«Πυρ και μανία» κατά Σ. Καρίκη, ο Φ. Χατζηδιάκος!

Δύ­σκο­λα θα κλεί­σουν οι «πλη­γές» που άνοι­ξαν με­τα­ξύ των δη­μο­τι­κών πα­ρα­τά­ξε­ων «Ρόδος Δύ­να­μη Πο­λι­τών» με επι­κε­φα­λής τον κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κο, «Ρο­δια­κή Δη­μιουρ­γία» με επι­κε­φα­λής τον κ. Χατζή Χα­τζηευ­θυ­μί­ου και «Ρο­δί­ων Οραμα» με επι­κε­φα­λής τον κ. Στρά­το Κα­ρί­κη, εξαι­τί­ας των όσων ανέ­πτυ­ξαν σε δι­κό­γρα­φά τους με τα οποία επι­διώ­κουν την επα­νά­λη­ψη των εκλο­γών 6 υπο­ψή­φιοι της τε­λευ­ταί­ας πα­ρά­τα­ξης και ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος τους, σε βάρος των δύο πρώ­των.

Όπως έγρα­ψε και χθες η «δη­μο­κρα­τι­κή», οι βολές με­τα­ξύ των πα­ρα­τά­ξε­ων έχουν πλέον προ­σλά­βει και προ­σω­πι­κό χα­ρα­κτή­ρα.

Οι κ.κ. Μα­ριά­να Κο­λώ­να, Ανα­στα­σία Τσούλ­λου, Μου­στα­φά Σιέχ, Ει­ρή­νη Μα­ντι­κού, Ανα­στά­σιος Χρή­στος Ψα­ρού­λης και Στέρ­γος Στά­γκας, εκ­προ­σω­πού­με­νοι από τον δι­κη­γό­ρο κ. Γ. Κα­ρα­μι­χά­λη και τον επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης κ. Στρά­το Κα­ρί­κη, έβαλ­λαν κυ­ρί­ως κατά του κ. Χα­τζη­διά­κου στο υπό­μνη­μά τους, ενο­χλη­μέ­νοι από το γε­γο­νός ότι ήταν εκεί­νος που κα­τήγ­γει­λε και μά­λι­στα δη­μο­σί­ως ότι οι ισχυ­ρι­σμοί, που είχαν ανα­πτυ­χθεί στο κεί­με­νο της εν­στά­σε­ώς τους, είναι προ­σβλη­τι­κοί για τους δι­κα­στές και τους δι­κα­στι­κούς υπαλ­λή­λους, που χει­ρί­στη­καν τον φά­κε­λο Χα­τζηευ­θυ­μί­ου, με τις υπο­ψη­φιό­τη­τες.

Ο κ. Χα­τζη­διά­κος, όπως και ο κ. Χα­τζηευ­θυ­μί­ου, έχουν μά­λι­στα ζη­τή­σει στα υπο­μνή­μα­τά τους, την επι­βο­λή «ποι­νών τά­ξε­ως» για τον λόγο αυτό στους ενι­στά­με­νους της πα­ρά­τα­ξης Κα­ρί­κη, επι­φυ­λασ­σό­με­νοι πα­ρα­πέ­ρα για τη με­τα­φο­ρά της έν­δι­κης δια­φο­ράς και ενώ­πιον των ποι­νι­κών δι­κα­στη­ρί­ων.

Θυ­μί­ζου­με ότι στο υπό­μνη­μα των ενι­στά­με­νων της πα­ρά­τα­ξης Κα­ρί­κη, αφή­νο­νται υπο­νο­ού­με­να σε βάρος του κ. Χα­τζη­διά­κου και αιχ­μές ότι δεν πρω­το­στα­τεί στην τή­ρη­ση της νο­μι­μό­τη­τας και δεν είναι, πα­ρό­τι εκλεγ­μέ­νος δή­μαρ­χος, θε­μα­το­φύ­λα­κας των θε­σμών!

