρκετές φορές του Ευερ­γέτη του νησιού με ξενίζει και αισθά­νο­μαι ότι δεν μου ανα­λο­γεί.  Ό,τι προ­σφέρω σε αυτό το νησί είναι μόνο από καθαρό συναί­σθημα, αγάπη και σεβασμό προς τον τόπο και τους συμπα­τριώ­τες μου.

Αυτό που ίσως να μην γνω­ρί­ζετε ότι όλα αυτά τα χρόνια που δρα­στη­ριο­ποιού­μαι στο νησί της Καλύ­μνου, βοη­θώ­ντας, συν­δρά­μο­ντας και συνει­σφέ­ρο­ντας με κάθε δυνατό τρόπο και με όλες μου τις δυνά­μεις στους συμπο­λί­τες μου και στον τόπο μας. Τον Δήμο, το Νοσο­κο­μείο, το Γηρο­κο­μείο, το στρατό, τα σώματα ασφα­λείας, πυρο­σβε­στική, συλ­λό­γους, σχολεία, ομάδες, φορείς , κοι­νω­νι­κές δομές, κοι­νω­νι­κές δράσεις, εκδη­λώ­σεις και σε προ­σω­πικό επίπεδο τόσους ανθρώ­πους , έχω δεχθεί σφοδρό πόλεμο από μερίδα συμπα­τριω­τών μου.

Αρχικά οι επι­χει­ρή­σεις μου, οι οποίες για μένα έχουν περισ­σό­τερο κοι­νω­νικό χαρα­κτήρα, ώστε να ανα­πτύσ­σο­νται τα νησιά μας και να δημιουρ­γού­νται θέσεις εργα­σίας   τόσο στην Κάλυμνο όσο και στην Ψέριμο, έχουν δεχθεί πάμπολ­λες καταγ­γε­λίες από συμπα­τριώ­τες μας όλα αυτά τα χρόνια.

Απο­κο­ρύ­φωμα της αχα­ρι­στίας μερίδας συμπο­λι­τών μας ήταν το ότι έφθασαν να με οδη­γή­σουν  μαζί με συνερ­γά­τες μου, μέχρι την Δίωξη Οικο­νο­μι­κού Εγκλή­μα­τος, με ψευδή καταγ­γε­λίες με προφανή σκοπό την εξό­ντωσή μου και τη δημιουρ­γία ανε­πα­νόρ­θω­των βλαβών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αυστρα­λία. Κάτι τέτοιο, φυσικά, κατέστη αδύνατο, καθώς όλες μου οι ενέρ­γειες, οι δρα­στη­ριό­τη­τες και οι οικο­νο­μι­κές μου συναλ­λα­γές ήταν πάντοτε απο­λύ­τως νόμιμες.

Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι μετά από όλο αυτό τον αγώνα που έχω κάνει στο νησί μου, το να υπομένω όλες αυτές τις κατα­στά­σεις από συμπα­τριώ­τες μου, και στα 65 μου χρόνια να οδη­γούμε στο κατώφλι της Αστυ­νο­μίας, να συντα­χθεί δικο­γρα­φία εις βάρος μου και να κληθώ να αντι­με­τω­πίσω τον νόμο σε ποινικό επίπεδο. Αυτό ήταν κάτι που με κλόνισε, με πίκρανε, με στε­νο­χώ­ρησε και με πλήγωσε βαθύ­τατα, τόσο ως προς την αξιο­πρέ­πειά μου όσο και συναι­σθη­μα­τικά απέ­να­ντι σε αυτόν τον τόπο.

«Με βαριά καρδιά, αλλά με καθαρή συνεί­δηση, λαμβάνω την απόφαση να απο­χω­ρήσω σήμερα από την ιδιαί­τερη πατρίδα μου».

Φεύ­γο­ντας, παίρνω μαζί μου όλα τα όμορφα λόγια και πράξεις αγάπης και στή­ρι­ξης που έλαβα από πολλούς συμπα­τριώ­τες μου, ανθρώ­πους που επέχουν ισχυρές θέσεις στην τοπική κοι­νω­νία όπως ο κ. Δήμαρ­χος, ο κ. Έπαρχος, ο Δκτης του Νοσο­κο­μείου και εδώ θα ήθελα να εκφράσω ξεχω­ρι­στά την εκτί­μηση και τον σεβασμό μου απέ­να­ντι στον Μητρο­πο­λίτη μας που με την στάση του με  καθή­λωσε. Επίσης συναν­θρώ­πους μου που αυτές τις ημέρες με ανα­ζή­τη­σαν, με κάλεσαν και μου απέ­δει­ξαν έμπρα­κτα τη στήριξή τους. Ταυ­τό­χρονα, όμως, παίρνω μαζί μου και την πικρία, την απο­γο­ή­τευση τη στε­νο­χώ­ρια και τον θυμό για εκεί­νους που μου γύρισαν την πλάτη, και στους αρχη­γούς των παρα­τά­ξεων που επέ­λε­ξαν ακόμη και σε αυτό το γεγονός να πολι­τι­κο­ποι­ή­σουν την κατά­σταση, μέσω ακραίων εκφρά­σεων εντός του Δημ Συμ­βου­λίου και με την επιλογή τους να μην παρευ­ρε­θούν απα­ξιώ­νο­ντας το γεγονός και κατ επέ­κταση το πρόσωπο μου.

Η απόφαση της απο­χώ­ρη­σης μου δεν ήταν εύκολη. Είναι ίσως η δυσκο­λό­τερη που έχω λάβει όλα αυτά τα χρόνια. Όμως η συναι­σθη­μα­τική φόρτιση και η θλίψη που βιώνω αυτές τις μέρες  δεν μου επι­τρέ­πουν να συνε­χίσω να βρί­σκο­μαι και να δρω εδώ με την ίδια ψυχική δύναμη, ηρεμία και αξιο­πρέ­πεια.

Αντι­λαμ­βά­νο­μαι πλήρως ότι το ενδε­χό­μενο κλεί­σιμο των επι­χει­ρή­σεών μου θα επι­φέ­ρει οικο­νο­μι­κές και κοι­νω­νι­κές συνέ­πειες στον τόπο μας, καθώς και στις οικο­γέ­νειες που εργά­ζο­νται μαζί μου. Δεν είναι, όμως, εύκολη η λει­τουρ­γία τους με την απουσία μου από το νησί. Δεν μπορώ να δεσμευτώ για το τι θα συμβεί, καθώς απαι­τεί­ται συζή­τηση με τους συνερ­γά­τες και την οικο­γέ­νειά μου. Δεσμεύ­ο­μαι, ωστόσο, να προ­σπα­θήσω να μην οδηγηθώ σε αυτή την απόφαση.

Αποχωρώ με την ελπίδα ότι ο χρόνος θα απα­λύ­νει τον ψυχικό φόρτο που φέρω αυτή τη στιγμή από συμπο­λί­τες μας που επι­λέ­γουν να με πλη­γώ­νουν, και ότι στο μέλλον θα μπορέσω να επι­στρέψω στο νησί που αγαπώ βαθιά και στους ανθρώ­πους που έχω πάντα στην καρδιά μου, ώστε να συνε­χίσω απε­ρί­σπα­στα να προ­σφέρω και να συνει­σφέρω με όλες μου τις δυνά­μεις.

Με εκτί­μηση,

Ιωάννης Α. Χαλίκος

Πηγή: palmoskalymnou.gr