Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία ενώ επρόκειτο για αυτοκτονία

Την 2α Ιου­νί­ου 2012 και ώρα 10.10 διε­κο­μί­σθη στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Κα­λύ­μνου, με δί­κυ­κλο, που οδη­γού­σε ένας 36χρο­νος Κα­λύ­μνιος, η 27χρονη σύ­ντρο­φός του, από την οικία της, στην πε­ριο­χή της Φλά­σκας.

Η 27χρονη έφερε 18 τραύ­μα­τα σε όλο το σώμα της από μα­χαί­ρι.

Ο 39χρο­νος σύ­ντρο­φός της, που είχε απα­σχο­λή­σει τις αρχές σε υπό­θε­ση κα­το­χής κάν­να­βης και έφερε τραύ­μα από μα­χαί­ρι στην πα­λά­μη του αρι­στε­ρού του χε­ριού, πα­ρό­τι εξή­γη­σε από την πρώτη στιγ­μή ότι επρό­κει­το για αυ­το­κτο­νία και πα­ρό­τι όλα τα στοι­χεία συ­νέ­κλι­ναν προς τούτο, βρέ­θη­κε σι­δη­ρο­δέ­σμιος, αντι­μέ­τω­πος με την κα­τη­γο­ρία της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας εκ προ­θέ­σε­ως μέχρι προ­χθές, που το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω έκρι­νε ότι είναι αθώος.

Η υπό­θε­ση, που είχε φέρει στο φως της δη­μο­σιό­τη­τας η “Δη­μο­κρα­τι­κή” είχε προ­κα­λέ­σει πα­νελ­λή­νιο σάλο.

“Βρί­σκο­μαι στη δυ­σχε­ρή θέση να κα­τη­γο­ρού­μαι για το βα­ρύ­τε­ρο των εγκλη­μά­των και νιώθω (πι­στεύω εύ­λο­γα) ότι στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση δεν λει­τουρ­γεί το δόγμα του «τεκ­μη­ρί­ου αθω­ό­τη­τας» υπέρ εμού, ως κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, αλλά ένα «οιο­νεί αντε­στραμ­μέ­νο τεκ­μή­ριο ενο­χής» σε βάρος μου, αφού εγώ ήμουν εκεί­νος, που είχα την τε­λευ­ταία επαφή με την θα­νού­σα και ο θά­να­τός της προ­κλή­θη­κε εντός της κα­τοι­κί­ας μου”, κα­τέ­θε­σε ο 36χρο­νος, ενώ­πιον του Ανα­κρι­τή, το­νί­ζο­ντας πά­ντως ότι δεν κα­κί­ζει κα­νέ­ναν για την άσκη­ση της δί­ω­ξης σε βάρος του.

Την πε­ρι­γρα­φή που έδωσε, εξε­τα­ζό­με­νος, για το τι βίωσε, υιο­θέ­τη­σε εμ­μέ­σως το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο. Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να κα­τέ­θε­σε τα εξής:

