Η κρήνη της Πηγής Ουμαχανής. Πως το νερό έσωσε την Ουμαχάν αλλά δεν λύτρωσε την Ελένη Τοπαλούδη

Στη Ρόδο δεν υπάρ­χουν μόνο πο­τά­μια και λί­μνες ανε­ξε­ρεύ­νη­τα από το πλή­θος αλλά πηγές και κρή­νες από την αρ­χαιό­τη­τα που δεν τις συ­να­ντά­με κα­θη­με­ρι­νά. Η κρήνη της Πηγής Ου­μα­χα­νής πα­ρου­σιά­ζε­ται σε ένα σύ­ντο­μο φιλμ στο Κα­νά­λι του Γιώρ­γου Τζε­δά­κη στο youtube στο κα­νά­λι «Μια στα­γό­να Ρο­δί­τι­κης Ιστο­ρί­ας» με τρόπο ώστε να υμνή­σει την απλό­τη­τα της δη­μιουρ­γί­ας και της ιερής σύν­δε­σης που υπήρ­χε στον τόπο μας με­τα­ξύ των κα­τοί­κων της πα­λιάς Ρόδου χρι­στια­νών, μω­α­με­θα­νών ή ισ­ραη­λι­τών σε σχέση με τη φύση και το νερό, τη μη­τέ­ρα φύση, τη γυ­ναί­κα.

Η Κρήνη της Πηγής της Ου­μα­χα­νής βρί­σκε­ται σε ένα ξέ­φω­το στην πε­ριο­χή Τρεις και στο σύ­ντο­μο ομό­τι­τλο φιλμ του Γιώρ­γου Τζε­δά­κη, ο θε­α­τής ει­σπράτ­τει το συ­ναί­σθη­μα της σω­τη­ρί­ας της αρ­χο­ντο­πού­λας που πήγε να πιει νερό στο ερη­μι­κό εκεί­νο μέρος και προ­σευ­χή­θη­κε δυ­να­τά λέ­γο­ντας «ΜΑ­ΣΑΛ­ΛΑΧ» (Θεός φυ­λά­ξει) απο­φεύ­γο­ντας εν­δε­χο­μέ­νως έναν μοι­ραίο κίν­δυ­νο εκεί­νη τη στιγ­μή. Η Ου­μα­χάν Σου­γιού ήταν η ευ­ερ­γέ­τι­δα απ’ όπου πήρε το όνομά της η Κρήνη που χρο­νο­λο­γεί­ται γύρω στον 17ο αιώνα μ.Χ. Στο επει­σό­διο 47 https://www.youtube.com/watch?v=rS2S4R-qlgk μπο­ρεί κα­νείς να τα­ξι­δέ­ψει στο φα­ντα­στι­κό πα­ρελ­θόν και να αφη­γη­θεί μια ιστο­ρία της αρ­χο­ντο­πού­λας που σώ­θη­κε στο ση­μείο που χτί­στη­κε αυτή η κρήνη προς τιμή της σω­τη­ρί­ας της.

Σή­με­ρα, το παρόν μας είναι συ­γκλο­νι­στι­κό γιατί μια σύγ­χρο­νη αρ­χο­ντο­πού­λα η Ελένη Το­πα­λού­δη δεν κα­τά­φε­ρε να σωθεί στη θά­λασ­σα. Ο νερό είναι ο αγω­γός της ζωής και της δη­μιουρ­γί­ας αλλά και στην αρ­χαιό­τη­τα θε­ω­ρού­νταν ο αγω­γός του πάνω με τον κάτω κόσμο. Υπάρ­χει μία Κρήνη να μας θυ­μί­ζει πως σώ­θη­κε η νεαρή αρ­χο­ντο­πού­λα Ου­μα­χάν τον 17ο αιώνα αλλά δυ­στυ­χώς η πα­ρα­κα­τα­θή­κη που αφή­νου­με για τα επό­με­να χρό­νια θα είναι η ανά­μνη­ση της αδι­κο­χα­μέ­νης Ελέ­νης Το­πα­λού­δη που βρέ­θη­κε κα­κο­ποι­η­μέ­νη στη θά­λασ­σα.

Το νερό για την αρ­χαιό­τη­τα θε­ω­ρού­νταν ένα θείο δώρο και η Κρήνη ένα ση­μείο όπου μπο­ρού­σε ο πε­ρα­στι­κός να ξα­πο­στά­σει και να ανα­ζω­ο­γο­νη­θεί για να συ­νε­χί­σει το τα­ξί­δι του. Η κρήνη της Πηγής Ου­μα­χα­νής είναι μία από τις πολ­λές κρή­νες που βρί­σκο­νται στη Ρόδο και μας θυ­μί­ζουν τον σε­βα­σμό που είχαν οι πρό­γο­νοί μας για το θείο δώρο του νερού αλλά και τον άν­θρω­πο και τη γυ­ναί­κα. «Η ΚΡΗΝΗ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΟΥ­ΜΑ­ΧΑ­ΝΗΣ».. πόσο όμορ­φα ακού­γε­ται και πόσο υπέ­ρο­χο το συ­ναί­σθη­μα που αφή­νει αυτό το σύ­ντο­μο φίλμ. Στο άλλο άκρο, η ανά­μνη­ση της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη μια σύγ­χρο­νη αρ­χο­ντο­πού­λα που χά­θη­κε άδικα με τόση βαρ­βα­ρό­τη­τα σε μία εποχή γε­μά­τη ασέ­βεια.

Η μνήμη της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη μας θυ­μί­ζει πόσο άδικα της φέρ­θη­κε η κοι­νω­νία μας. Η κοι­νω­νία της Ρόδου τον 17ου αιώνα είχε την αγνό­τη­τα που ψά­χνου­με σή­με­ρα μέσα στη φύση και τα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να μνη­μεία, κτί­ρια, στο κα­θα­ρό τρε­χού­με­νο νερό. Ο δε άδι­κος χαμός της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη θα μας θυ­μί­ζει πάντα την αρ­χο­ντο­πού­λα που δεν μπό­ρε­σε να σωθεί γιατί ο κό­σμος μας άλ­λα­ξε και έγινε δο­λο­φο­νι­κός για τις γυ­ναί­κες και για κάθε τι που θυ­μί­ζει ευά­λω­το ότι κι αν είναι αυτό.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη