Ανώτερος δικαστής ξεγύμνωσε μέσω Facebook την πραγματικότητα στο Δικαστικό Μέγαρο Ρόδου προκαλώντας κύμα συζητήσεων

• Η δημόσια κριτική του δικαστή ανέ­δειξε τις χρόνιες παθο­γέ­νειες των υπο­δο­μών απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης στο νησί

Αίσθηση και έντονο σχο­λια­σμό έχει προ­κα­λέ­σει στους κόλπους του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου η δημόσια ανάρ­τηση δικαστή του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, ο οποίος συμ­με­τείχε την Παρα­σκευή στη συνε­δρί­αση του μετα­βα­τι­κού δικα­στη­ρίου στη Ρόδο.

Ο ανώ­τε­ρος λει­τουρ­γός της Δικαιο­σύ­νης, επι­στρέ­φο­ντας στην Αθήνα, δεν δίστασε να απο­τυ­πώ­σει μέσω του προ­σω­πι­κού του λογα­ρια­σμού στο Facebook τη δεινή κατά­σταση που επι­κρα­τεί στο Δικα­στικό Μέγαρο του νησιού, τις ελλεί­ψεις, τις κακο­τε­χνίες και την πλήρη εγκα­τά­λειψη των υπο­δο­μών.

Η ανάρ­τησή του συνο­δεύ­τηκε από βίντεο που συγκέ­ντρωσε πάνω από 6.200 προ­βο­λές, φωτο­γρα­φίες και σχόλια που δεν άφησαν περι­θώ­ρια παρερ­μη­νείας. Απο­τέ­λεσε ένα ηχηρό καμπα­νάκι για την κατά­σταση στην οποία απο­νέ­με­ται η Δικαιο­σύνη στη Ρόδο.

Οι αντι­δρά­σεις που ακο­λού­θη­σαν υπήρξαν άμεσες. Πολλοί νομικοί του νησιού, αν και δεν αιφ­νι­διά­στη­καν από την περι­γραφή, είδαν στη δημο­σιο­ποί­ηση αυτή μια αυθε­ντική εξω­στρέ­φεια εκ μέρους της ίδιας της Δικαιο­σύ­νης.

Κάτι που, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, σπα­νί­ζει σε ένα σύστημα που συχνά επι­λέ­γει τη σιωπή.

Η δημόσια κατα­γραφή της παρακ­μής

Η ανάρ­τηση του δικαστή, που έγινε ευρέως γνωστή μέσα σε λίγες ώρες, προ­κά­λεσε αμη­χα­νία αλλά και προ­βλη­μα­τι­σμό. Χωρίς να κατο­νο­μά­ζει πρόσωπα ή θεσμούς, ο ανώ­τε­ρος δικα­στι­κός σχο­λί­ασε: “Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Δια­δρα­στικό installation. Καλ­λι­τέ­χνης: ελλη­νικό κράτος”. Aποτύπωσε την κακο­δαι­μο­νία με εικόνες φθοράς, υγρα­σίας και πρό­χει­ρων επι­σκευών που περισ­σό­τερο θυμί­ζουν εγκα­τα­λειμ­μένο δημόσιο κτήριο παρά κέντρο απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης.

Η παρέμ­βασή του δεν ήταν τυχαία. Απο­τύ­πωνε την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν καθη­με­ρινά εκα­το­ντά­δες δικη­γό­ροι, υπάλ­λη­λοι και πολίτες.

Η τοπο­θέ­τηση ενός δικαστή υψηλής βαθ­μί­δας, που δεν ανήκει στην τοπική κοι­νω­νία, προ­σέ­δωσε κύρος και αξιο­πι­στία σε μια δια­χρο­νική κραυγή αγα­νά­κτη­σης.

Ένα ιστο­ρικό κτήριο σε κατά­σταση φθοράς

Το Δικα­στικό Μέγαρο της Ρόδου, σύμβολο διοι­κη­τι­κής ισχύος και αρχι­τε­κτο­νι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, βρί­σκε­ται στην καρδιά της πόλης, στην πλατεία Ελευ­θε­ρίας. Το κτήριο ανε­γέρ­θηκε στα­διακά την περίοδο 1923–1939, κατά την ιταλική κατοχή, και απο­τε­λεί δείγμα της ρασιο­να­λι­στι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής, με επιρ­ροές από τους Ιταλούς αρχι­τέ­κτο­νες Florestano Di Fausto και Rodolfo Petracco.

Οι πέντε επι­μέ­ρους πτέ­ρυ­γες που το συγκρο­τούν συνε­νώ­θη­καν για να στε­γά­σουν διοι­κη­τι­κές και δικα­στι­κές υπη­ρε­σίες, προσ­δί­δο­ντας στην πόλη ένα από τα πιο επι­βλη­τικά δημόσια κτήρια της εποχής.

