Η πολιτική αμετροέπεια του Κολιάδη και η φαντασίωση διαδοχής του Χατζημάρκου

Οταν οι φιλο­δο­ξίες ξεπερ­νούν τα όρια του Δήμου • Με δηλώ­σεις που προ­κα­λούν αμη­χα­νία και υπαι­νιγ­μούς που ξεπερ­νούν τα όρια θεσμι­κής ευπρέ­πειας, ο δήμαρ­χος Ρόδου δείχνει να στο­χεύει απε­ρί­φρα­στα στην Περι­φέ­ρεια • Ένα σχέδιο εξου­σίας που εγείρει ερω­τή­ματα, αντι­δρά­σεις και σκιές υπέρ­με­τρης φιλο­δο­ξίας

Ορι­σμέ­νοι πολι­τι­κοί χτίζουν την εικόνα τους μέσα από την προ­σφορά, το έργο και τη σιωπηλή επιρροή. Άλλοι επι­λέ­γουν τον δρόμο του θορύβου, της δημό­σιας αμφι­σβή­τη­σης και της ακραίας αυτο­πε­ποί­θη­σης. Ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, ανήκει πλέον ανα­ντίρ­ρητα στη δεύτερη κατη­γο­ρία.

Οι πολι­τι­κές ορέξεις του δημάρ­χου, πλέον, όχι μόνο δεν κρύ­βο­νται, αλλά προ­βάλ­λο­νται με τρόπο που δεν αφήνει πολλά στη φαντα­σία.

Οι τελευ­ταίες του παρεμ­βά­σεις στο δημο­τικό συμ­βού­λιο, σε απά­ντηση ερω­τή­σεων για την απουσία του από θεσμική συνά­ντηση με τον περι­φε­ρειάρχη, κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο, ξεχεί­λι­σαν όχι μόνο από ειρω­νεία και υπο­νο­ού­μενα, αλλά και από μια πολι­τική αμε­τρο­έ­πεια που προ­κά­λεσε σοκ και δέος σε όσους γνω­ρί­ζουν τα όρια και τις ισορ­ρο­πίες της αυτο­διοί­κη­σης.

Από την ειρω­νεία στην απρο­κά­λυ­πτη πρό­κληση

«Ποιος φοβάται να ανέβει τα σκαλιά της Περι­φέ­ρειας… Θα μου πει ο κ. Κώστας (Ταρα­σλιάς) ότι φοβάμαι να τα ανέβω επειδή είναι τόσο μεγάλα και πολλά… Θα τα ανέ­βουμε μία και καλή, όπως πρέπει!»

Η δήλωση αυτή δεν ήταν μόνο αλα­ζο­νική, ήταν πολι­τικά εκρη­κτική. Η προ­φα­νής παρα­πο­μπή στο κτήριο της Περι­φέ­ρειας, συν­δυα­σμένη με το “μία και καλή”, απο­κά­λυψε κάτι περισ­σό­τερο από μια φράση εντυ­πω­σια­σμού: απο­κά­λυψε τη βαθιά πίστη του δημάρ­χου ότι μπορεί να εκθρο­νί­σει τον Χατζη­μάρκο.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν πρό­κει­ται για πολι­τικό σχε­δια­σμό ή για μεγα­λο­μα­νιακό αυτο­προσ­διο­ρι­σμό, πέρα από τις δυνά­μεις και τη συγκυ­ρία.

Το φρούτο, το σαπι­σμένο σύστημα και ο “χαλίφης”

Δεν ήταν η μόνη προ­κλη­τική δήλωση. Ο κ. Κολιά­δης συνέ­χισε, με μια φράση που δεν ται­ριά­ζει σε αίθουσα δημο­τι­κού συμ­βου­λίου:

«Το φρούτο σαπίζει, άστο μέχρι να πέσει»

Η αλλη­γο­ρία είναι απο­λύ­τως σαφής: το “φρούτο” είναι η τρέ­χουσα περι­φε­ρειακή αρχή ή, πιο ξεκά­θαρα, ο ίδιος ο περι­φε­ρειάρ­χης. Το σαπίζει, το πέφτει, όλα παρα­πέ­μπουν σε μια διάθεση υπο­νό­μευ­σης ή έστω εξου­δε­τέ­ρω­σης του Χατζη­μάρ­κου. Μιας πολι­τι­κής ηγεσίας που, είτε συμ­φω­νεί κανείς είτε όχι, εξελέγη με ισχυρή λαϊκή εντολή και απο­δε­δειγ­μένο έργο. Ο κατά γενική ομο­λο­γία ικα­νό­τε­ρος τοπικός πολι­τι­κός των τελευ­ταίων ετών.