“Με την θα­νού­σα γνω­ρι­ζό­μα­στε πε­ρί­που δύο χρό­νια. Στο χρο­νι­κό διά­στη­μα των τε­λευ­ταί­ων 6-7 μηνών συ­νή­ψα­με αι­σθη­μα­τι­κή σχέση, η οποία δεν ήταν ιδιαί­τε­ρα στενή, υπό την έν­νοια ότι δεν ήμα­σταν συ­νέ­χεια μαζί ως ζευ­γά­ρι, αλλά δια­τη­ρού­σα­με μία αρ­κε­τά «χα­λα­ρή» σχέση η οποία ήταν πα­ράλ­λη­λα φι­λι­κή και ερω­τι­κή. Υπήρ­χαν χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα που βρι­σκό­μα­σταν και ήμα­σταν μαζί σχε­δόν κάθε μέρα και άλλα που βλε­πό­μα­σταν 3-4 φορές την εβδο­μά­δα ή ακόμα πιο αραιά. Η θα­νού­σα κατά δια­στή­μα­τα επι­σκε­πτό­ταν την Κω, όπου μου έλεγε ότι έμενε αρ­κε­τές ημέ­ρες για να δει τη μη­τέ­ρα και την αδελ­φή της. Προ μηνών μου απο­κά­λυ­ψε ότι δια­τη­ρού­σε σχέση με κά­ποιον που ήταν στην Κω και έκτο­τε η σχέση μας πε­ριο­ρί­στη­κε πε­ρισ­σό­τε­ρο σε φι­λι­κό παρά σε ερω­τι­κό επί­πε­δο. Πα­ρό­λα αυτά εξα­κο­λου­θού­σα­με να έχου­με επα­φές αρ­κε­τά συχνά. Προ ημε­ρών μου είπε ότι θα πή­γαι­νε και πάλι στην Κω. Την Τε­τάρ­τη (30-5-2012) απο­γευ­μα­τι­νές ώρες, την συ­νά­ντη­σα και μι­λή­σα­με. Δια­πί­στω­σα ότι η συ­μπε­ρι­φο­ρά της ήταν αρ­κε­τά πε­ρί­ερ­γη. Μου είπε ότι την πα­ρα­κο­λου­θούν άγνω­στοι και ότι τους είδε στο βουνό που είχε πάει νω­ρί­τε­ρα να φο­ρούν στο­λές με κου­κού­λες.

Έκ­πλη­κτος της απά­ντη­σα ότι μάλ­λον ήταν οι με­λισ­σο­κό­μοι που φο­ρού­σαν τις γνω­στές στο­λές, αλλά εκεί­νη μου είπε ότι προ­σπά­θη­σε να τους ξε­φύ­γει από τον γκρε­μό και μετά πήγε και την έπια­σε η αστυ­νο­μία… Μου είπε επί­σης ότι ένοιω­θε πολύ άσχη­μα γιατί έχει γίνει ρε­ζί­λι και όλοι γε­λούν σε βάρος της. Προ­σπά­θη­σα να την ηρε­μή­σω και της είπα να πάει στο σπίτι της για να ξε­κου­ρα­στεί. Μου είπε ότι είχε χω­ρί­σει με τον φίλο της στην Κω και μου ζή­τη­σε να πάμε εκεί­νη την ώρα στον πα­τέ­ρα της για να του ζη­τή­σω να την πα­ντρευ­τώ, αλλά εγώ, για να την απο­φύ­γω, της είπα ότι είναι νωρίς ακόμα για τη σχέση μας και ότι θα έπρε­πε πρώτα να πάει στο σπίτι της και να ηρε­μή­σει. Έτσι χω­ρί­σα­με εκεί­νο το βράδυ. Την Πα­ρα­σκευή 1-6-2012 μου ζή­τη­σε να βρε­θού­με πε­ρί­που στις 21.00΄ και μου ζή­τη­σε να πάμε στο σπίτι μου για να πάρει κά­ποια ρούχα της που είχε αφή­σει εκεί.

Πράγ­μα­τι πέ­ρα­σα και την πήρα από το σπίτι του γεί­το­νά της, πή­γα­με στο σπίτι μου και κα­θί­σα­με. Κά­να­με χρήση δύο τσι­γά­ρων ιν­δι­κής κάν­να­βης και ήπια­με τσί­που­ρο, εκεί­νη πε­ρί­που 2 πο­τή­ρια και εγώ αρ­κε­τά πε­ρισ­σό­τε­ρα. Στο ση­μείο αυτό οφεί­λω να ση­μειώ­σω ότι πολ­λές φορές εί­χα­με κάνε μαζί χρήση χασίς. Η θα­νού­σα ήταν αρ­κε­τά ανή­συ­χη και διαρ­κώς μου έλεγε ότι όλοι την πα­ρα­κο­λου­θούν και την κο­ροϊ­δεύ­ουν και θέ­λουν το κακό της και ότι ο πα­τέ­ρας της ήθελε να την κλεί­σει στη Λέρο. Εγώ προ­σπα­θού­σα να της εξη­γή­σω ότι περ­νού­σε μία «άσχη­μη φάση», ότι δεν υπήρ­χε λόγος να ανη­συ­χεί και ότι τα πράγ­μα­τα θα έφτια­χναν. Πε­ρί­που στις 23.30΄ της πρό­τει­να να την πάω στο σπίτι της. Μου ζή­τη­σε να μεί­νει μαζί μου και να την πάω το πρωί στο σπίτι της και εγώ δέ­χτη­κα. Μετά από λίγο κοι­μη­θή­κα­με. Το πρωί με ξύ­πνη­σε και με ρώ­τη­σε αν ήθελα να μου φτιά­ξει καφέ. Εγώ της απά­ντη­σα κα­τα­φα­τι­κά και συ­νέ­χι­σα να κοι­μά­μαι.