Ωστόσο, σχεδόν έναν αιώνα μετά, το μέγαρο έχει μετα­τρα­πεί σε παρά­δειγμα εγκα­τά­λει­ψης. Ρωγμές στους τοίχους, φθαρ­μένα δάπεδα, οξει­δω­μέ­νοι σιδη­ρο­δο­κοί και απο­σα­θρω­μένα κου­φώ­ματα συν­θέ­τουν ένα σκηνικό παρακ­μής. Η υγρασία δια­περνά τους χώρους, τα ηλε­κτρο­λο­γικά δίκτυα θεω­ρού­νται παρω­χη­μένα, ενώ η έλλειψη προ­σβα­σι­μό­τη­τας για άτομα με ανα­πη­ρία υπο­γραμ­μί­ζει τον ανα­χρο­νι­σμό του κτηρίου. Η εικόνα αυτή δεν προ­σβάλ­λει μόνο την αισθη­τική, αλλά και την ίδια τη λει­τουρ­γία της Δικαιο­σύ­νης.

Η παρέμ­βαση του δικαστή έφερε το θέμα στα φώτα της δημο­σιό­τη­τας και ανέ­δειξε με εμφα­τικό τρόπο την αδρά­νεια των τελευ­ταίων δεκα­ε­τιών.

Η τοπική κοι­νω­νία γνω­ρί­ζει καλά ότι η κατά­σταση του Μεγάρου δεν απο­τε­λεί πρό­σφατο φαι­νό­μενο.

Ωστόσο, η ευθεία δια­πί­στωση από δικαστή που δεν έχει τοπική σύνδεση, αλλά προ­έρ­χε­ται από την πρω­τεύ­ουσα, μετα­τρέ­πει το ζήτημα σε θέμα εθνικού κύρους για το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης.

Είναι πλέον σαφές ότι η Δικαιο­σύνη στη Ρόδο δεν μπορεί να συνε­χί­σει να απο­νέ­με­ται σε χώρους που δεν πληρούν ούτε τα ελά­χι­στα πρότυπα αξιο­πρέ­πειας.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου σχε­διά­ζει την απο­κα­τά­σταση

Μέσα σε αυτό το κλίμα δημό­σιας κρι­τι­κής και απο­γο­ή­τευ­σης, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, παρότι αναρ­μό­δια, έχει ήδη δρο­μο­λο­γή­σει την πλήρη απο­κα­τά­σταση του ιστο­ρι­κού κτηρίου.

Η τεχνική μελέτη απο­κα­τά­στα­σης, ύψους 499.245,09 ευρώ, χρη­μα­το­δο­τή­θηκε από το Ταμείο Χρη­μα­το­δό­τη­σης Δικα­στι­κών Κτηρίων (ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ.) και εγκρί­θηκε από το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης. Η μελέτη προ­βλέ­πει όχι μόνο επι­σκευές, αλλά ριζική ανα­γέν­νηση του χώρου με σεβασμό στην αρχι­τε­κτο­νική του ταυ­τό­τητα.

Περι­λαμ­βά­νει στα­τι­κές ενι­σχύ­σεις, αντι­κα­τά­σταση όλων των ηλε­κτρο­μη­χα­νο­λο­γι­κών εγκα­τα­στά­σεων, επα­να­φορά των αυθε­ντι­κών μορ­φο­λο­γι­κών στοι­χείων και μέτρα προ­σβα­σι­μό­τη­τας για άτομα με ανα­πη­ρίες. Στόχος είναι να δημιουρ­γη­θεί ένα δικα­στικό μέγαρο λει­τουρ­γικό, ενερ­γειακά απο­δο­τικό και αντάξιο του θεσμού που υπη­ρε­τεί.

Η Περι­φέ­ρεια «έβαλε πλάτη» για την απο­κα­τά­σταση κρί­νο­ντας πως δεν αφορά μόνο ένα κτήριο, αλλά ένα μνημείο της δικαιο­σύ­νης και της μνήμης.

Η Δικαιο­σύνη χρειά­ζε­ται στέγη που της αξίζει

Η δημόσια παρέμ­βαση του δικαστή υπήρξε, αναμ­φί­βολα, κατα­λύ­της. Ανέ­δειξε το αυτο­νό­ητο: ότι η ποιό­τητα της Δικαιο­σύ­νης δεν εξαρ­τά­ται μόνο από τους λει­τουρ­γούς της, αλλά και από το περι­βάλ­λον μέσα στο οποίο ασκεί­ται. Η Ρόδος, ένας τόπος με πολι­τι­στική και διοι­κη­τική βαρύ­τητα, δεν μπορεί να φιλο­ξε­νεί τις δικα­στι­κές της υπη­ρε­σίες σε ένα κτήριο που απο­πνέει εγκα­τά­λειψη.

Το Δικα­στικό Μέγαρο, πέρα από αρχι­τε­κτο­νικό μνημείο, είναι καθρέ­φτης της ίδιας της πολι­τείας απέ­να­ντι στη Δικαιο­σύνη. Και σήμερα, αυτός ο καθρέ­φτης δείχνει ρωγμές που πρέπει επι­τέ­λους να επου­λω­θούν.