Το να εμφα­νί­ζε­ται, λοιπόν, ο δήμαρ­χος Ρόδου ως “χαλίφης στη θέση του χαλίφη”, αγνο­ώ­ντας τις πολι­τι­κές και αριθ­μη­τι­κές ισορ­ρο­πίες σε 13 νησιά, φαντά­ζει περισ­σό­τερο ως δείγμα αμε­τρο­έ­πειας παρά στρα­τη­γι­κής ευφυΐας.

Μπορεί η προ­ε­δρία της ΠΕΔ να θρέψει ένα ψηφο­δέλ­τιο;

Ο Κολιά­δης, ως πρό­ε­δρος της Περι­φε­ρεια­κής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου, έχει αναμ­φι­σβή­τητα απο­κτή­σει πολι­τι­κές προ­σβά­σεις. Όμως, το να θεωρεί κανείς ότι οι επαφές με δημάρ­χους ή αντι­δη­μάρ­χους ισο­δυ­να­μούν με στήριξη σε υπο­ψη­φιό­τητα περι­φε­ρειάρχη, είναι άλλο ένα δείγμα αβά­σι­μης αυτο­πε­ποί­θη­σης.

Το να θεω­ρεί­ται δεδο­μένο πως ο δήμαρ­χος Μυκόνου, ο αντι­δή­μαρ­χος Καλύ­μνου ή ο πρό­ε­δρος της Τήνου θα στρα­τευ­τούν ξαφνικά σε ένα μέτωπο ανα­τρο­πής Χατζη­μάρ­κου, απλώς επειδή συμ­με­τέ­χουν στην ΠΕΔ, συνιστά πολι­τική απλού­στευση που δεν αντέχει σε σοβαρή ανάλυση. Οι άνθρω­ποι της αυτο­διοί­κη­σης έχουν βαθιά επί­γνωση των συσχε­τι­σμών και δεν θυσιά­ζουν το τοπικό τους κεφά­λαιο για προ­σω­πικά σχέδια τρίτων.

Υπερ­κομ­μα­τι­κός ή πολι­τικά απο­προ­σα­να­το­λι­σμέ­νος;

Ο Κολιά­δης επι­χει­ρεί να αυτο­πα­ρου­σια­στεί παρα­πέρα ως υπερ­κομ­μα­τι­κός: έχει στήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ, τυπική υπο­στή­ριξη από το ΠΑΣΟΚ (μέσω του Νικη­τιάδη) και στέλνει σήματα φιλίας σε κύκλους απο­γοη­τευ­μέ­νων νεο­δη­μο­κρα­τών. Αυτή η πολυ­γλωσ­σία μπορεί πρό­σκαιρα να εντυ­πω­σιά­ζει, αλλά πολι­τικά δεν πείθει.

Στην πράξη, ο Κολιά­δης εμφα­νί­ζε­ται ως πολι­τι­κός δίχως σαφή ταυ­τό­τητα, που προ­σπα­θεί να εδραιω­θεί σε όλα τα μέτωπα ταυ­τό­χρονα, ελπί­ζο­ντας πως η φθορά του αντι­πά­λου του θα ανοίξει την πόρτα για τον ίδιο. Πρό­κει­ται για μια στρα­τη­γική περισ­σό­τερο αντι-Χατζημαρκική, παρά δημιουρ­γική ή θεσμική.

Η εκδί­κηση ενός ηττη­μέ­νου συστή­μα­τος;

Την ίδια ώρα, ένα κομμάτι της Νέας Δημο­κρα­τίας, απο­γοη­τευ­μένο από την εσω­τε­ρική δια­χεί­ριση στο Νότιο Αιγαίο, φέρεται έτοιμο να δει με θετικό μάτι την υπο­ψη­φιό­τητα Κολιάδη. Αν αυτή υπο­στη­ρι­χτεί από πρόσωπα του παλαιού “Καμπου­ρα­κι­κού μπλοκ”, τότε τα πράγ­ματα μπερ­δεύ­ουν.

