Η «σκληρή» ζωή στα ακριτικά νησιά – Οδοιπορικό του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων στο νησί της Καρπάθου

Κίν­δυ­νος για το δη­μο­τι­κό σχο­λείο Δια­φα­νί­ου- Προ­βλη­μα­τι­κές ακτο­πλοϊ­κές συ­γκοι­νω­νί­ες- Ελ­λεί­ψεις βα­σι­κών υπο­δο­μών

Η Κάρ­πα­θος, το δεύ­τε­ρο με­γα­λύ­τε­ρο νησί των Δω­δε­κα­νή­σων, χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από διε­θνή μέσα ενη­μέ­ρω­σης ως ένας επί­γειος πα­ρά­δει­σος.

Πρό­σφα­τα η βρε­τα­νι­κή Daily Mail συ­μπε­ριέ­λα­βε το νησί ανά­με­σα στους 14 εναλ­λα­κτι­κούς προ­ο­ρι­σμούς από όλο τον κόσμο που δια­θέ­τουν τη γοη­τεία του δια­φο­ρε­τι­κού και ανε­ξε­ρεύ­νη­του και έχουν «πα­ρα­βλε­φθεί» ή «υπο­τι­μη­θεί» από τον μα­ζι­κό του­ρι­σμό.

Το National Geographic ενέ­τα­ξε την Κάρ­πα­θο στην ετή­σια κα­θιε­ρω­μέ­νη λίστα του με τους 25 πιο συ­γκλο­νι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς του κό­σμου για το 2023. Είναι η μο­να­δι­κή πε­ριο­χή της Ελ­λά­δας που συ­γκα­τα­λέ­γε­ται στη λίστα.

Στο οδοι­πο­ρι­κό του Γαλ­λι­κού Πρα­κτο­ρεί­ου Ει­δή­σε­ων, με αφορ­μή τις εκλο­γές στην Ελ­λά­δα, ανα­δει­κνύ­ε­ται η κα­τά­στα­ση που βιώ­νουν οι κά­τοι­κοι του νη­σιού.

Το πρό­βλη­μα του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου

Στο Δια­φά­νι το δη­μο­τι­κό σχο­λείο φι­λο­ξε­νεί μόλις δύο μα­θη­τές, τον 11 χρονο Βα­σί­λη και τον 8χρονο Μα­ρί­νο. Και οι δύο ζουν στην Όλυ­μπο.

Με­τα­κι­νού­νται με λε­ω­φο­ρείο. Η δα­σκά­λα τους τους πε­ρι­μέ­νει, παίρ­νει τα σα­κί­δια τους και οι τρεις ανε­βαί­νουν στο σχο­λείο που βρί­σκε­ται σε ύψωμα, με θέα τη θά­λασ­σα.

Στη δε­κα­ε­τία του 60 στο δη­μο­τι­κό πή­γαι­ναν πε­ρί­που εξή­ντα μα­θη­τές.

Τώρα το σχο­λείο μπο­ρεί να κλεί­σει μετά το κα­λο­καί­ρι.

Τον ερ­χό­με­νο Σε­πτέμ­βριο ο Βα­σί­λης θα πρέ­πει να πάει στο γυ­μνά­σιο στην Όλυ­μπο μαζί με τη με­γα­λύ­τε­ρη αδερ­φή του και άλ­λους επτά μα­θη­τές.

Ίσως εκεί θα χρεια­στεί να πάει και ο Μα­ρί­νος, παρά το γε­γο­νός ότι είναι πολύ μι­κρός.

Η νεαρή δα­σκά­λα, Θε­ο­δώ­ρα Κου­κου­ρί­κου, που διο­ρί­στη­κε εκεί τον πε­ρα­σμέ­νο Σε­πτέμ­βριο, εξη­γεί την ανα­γκαιό­τη­τα λει­τουρ­γί­ας του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου.

«Το βό­ρειο άκρο της Καρ­πά­θου έχει μόνο ένα σχο­λείο και αυτό είναι το Δια­φά­νι. Κρα­τά­νε τις θερ­μο­πύ­λες. Όπως και τα άλλα μικρά μο­νο­θέ­σια σχο­λεία, είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να μεί­νουν ανοι­χτά είτε είναι στους Αρ­κιούς, είτε είναι στο Αγα­θο­νή­σι, στην Τέ­λεν­δο. Όλα αυτά τα παι­διά δί­νουν πνοή ζωής στο νησί και κρα­τά­νε ζω­ντα­νή την εκ­παί­δευ­ση και τον ελ­λη­νι­σμό», υπο­γραμ­μί­ζει η εκ­παι­δευ­τι­κός.