Πράγ­μα­τι έφερε τον καφέ πάνω στη σο­φί­τα και πί­νο­ντας τον καφέ μου ζή­τη­σε να «πιού­με» ένα τσι­γά­ρο χασίς. Εγώ έφτια­ξα το τσι­γά­ρο, κά­πνι­σα λίγο και της το έδωσα γιατί έπρε­πε να κα­τέ­βω στην τουα­λέ­τα για να κάνω την ανά­γκη μου. Μετά από πε­ρί­που 5 λεπτά ανέ­βη­κα στην σο­φί­τα. Πριν καν ανέβω ολό­κλη­ρος, μόλις το κε­φά­λι μου ξε­πρό­βα­λε από τη σκάλα, την είδα να κου­νά­ει κάτι προς το στή­θος της.

Μου έδωσε την εντύ­πω­ση ότι χτυ­πού­σε το στή­θος της και με τα 2 χέρια της, αλλά αμέ­σως βλέ­πο­ντας και τα αί­μα­τα συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι χτυ­πού­σε το στή­θος της με κάτι αιχ­μη­ρό, που απ’ ό,τι απο­δεί­χτη­κε ήταν ένας μι­κρός σου­γιάς που είχα στην σο­φί­τα κοντά στο ση­μείο που κοι­μό­μουν. Αμέ­σως όρ­μη­σα προς το μέρος της φω­νά­ζο­ντας έντρο­μος, «στα­μά­τα, τι κά­νεις», και προ­σπά­θη­σα να της πάρω το σου­γιά γυρ­νώ­ντας τα χέρια της προς την αντί­θε­τη φορά. Στην προ­σπά­θειά μου αυτή να της «γυ­ρί­σω» τα χέρια και να πάρω το σου­γιά αντέ­δρα­σε με απο­τέ­λε­σμα να τραυ­μα­τι­στώ στο δεξί μου χέρι, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κλη­θεί ση­μα­ντι­κή αι­μορ­ρα­γία και από το χέρι μου και να γε­μί­σει αί­μα­τα ο χώρος τόσο από τα τραύ­μα­τά της όσο και από τα δικά μου. Πα­ράλ­λη­λα την ώρα που προ­σπα­θού­σα να της πάρω το σου­γιά η θα­νού­σα κλω­τσού­σε με τα πόδια της με απο­τέ­λε­σμα να σπά­σει ένα κάδρο με γυά­λι­νη κορ­νί­ζα που είχα στα πόδια του κρε­βα­τιού και να γε­μί­σει γυα­λιά ο χώρος.