Η πιθα­νό­τητα να επεν­δύ­σουν τώρα σε υπο­ψη­φιό­τητα Κολιάδη για την Περι­φέ­ρεια, θα μπο­ρούσε να λει­τουρ­γή­σει ως η τέλεια αντι­στροφή ρόλων. Να τονίσει το δόγμα της πολι­τι­κής: “Τίποτα δεν ξεχνιέ­ται. Όλα επι­στρέ­φουν.”

Πιο συγκε­κρι­μένα: Αντι­κει­με­νικά, η επι­κρά­τηση Κολιάδη στον Δήμο Ρόδου σήμανε ένα μεγάλο πλήγμα της δημο­τι­κής πορείας του Αντώνη Καμπου­ράκη. Για πολλούς όμως, το παι­χνίδι δεν τελεί­ωσε, απλώς μετα­φέρ­θηκε σε άλλο επίπεδο. Στελέχη που ανήκαν στο “στρα­τό­πεδο Καμπου­ράκη” δια­βλέ­πουν στην πιθανή υπο­ψη­φιό­τητα Κολιάδη για την Περι­φέ­ρεια, το ιδανικό όχημα πολι­τι­κής ρεβάνς απέ­να­ντι στον Γιώργο Χατζη­μάρκο, τον οποίο θεωρούν συνυ­πεύ­θυνο για την ήττα τους.

Η πολι­τική είναι και θέμα συμ­βό­λων: το να εκλεγεί ο αντί­πα­λός σου περι­φε­ρειάρ­χης, με τη βοήθεια των δικών σου πρώην συνερ­γα­τών, θα ήταν για κάποιους μία θεία νέμεσις.

Η πολι­τική είναι επίσης η τέχνη του εφικτού. Το μπό­λια­σμα συνερ­γα­τών σου στον μέχρι τώρα αντί­παλό σου, που εξη­μέ­ρω­σες πλήρως, αν οδη­γή­σει στην κατάρ­ρευση του «νονού» που εσύ έχεις «βαφτί­σει», σε ξανα­κά­νει άρχοντα.

Η εσω­στρέ­φεια της ΝΔ και η “έκρηξη” που ίσως έρθει

Η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη μπορεί να μοιάζει σταθερή, αλλά οι εσω­τε­ρι­κές εντά­σεις και η φθορά που έρχεται με τον χρόνο ενδέ­χε­ται να έχουν σοβαρές επι­πτώ­σεις στην τοπική αυτο­διοί­κηση. Αν στις επό­με­νες εθνικές εκλογές η Νέα Δημο­κρα­τία εμφα­νί­σει απώ­λειες ή τάσεις απο­συ­σπεί­ρω­σης, τότε προ­σω­πι­κό­τη­τες όπως ο Κολιά­δης θα μπο­ρού­σαν να κεφα­λαιο­ποι­ή­σουν τη δυσα­ρέ­σκεια αυτή, ειδικά σε περιο­χές με ιδιό­μορφη κομ­μα­τική γεω­γρα­φία όπως το Νότιο Αιγαίο.

Δεν μπορεί να απου­σιά­ζει η κεντρική πολι­τική σκηνή από τον σχε­δια­σμό. Εάν η Νέα Δημο­κρα­τία υποστεί φθορά στις επερ­χό­με­νες εθνικές εκλογές, ιδιαί­τερα από εσω­κομ­μα­τι­κές τριβές και απο­γο­ή­τευση στε­λε­χών, τότε η ισχύς του χαρτιού Χατζη­μάρ­κου ενδέ­χε­ται να μειωθεί, λόγω και της απο­λύ­τως θετικής ταύ­τι­σής του με τον πρω­θυ­πουργό Κυριάκο Μητσο­τάκη, σήμερα.

Ο Κολιά­δης φαντά­ζει στους πολι­τι­κούς αντι­πά­λους του Χατζη­μάρ­κου ως ένας «μετα­βα­τι­κός παίχτης» που μπορεί να ενώσει δυσα­ρε­στη­μέ­νους δεξιούς, πρώην πασό­κους και ψηφο­φό­ρους της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς, με όχημα τον Δήμο Ρόδου και όπλο το αντι-περιφερειακό αφήγημα.