Στην Όλυ­μπο η μη­τέ­ρα του Βα­σί­λη, υπο­γραμ­μί­ζει την ανά­γκη να πα­ρα­μεί­νει το δη­μο­τι­κό σχο­λείο ανοι­χτό.

«Και ό,τι ζη­τά­με να προ­σπα­θή­σουν να μας το υλο­ποιούν. Όπως αυτό τώρα με το σχο­λείο, κά­νου­με αγώνα να κρα­τη­θεί εδώ το δη­μο­τι­κό, να κρα­τη­θούν τα παι­δά­κια», ση­μειώ­νει η Μα­ρί­να Λε­ντά­κη.

Η κόρη της Άννα λέει πως η δη­μιουρ­γία νέων θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας θα κάνει τους αν­θρώ­πους να επι­στρέ­ψουν στο νησί για να δη­μιουρ­γή­σουν οι­κο­γέ­νεια. Κι έτσι δεν θα υπάρ­χει κίν­δυ­νος να κλεί­σει το σχο­λείο.

«Να υπάρ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας γιατί αν έχου­με θέ­σεις ερ­γα­σί­ας ο αριθ­μός των κα­τοί­κων που θα γυ­ρί­σουν πίσω θα με­γα­λώ­σει, θα υπάρ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά και στο σχο­λείο και αυτό θα είναι κα­λύ­τε­ρο για εμάς. Ζω­ντα­νεύ­σει με κά­ποιο τρόπο το χωριό», λέει η Άννα Κα­νά­κη.

Ο Γιάν­νης Πρε­ά­ρης είναι ο τε­λευ­ταί­ος υπο­δη­μα­το­ποιός του νη­σιού.

Φτιά­χνει δερ­μά­τι­νες μπό­τες, όπως εκεί­νες που φο­ρού­σαν πα­ρα­δο­σια­κά οι γυ­ναί­κες της Ολύ­μπου.

Ο γιος του δεν είναι ακόμη δύο ετών αλλά ο φο­βά­ται πως αν κλεί­σει το σχο­λείο θα ανα­γκα­στεί να φύγει από την Όλυ­μπο.

«Το σχο­λείο μας αυτή τη στιγ­μή πάει να κλεί­σει. Εγώ έχω ένα παιδί και σκέ­πτο­μαι πώς θα μπο­ρέ­σω να κρα­τη­θώ εδώ πέρα, όταν έρθει η ώρα το παιδί μου να πάει στο σχο­λείο. Σε ποιο σχο­λείο θα πάει; Σε αυτό που θα κλεί­σει; Ανα­γκα­στι­κά θα φύγω, θα με­τα­κο­μί­σω, θα πάω κάπου που θα έχει σχο­λείο. Θλί­βο­μαι πραγ­μα­τι­κά εάν χρεια­στείν να ση­κω­θώ να φύγω, επει­δή το κρά­τος μου δεν μου δίνει αυτά που θέλω, αυτά που μου χρειά­ζο­νται. Μπο­ρεί να είναι αυ­στη­ρά αυτά που λέω, αλλά είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και είναι σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Οι πο­λι­τι­κοί μας σκέ­πτο­νται για την ψήφο μας. Ναι να τη δώσω αλλά να μου δώσει και αυτός. Εγώ έτσι έμαθα στη ζωή μου: Δεν είναι να παίρ­νω αλλά και να δίνω», λέει απο­γοη­τευ­μέ­νος.

Στο κα­φε­νείο της Σο­φί­ας Χα­τζη­πα­πά τα φυλ­λά­δια των υπο­ψη­φί­ων για τις εκλο­γές της Κυ­ρια­κής βρί­σκο­νται στον πάγκο.

Η 70χρονη γυ­ναί­κα πα­ρα­πο­νιέ­ται ότι αν και οι πο­λι­τι­κοί επι­σκέ­πτο­νται το νησί, μόλις επι­στρέ­ψουν στην Αθήνα, ξε­χνούν κι εκεί­νους και τα προ­βλή­μα­τα τους.

Μί­λη­σε κι εκεί­νη στην κά­με­ρα του Γαλ­λι­κού Πρα­κτο­ρεί­ου Ει­δή­σε­ων για το θέμα του σχο­λεί­ου.

