Ασπίδα προστασίας η ενίσχυση της ακριτικής νησιωτικότητας

Στο 4ο Συ­μπό­σιο Διε­θνούς Δι­καί­ου και Διε­θνούς Πο­λι­τι­κής για το Αι­γαίο και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, με θέμα «40 χρό­νια από τη Σύμ­βα­ση για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας του Montego Bay 1982», που διορ­γά­νω­σε η Ελ­λη­νι­κή Εται­ρεία Διε­θνούς Δι­καί­ου και Διε­θνών Σχέ­σε­ων στη Ρόδο, πα­ρου­σία της Προ­έ­δρου της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, Κυ­ρί­ας Κα­τε­ρί­νας Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου ει­πώ­θη­καν ση­μα­ντι­κές από­ψεις.

Αν κάτι όμως ξε­χώ­ρι­σε ιδιαί­τε­ρα και συ­ζη­τή­θη­κε, ήταν η ανα­φο­ρά του Δη­μάρ­χου Ρόδου και Προ­έ­δρου της ΠΕΔ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, για την αντι­με­τώ­πι­ση των μειο­νε­κτη­μά­των της ακρι­τι­κής νη­σιω­τι­κό­τη­τας. Είναι προ­φα­νές, ει­δι­κά στην πε­ρί­ο­δο που δια­νύ­ου­με, πως ο πο­λι­τι­κός λόγος για ζη­τή­μα­τα που αγ­γί­ζουν την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή πρέ­πει να είναι ιδιαί­τε­ρα προ­σε­κτι­κός. Πα­ράλ­λη­λα δεν πρέ­πει να είναι ένας πο­λι­τι­κός λόγος χωρίς ουσία και πε­ριε­χό­με­νο, αλλά τέ­τοιος που να αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανά­γκες και την με­γά­λη ει­κό­να. Δυ­στυ­χώς δεν ήταν λίγες οι φορές που αντι­με­τω­πί­στη­κε η νη­σιω­τι­κό­τη­τα, σε σχέση με τον εθνι­κό ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζει, επι­φα­νεια­κά και χωρίς προ­τά­σεις από εκ­προ­σώ­πους της Αυ­το­διοί­κη­σης.

Ο Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης έθεσε καί­ρια ζη­τή­μα­τα, όπως αυτό της ενί­σχυ­σης της ανά­πτυ­ξης των ακρι­τι­κών νη­σιών, μέσω ει­δι­κών φο­ρο­λο­γι­κών κι­νή­τρων και ερ­γα­λεί­ων χρη­μα­το­δο­τι­κής διευ­κό­λυν­σης, ως αντί­δο­το στα μειο­νε­κτή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν. Μί­λη­σε για τη δι­πλω­μα­τία των λαών μέσω του του­ρι­σμού και για ευ­ρω­παϊ­κό δια­κύ­βευ­μα, εκεί που κά­ποιοι το αντι­με­τω­πί­ζουν ως εθνι­κό.

Ας μη γε­λιό­μα­στε. Τέ­τοιες λύ­σεις απαι­τού­νται και δεν αφο­ρούν μόνο στους έχο­ντες τα ηνία στη χώρα μας αλλά και στη με­γά­λη Ευ­ρω­παί­κή οι­κο­γέ­νεια της οποί­ας εί­μα­στε ισό­τι­μα μέλη. Τί­πο­τε δεν μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει χωρίς να λαμ­βά­νου­με υπ’ όψη τη με­γά­λη ει­κό­να και τη θέση της χώρας μας στον ευ­ρω­παϊ­κό χάρτη, που έχει τέ­τοια πα­ρα­δείγ­μα­τα να μας δι­δά­ξει.

Τα νησιά μας είναι μέρος της ευ­ρω­παϊ­κής επι­κρά­τειας και απαι­τού­νται σή­με­ρα λύ­σεις για την ανά­πτυ­ξή τους, ώστε να ισχυ­ρο­ποι­η­θούν και να λει­τουρ­γούν ως ασπί­δα προ­στα­σί­ας. Βιώ­σα­με στο πα­ρελ­θόν έκτα­κτες λύ­σεις σε έκτα­κτες κα­τα­στά­σεις και σή­με­ρα πρέ­πει έτσι να αντι­με­τω­πι­στούν τα νησιά μας. Οι δυ­σκο­λί­ες της ακρι­τι­κής νη­σιω­τι­κό­τη­τας οφεί­λουν να πα­ρα­καμ­φθούν μέσα από ει­δι­κά κί­νη­τρα, ώστε να ανα­πτυ­χθούν το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τό. Η μεί­ω­ση των φο­ρο­λο­γι­κών συ­ντε­λε­στών απο­τε­λεί μο­νό­δρο­μο, που ήδη θα έπρε­πε να δια­νύ­ου­με. Ει­δι­κές χρη­μα­το­δο­τή­σεις και διευ­κο­λύν­σεις έπρε­πε να είναι ήδη σε ισχύ. Δεν απο­τε­λούν ούτε χάρη, ούτε πο­λι­τι­κό ρου­σφέ­τι, παρά μόνο ανα­γκαιό­τη­τα αντι­με­τώ­πι­σης των δυ­σκο­λιών.

Η συ­γκυ­ρία που δια­νύ­ου­με δεν επι­τρέ­πει εφη­συ­χα­σμό, ούτε πα­ρα­πο­μπή στο μέλ­λον τέ­τοιων δρά­σε­ων. Οι λύ­σεις υπάρ­χουν και οφεί­λου­με να τις ακο­λου­θή­σου­με. Ειναι μά­λι­στα υπαρ­κτές σε άλλα μέρη της Ευ­ρώ­πης, όπως σωστά επι­σή­μα­νε ο Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης στην ομι­λία του. Οι εξαι­ρέ­σεις τέ­τοιου τύπου δεν είναι αθέ­μι­τος αντα­γω­νι­σμός, αλλά εθνι­κός και ευ­ρω­παϊ­κός δρό­μος στο σε­βα­σμό του Διε­θνούς Δι­καί­ου και την ει­ρη­νι­κή επί­λυ­ση των δια­φο­ρών. Είναι η ασπί­δα προ­στα­σί­ας της ακρι­τι­κής νη­σιω­τι­κό­τη­τας.