Η Ρόδος πρώτα: Μια ανοιχτή πληγή

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορεί να παρα­βλε­φθεί πως η ίδια η πόλη της Ρόδου παρα­μέ­νει με σοβαρά ζητή­ματα δια­κυ­βέρ­νη­σης. Εν μέσω καλο­και­ρι­νής σεζόν, με καται­γί­δες δια­μαρ­τυ­ριών για τις υπο­δο­μές, τη στάθ­μευση, την καθα­ριό­τητα και τη δια­χεί­ριση του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος, ο δήμαρ­χος Ρόδου φαί­νε­ται περισ­σό­τερο απορ­ρο­φη­μέ­νος με τα σκαλιά της Περι­φέ­ρειας παρά με τα σοκάκια της Παλιάς Πόλης και τις κατα­στρο­φές που προ­κά­λεσε η Bora στο νησί.

Πολλοί στο εσω­τε­ρικό της Ρόδου τον κατη­γο­ρούν για διάχυτη πολι­τική απουσία, και για διοί­κηση που βασί­ζε­ται σε λόγια και εντυ­πώ­σεις παρά σε ουσία και έργο. Το να ξεκι­νάει, λοιπόν, ήδη από τον πρώτο χρόνο της θητείας του τις εξορ­μή­σεις για τη «μεγάλη καρέκλα», δεν μπορεί παρά να θεω­ρη­θεί πολι­τικά επι­πό­λαιο, αν όχι ύποπτο.

Υπέρ­με­τρη φιλο­δο­ξία, χωρίς πυξίδα

Η επιμονή του δημάρ­χου να υπο­νο­μεύ­σει, να ειρω­νευ­τεί και εν τέλει να υπο­κα­τα­στή­σει τον περι­φε­ρειάρχη, δύσκολα δικαιο­λο­γεί­ται. Η φιλο­δο­ξία είναι θεμιτή, όταν όμως συνο­δεύ­ε­ται από ρεα­λι­σμό, σχέδιο και έργο. Όταν γίνεται μονό­λο­γος εξου­σίας και προ­σω­πι­κής δικαί­ω­σης, τότε χάνει την πολι­τική της νομι­μο­ποί­ηση και μετα­τρέ­πε­ται σε αυτο­κα­τα­στρο­φική επι­δί­ωξη.

Αντί να επεν­δύει στην ενί­σχυση του θεσμι­κού του ρόλου, ο Κολιά­δης φαί­νε­ται να τον χρη­σι­μο­ποιεί ως εφαλ­τή­ριο για μία μάχη που δεν του ανα­τέ­θηκε και για έναν ρόλο που δεν του ανα­γνω­ρί­στηκε.

Εν κατα­κλείδι: Πριν ανέβεις τα σκαλιά, κοίτα αν σε περι­μέ­νουν

Μένει να φανεί αν αυτό το σχέδιο θα μείνει στη σφαίρα της φιλο­δο­ξίας ή θα πάρει σάρκα και οστά. Το μόνο βέβαιο είναι πως το όνομα του δημάρ­χου Ρόδου θα επα­νέρ­χε­ται με αυξα­νό­μενη ένταση στα πολι­τικά πηγα­δά­κια της Περι­φέ­ρειας. Και κάθε συνε­δρί­αση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου θα μοιάζει λιγό­τερο με τοπική δια­βού­λευση και περισ­σό­τερο με πρόβα για ένα προ­ε­κλο­γικό debate… περι­φε­ρεια­κής κλί­μα­κας.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου δεν είναι ένα κενό που περι­μέ­νει να γεμίσει. Είναι ένας οργα­νι­σμός με ισχυρές ρίζες, δομές και ψηφο­φό­ρους που δεν πεί­θο­νται από δηλώ­σεις εντυ­πω­σια­σμού και θεα­τρι­κές αλλη­γο­ρίες.

Το ό,τι ο Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης έχει φιλο­δο­ξίες, είναι σαφές. Το ό,τι πιστεύει πως μπορεί να ροκα­νί­σει ή και να πάρει την καρέκλα του Χατζη­μάρ­κου είναι ανέκ­δοτο. Το μέλλον θα δείξει αν αυτή η υπερ­βο­λική αυτο­ε­κτί­μηση θα τον οδη­γή­σει προς τα πάνω ή αν θα τον αφήσει μετέωρο, στα σκαλιά που ήθελε να ανέβει «μία και καλή».