Συλλυπητήριο μήνυμα για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος στη Ρόδο

Απ’ την αρχή της φε­τι­νής χρο­νιάς μα­θαί­νου­με για τις τρα­γι­κές απώ­λειες συ­ναν­θρώ­πων μας που συ­ντέ­λε­σαν σε διά­φο­ρους το­μείς ώστε να τι­μη­θεί το νησί μας δια­χρο­νι­κά, συ­ναν­θρώ­πων μας που ασχο­λή­θη­καν για το καλό αυτού του τόπου.

Με το παρόν θα ήθελα να δη­λώ­σω και να εκ­φρά­σω κι εγώ με τη σειρά μου τη θλίψη που νιώθω σε ότι έχει σχέση με το πε­ρι­βάλ­λον και την ιστο­ρία του νη­σιού μου. Φυ­σι­κά δεν έχω σκοπό να πλήξω ή να θίξω συ­γκε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα και κα­τα­στά­σεις ή την πο­λι­τι­κή ηγε­σία του τόπου γιατί αυτό είναι ένα πρό­βλη­μα «ο μη σε­βα­σμός» δη­λα­δή που πη­γά­ζει από όλους μας.

Πρέ­πει να κα­τα­λά­βου­με όλοι μας ότι πή­ρα­με τη ζωή μας λάθος και αν η πυ­ρα­μί­δα του Maslow ώστε να υπάρ­ξει εξέ­λι­ξη των ατό­μων μέσα από την ικα­νο­ποί­η­ση των ανα­γκών τους, ανα­λύ­ε­ται για το που ξε­κι­νά­ει και που κο­ρυ­φώ­νε­ται η εξε­λι­κτι­κή πο­ρεία, η δική μας πυ­ρα­μί­δα αν υπήρ­χε έχει πιά­σει πάτο, γιατί κα­τα­φέ­ρα­με να γυ­ρί­σου­με και τις πυ­ρα­μί­δες του Maslow ανά­πο­δα και να βλέ­που­με το στρα­βό σωστό και το σωστό λάθος.

Κι ενώ θέ­λα­με να θί­ξου­με το θέμα με τις πα­ρα­λί­ες εντού­τοις κα­τα­λή­γου­με να μι­λά­με σή­με­ρα για εθνι­κή τρα­γω­δία σχε­τι­κά με την πε­ραι­τέ­ρω η κα­τα­στρο­φή των δασών. Γιατί όταν δεν έχου­με φω­τιές βλέ­που­με να απο­ξη­λώ­νο­νται με­γά­λες εκτά­σεις δα­σι­κών εκτά­σε­ων για διά­φο­ρους επεν­δυ­τι­κούς λό­γους ή δήθεν τυ­χαία. Η πα­νί­δα και η χλω­ρί­δα των δασών είναι ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας για την επι­βί­ω­σή μας. Τα δάση μας στη Ρόδο είναι οι πνεύ­μο­νες του νη­σιού και εξα­σφα­λί­ζουν το πό­σι­μο νερό που πί­νου­με.

Μας ενο­χλούν τα ελά­φια και θέ­λου­με να τα πε­ριο­ρί­σου­με χτί­ζο­ντας φρά­κτες αλλά τώρα με τις φω­τιές αν πρέ­πει να σω­θούν που θα τρέ­ξουν τα έρμα κι αυτά άραγε;

Είναι με­γά­λη η οι­κο­λο­γι­κή κα­τα­στρο­φή που προ­κλή­θη­κε στον τόπο μας από τις πρό­σφα­τες πυρ­κα­γιές και φυ­σι­κά με­ρι­κοί ασχο­λού­νται ακόμα με δήθεν ανά­πτυ­ξη και υπο­ψη­φιό­τη­τες εκλο­γών. Η πραγ­μα­τι­κή υπε­ρα­ξία του νη­σιού μας βρί­σκε­ται στην προ­στα­σία του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και των μνη­μεί­ων, από κει ξε­κί­νη­σε ο του­ρι­σμός και εκεί θα τον τε­λειώ­σουν όσοι δε σέ­βο­νται το πε­ρι­βάλ­λον. Απ’ όποια οπτι­κή και αν το δούμε κα­τα­λα­βαί­νου­με ότι ήρθε η ώρα που όλες αυτές οι κα­τα­στρο­φές που προ­κα­λού­με στον τόπο μας θα γυ­ρί­σουν εις βάρος μας. Δεν θε­ω­ρού­μα­στε λοι­πόν Ρο­δί­τες αν δεν αγα­πά­με πραγ­μα­τι­κά αυτό το μέρος και πρέ­πει να ανα­προσ­διο­ρί­σου­με γιατί η φύση εκ­δι­κεί­ται και θα βρε­θού­με υπό­λο­γοι από τις επό­με­νες γε­νιές.

Η ση­με­ρι­νή μέρα θα έπρε­πε να κη­ρυ­χθεί εθνι­κή ημέρα πέν­θους για τα δάση μας, για τα χωριά μας. Ευ­χα­ρι­στί­ες και ευχές στους αν­θρώ­πους που βρί­σκο­νται στην πρώτη γραμ­μή και πα­λεύ­ουν με την πύ­ρι­νη λαί­λα­πα, ο Θεός να τους δίνει δύ­να­μη και ελ­πί­ζου­με να στα­μα­τή­σει γρή­γο­ρα το κακό.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη Αθλή­τρια Τριά­θλου