Με κόπο κα­τά­φε­ρα να πάρω το σου­γιά και τον πέ­τα­ξα πάνω στο τρα­πε­ζά­κι που υπήρ­χε δίπλα στο ση­μείο που βρι­σκό­μα­σταν, αλλά αμέ­σως εκεί­νη όρ­μη­σε και πάλι και τον ξα­να­πή­ρε στα χέρια της. Πήρα ξανά τον σου­γιά και αφού τον έκλει­σα τον πέ­τα­ξα μέσα στα σκε­πά­σμα­τα, ενώ έβλε­πα την θα­νού­σα να χάνει πολύ αίμα, το οποίο κυ­ρί­ως «πε­τα­γό­ταν» από το στή­θος της. Έντρο­μος την σή­κω­σα στο πλάι και άρ­χι­σα να την κα­τε­βά­ζω γρή­γο­ρα από την αλου­μι­νέ­νια σκάλα. Λίγο πριν φτάσω στο τέλος της σκά­λας έχασα την ισορ­ρο­πία μου και έπεσα προς τα κάτω και πίσω με απο­τέ­λε­σμα να χτυ­πή­σω πάνω στον πάγκο και να σπά­σουν με­ρι­κά από τα πιάτα που ήταν εκεί. Την άφησα κάτω στο πά­τω­μα, αλλά αμέ­σως φο­βή­θη­κα μην πνι­γεί επει­δή δεν ανέ­πνεε καλά, οπότε την έβαλα κα­θι­στή στην κα­ρέ­κλα και της έδωσα να κρα­τά­ει ένα σε­ντό­νι για να πε­ριο­ρι­στεί η αι­μορ­ρα­γία.

Γε­μά­τος αί­μα­τα και κα­τα­τρο­μαγ­μέ­νος σκέ­φθη­κα να την πάω στο νο­σο­κο­μείο με το μη­χα­νά­κι, αλλά συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι ήταν αδύ­να­τον να την με­τα­φέ­ρω μόνος μου. Έτσι απο­φά­σι­σα να πάω ο ίδιος στο νο­σο­κο­μείο που απέ­χει ελά­χι­στη από­στα­ση από το σπίτι μου (πε­ρί­που 200 μέτρα), ώστε να ει­δο­ποι­ή­σω το ασθε­νο­φό­ρο. Μόλις έφτα­σα εκεί ζή­τη­σα το ασθε­νο­φό­ρο και κά­ποιος μου απά­ντη­σε ότι «έρ­χε­ται». Πράγ­μα­τι σχε­δόν αμέ­σως ήρθε το ασθε­νο­φό­ρο και είπα στον οδηγό του που ονο­μά­ζε­ται Γ. Κ. (τον οποίο και γνώ­ρι­ζα) να έρθει γρή­γο­ρα γιατί η (…) πε­θαί­νει. Μου είπε να πε­ρι­μέ­νω να κα­τε­βά­σει το άλλο πε­ρι­στα­τι­κό, όπως και έγινε άμεσα και ξε­κι­νή­σα­με για το σπίτι μου το ασθε­νο­φό­ρο κι εγώ, οδη­γώ­ντας το μη­χα­νά­κι. Μά­λι­στα η κλει­δα­ριά της ει­σό­δου του νο­σο­κο­μεί­ου δεν άνοι­γε, με απο­τέ­λε­σμα να γυ­ρί­σου­με πίσω και να ακο­λου­θή­σου­με άλλο δρόμο για να μην κα­θυ­στε­ρή­σου­με. Εκεί­νη την ώρα που ήμουν στο νο­σο­κο­μείο με κά­λε­σε στο κι­νη­τό μου η αδελ­φή της (…) και με ρώ­τη­σε πού βρί­σκε­ται η αδελ­φή της. Αμέ­σως της είπα ότι δεν είναι καλά και να τρέ­ξει στο Νο­σο­κο­μείο.