Ο κ. Κα­ρα­μι­χά­λης, του απηύ­θυ­νε μά­λι­στα δια του υπο­μνή­μα­τός του τα ακό­λου­θα ερω­τή­μα­τα:

«Και η τή­ρη­ση της νο­μι­μό­τη­τας κ. δή­μαρ­χε; Αν κά­ποιος πα­ρα­βιά­σει το νόμο πρέ­πει να μεί­νει ατι­μώ­ρη­τος; Ή μήπως η τή­ρη­ση των νόμων υπο­χω­ρεί μπρο­στά στο μέ­γι­στο αγαθό, που είναι η δια­τή­ρη­ση κά­ποιου στη θέση που εξε­λέ­γη; Μία θέση, που αν πράγ­μα­τι αξί­ζει και δι­καιού­ται (και δεν έχω κα­νέ­να λόγο να υπο­στη­ρί­ζω το αντί­θε­το) θα την κα­τα­λά­βει ξανά σε πε­ρί­πτω­ση επα­νά­λη­ψης των εκλο­γών. Τόσο με­γά­λη ση­μα­σία έχει τε­λι­κά η δια­τή­ρη­ση της θέσης του δη­μάρ­χου, ώστε αξί­ζει να θυ­σιά­σει κα­νείς την τή­ρη­ση των νόμων και το σε­βα­σμό των θε­σμών; Ας απα­ντή­σει ο δή­μαρ­χος πάνω σ’ αυτό».

Ο κ. Χα­τζη­διά­κος, σή­κω­σε το γάντι, και έδωσε, με την αντί­κρου­σή του, ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, απα­ντή­σεις.

Κατ’ αρχήν απέρ­ρι­ψε την έν­στα­ση των υπο­ψη­φί­ων της πα­ρά­τα­ξης Κα­ρί­κη «ως ψευδή, πα­ρα­πλα­νη­τι­κή, κα­τα­χρη­στι­κή, κα­κό­βου­λη, νο­μι­κά ατεκ­μη­ρί­ω­τη και καθ’ όλα αβά­σι­μη».

Ανα­φέ­ρει και τα εξής:

«Οι ενι­στά­με­νοι με το κα­τα­τε­θέν υπό­μνη­μά τους ανέ­φε­ραν ότι εγώ ως επι­κε­φα­λής του συν­δυα­σμού, που κέρ­δι­σε τις εκλο­γές, όφει­λα να υπε­ρα­σπι­στώ την νο­μι­μό­τη­τα, πράγ­μα το οποίο δήθεν δεν έπρα­ξα κατά την πα­ρά­στα­σή μου ενώ­πιον του Δι­κα­στη­ρί­ου σας. Επί του ανω­τέ­ρω (προ­φα­νώς πο­λι­τι­κού και όχι νο­μι­κού ισχυ­ρι­σμού των), επι­ση­μαί­νω τα εξής:

Ο εκ μέ­ρους μου σε­βα­σμός της νο­μι­μό­τη­τας είναι αυ­το­νό­η­τος και δε­δο­μέ­νος. Ακρι­βώς αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποί­ον πα­ρέ­στην ενώ­πιον του Δι­κα­στη­ρί­ου σας, ώστε να υπο­στη­ρί­ξω την νο­μι­μό­τη­τα της Δι­κα­στι­κής από­φα­σης που ανα­κή­ρυ­ξε τους επι­τυ­χό­ντες και επι­κύ­ρω­σε το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών.

Προ­φα­νώς διέ­λα­θε των ενι­στα­μέ­νων, του επι­κε­φα­λής του συν­δυα­σμού των καθ’ ων και του συ­ντά­ξα­ντος το υπό­μνη­μά τους, ότι αμέ­σως μετά την ανα­κοί­νω­ση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος του δεύ­τε­ρου γύρου αλλά και προς έκ­πλη­ξή μου και μετά την εκ­δί­κα­ση των εν­στά­σε­ων με συ­νε­χά­ρη­σαν για το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα και μου «ευ­χή­θη­καν καλή επι­τυ­χία» στα κα­θή­κο­ντα του δη­μάρ­χου, απο­δε­χό­με­νοι στην ουσία την νο­μι­μό­τη­τα αυτού.

Την αυτή νο­μι­μό­τη­τα ανα­γνω­ρί­ζει και η κοι­νω­νία, η οποία αγα­να­κτεί στο εν­δε­χό­με­νο επα­νά­λη­ψης των εκλο­γών, αντι­λαμ­βα­νό­με­νη ότι η κρι­νό­με­νη έν­στα­ση ασκή­θη­κε μόνο στο πλαί­σιο μιας δια­προ­σω­πι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης των πα­ρα­τά­ξε­ων της μειο­ψη­φί­ας, που αφή­νει πα­ντε­λώς αδιά­φο­ρους του πο­λί­τες της Ρόδου, οι οποί­οι αγω­νιούν και προ­βλη­μα­τί­ζο­νται για την επί­λυ­ση των οξυ­μέ­νων προ­βλη­μά­των του Δήμου και όχι για τις εν­στά­σεις κατά του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος».