Το ερώτημα

Είναι θλι­βε­ρό, δήθεν προ­ο­δευ­τι­κοί, ει­δι­κά από αρι­στε­ρούς χώ­ρους, σχε­δόν να επι­χαί­ρουν γιατί νί­κη­σε η Με­λό­νι και έπεσε το «κα­θε­στώς» του… δοτού, μη εκλεγ­μέ­νου τρα­πε­ζί­τη Ντρά­γκι, όπως λένε. Προ­φα­νώς, γι’ αυ­τούς, ο λαός έχει πάντα δίκιο, ακόμη κι αν ψη­φί­ζει οπα­δούς του φα­σι­σμού. Στην πο­λι­τι­κή κάθε επι­τυ­χία ενός πο­λι­τι­κού σχη­μα­τι­σμού είναι ταυ­τό­χρο­να μια απο­τυ­χία των αντι­πά­λων του. Καλό είναι αυτή η βα­σι­κή αρχή να λαμ­βά­νε­ται υπόψη από όλους τους σχο­λια­στές των απο­τε­λε­σμά­των των Ιτα­λι­κών εκλο­γών.  Ίσως μά­λι­στα να μην απο­τε­λεί το απο­τέ­λε­σμα θρί­αμ­βο της άκρας δε­ξιάς, όσο απο­τυ­χία της (κε­ντρο) αρι­στε­ράς…Και το ερώ­τη­μα που θα έπρε­πε να απα­ντη­θεί-προ­βλη­μα­τί­σει όσους… επι­χαί­ρουν ανο­ή­τως, είναι, γιατί σε πα­νευ­ρω­παϊ­κή κλί­μα­κα η (κε­ντρο)αρι­στε­ρά πα­ρα­μέ­νει αμή­χα­νη; Γιατί αδυ­να­τεί να καρ­πω­θεί την διο­γκού­με­νη δυ­σα­ρέ­σκεια και να πεί­σει;