«Να φέ­ρουν ένα δά­σκα­λο δικό μας, να μεί­νει στο χωριό μας, να φέ­ρουν ένα κα­θη­γη­τή να μεί­νει στο χωριό μας, να μην κλεί­σει το σχο­λείο του Δια­φα­νί­ου», υπο­γραμ­μί­ζει.

Χωρίς φαρ­μα­κείο, τρά­πε­ζα ή βεν­ζι­νά­δι­κο

Η εκ­παί­δευ­ση δεν είναι το μο­να­δι­κό πρό­βλη­μα του νη­σιού.

Η ακτο­πλοϊ­κή σύν­δε­ση τους χει­με­ρι­νούς μήνες είναι δύ­σκο­λη.

Το Δια­φά­νι, με πε­ρί­που 200 μό­νι­μους κα­τοί­κους- που γε­μί­ζει κόσμο το κα­λο­καί­ρι- είναι ένα γρα­φι­κό ψα­ρο­χώ­ρι στη βο­ρειο­δυ­τι­κή ακτή της Καρ­πά­θου.

Οι επι­σκέ­πτες μπο­ρούν να το προ­σεγ­γί­σουν με καΐκι ή οδι­κώς. Απέ­χει 70 χλμ. από την πρω­τεύ­ου­σα.

Το χωριό δεν δια­θέ­τει φαρ­μα­κείο, τρά­πε­ζα, τα­χυ­δρο­μείο ή βεν­ζι­νά­δι­κο.

Ο κά­τοι­κος του Δια­φα­νί­ου, Δη­μή­τρης Κισ­σα­μι­τά­κης, είναι γλα­φυ­ρός στην πε­ρι­γρα­φή του.

«Δεν υπάρ­χει ελ­πί­δα, γιατί τα προ­βλή­μα­τα είναι πάρα πολλά. Πολ­λές οι ελ­λεί­ψεις, το κρά­τος έχει εγκα­τα­λεί­ψει την πε­ριο­χή. Δεν υπάρ­χει ένα ATM τον χει­μώ­να για να πά­ρεις χρή­μα­τα. Δεν υπάρ­χει φούρ­νος, δεν υπάρ­χει φαρ­μα­κείο. Οι για­τροί είναι δυ­σεύ­ρε­τοι εδώ», εξη­γεί πε­ρι­γρά­φο­ντας την κα­τά­στα­ση που βιώ­νουν.

Η Όλυ­μπος στο βο­ρειό­τε­ρο ση­μείο του νη­σιού είναι κτι­σμέ­νη σε μια ορει­νή και απο­μα­κρυ­σμέ­νη το­πο­θε­σία.

Λόγω της γε­ω­γρα­φι­κής θέσης του χω­ριού και της απο­μό­νω­σής του από τις υπό­λοι­πες κοι­νό­τη­τες , οι κά­τοι­κοι της Ολύ­μπου δια­τή­ρη­σαν ανό­θευ­τη, τόσο τη φυ­σιο­γνω­μία του χω­ριού τους, όσο και τις πα­ρα­δό­σεις τους.

Όπως εξη­γούν όμως οι κά­τοι­κοι, αυτή η κλη­ρο­νο­μιά απει­λεί­ται τώρα, όπως και το μέλ­λον των ίδιων των χω­ριών.

«Έχουν υπο­χρέ­ω­ση να κα­τα­λά­βουν την ανα­γκαιό­τη­τα των απο­μα­κρυ­σμέ­νων οι­κι­σμών και κοι­νω­νιών και να τις βοη­θή­σουν να στα­θούν στα πόδια τους, μέσω μιας πραγ­μα­τι­κής αυ­το­διοί­κη­σης», το­νί­ζει με έμ­φα­ση ο κά­τοι­κος της Ολύ­μπου, Γιώρ­γος Τσα­μπα­νά­κης.

Τη δε­κα­ε­τία του 1960 κά­τοι­κοι του νη­σιού έφυ­γαν για να ερ­γα­στούν στο εξω­τε­ρι­κό.

Λίγοι από αυ­τούς επέ­στρε­ψαν.

Αρ­κε­τοί είναι εκεί­νοι που εγκα­τα­λεί­πουν τη γε­ωρ­γία για να ασχο­λη­θούν με τον του­ρι­σμό και οι νε­ό­τε­ρες γε­νιές φι­λο­δο­ξούν να έχουν μια πιο άνετη ζωή.

Ση­μειώ­νουν ωστό­σο πως η ακρι­τι­κή Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται διαρ­κή υπο­στή­ρι­ξη ώστε να είναι ελ­κυ­στι­κή για τους νέους.

Πηγή euronews.com