Όταν φτά­σα­με στο σπίτι και μέχρι να κα­τε­βά­σουν το φο­ρείο από το ασθε­νο­φό­ρο εγώ ο ίδιος με­τέ­φε­ρα προς την πόρτα το σώμα της (…) και το το­πο­θέ­τη­σα στο φο­ρείο. Γύ­ρι­σα να κλεί­σω την πόρτα και τότε μου πέ­ρα­σε από το μυαλό να κρύψω το χασίς που είχα στο σπίτι. Έτσι μπήκα το πήρα, το έκρυ­ψα στη μικρή απο­θή­κη και κα­τευ­θύν­θη­κα αμέ­σως στο νο­σο­κο­μείο. Μπήκα αμέ­σως στο Νο­σο­κο­μείο την ώρα που με­τέ­φε­ραν και την (…) και μου είπαν να πε­ρά­σω σε ένα άλλο χώρο για να μου ρά­ψουν το χέρι. Βγαί­νο­ντας ρώ­τη­σα για την (…) και ο τραυ­μα­τιο­φο­ρέ­ας μου έκανε ένα μορ­φα­σμό από τον οποίο κα­τά­λα­βα ότι δυ­στυ­χώς δεν τα κα­τά­φε­ρε… Μετά από λίγο ήρθαν οι αστυ­νο­μι­κοί που με οδή­γη­σαν στο σπίτι μου, όπου τους πε­ριέ­γρα­ψα όλα τα πα­ρα­πά­νω, τα οποία και αρ­χι­κά απο­δέ­χτη­καν, πλην όμως λίγο αρ­γό­τε­ρα άρ­χι­σαν να με πιέ­ζουν να ομο­λο­γή­σω την εγκλη­μα­τι­κή πράξη που δήθεν διέ­πρα­ξα, πράγ­μα το οποίο βέ­βαια αρ­νή­θη­κα να πράξω. Παρά το γε­γο­νός αυτό η Αστυ­νο­μία της Κα­λύ­μνου χωρίς να επι­βε­βαιώ­σει τα γε­γο­νό­τα σχη­μά­τι­σε πρό­χει­ρα την δι­κο­γρα­φία, χωρίς καν να πι­στεύ­ει ότι εγώ είμαι ο πραγ­μα­τι­κός δρά­στης”.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η ια­τρο­δι­κα­στι­κή εξέ­τα­ση κα­τέ­λη­ξε ότι πρό­κει­ται για αυ­το­κτο­νία ενώ δύο συγ­γε­νείς της εκλι­πού­σης και ένας ψυ­χί­α­τρος επι­βε­βαί­ω­σαν τους ισχυ­ρι­σμούς του κα­τη­γο­ρού­με­νου.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο στο βού­λευ­μα που εξέ­δω­σε ανα­φέ­ρει με­τα­ξύ άλλων τα εξής:

Στις 30.5.2012 ανέ­βη­κε σε ορει­νή το­πο­θε­σία στην Ενο­ρία Υπα­πα­ντής Κα­λύ­μνου, όπου εντο­πί­στη­κε από αστυ­νο­μι­κούς που κλή­θη­καν από διερ­χό­με­νους, οι οποί­οι την είδαν να πε­ρι­πλα­νιέ­ται στην πε­ριο­χή, να βα­δί­ζει κοντά στον γκρε­μό, ενώ αρ­γό­τε­ρα την ίδια ημέρα προ­σπά­θη­σε να κρε­μα­στεί με κα­λώ­διο στο μπαλ­κό­νι της για­γιάς της, αλλά σώ­θη­κε μετά από επέμ­βα­ση της θείας της. Επα­νέ­λα­βε δε την προ­σπά­θεια αυτή στην πα­τρι­κή της οικία, όπου έγινε εγκαί­ρως αντι­λη­πτή από τον πα­τέ­ρα της. Είχε αφή­σει μά­λι­στα ιδιό­γρα­φο ση­μεί­ω­μα με το εξής πε­ριε­χό­με­νο: «Σας αγα­πάω! Την οι­κο­γέ­νειά μου τη λα­τρεύω όλο τον κόσμο τον αγα­πάω, δεν ξέρω ακόμα τι γί­νε­ται, πά­ντως κάτι κακό, που δεν ξέρω. Σιγά, σιγά μα­θαί­νω αλλά είναι αργά». Μετά τα πα­ρα­πά­νω πε­ρι­στα­τι­κά, ο πα­τέ­ρας της συ­νά­ντη­σε ιατρό ψυ­χί­α­τρο του Κρα­τι­κού θε­ρα­πευ­τη­ρί­ου Λέρου ο οποί­ος βρι­σκό­ταν τις ημέ­ρες εκεί­νες στη Κά­λυ­μνο στο πλαί­σιο ενός εκ­παι­δευ­τι­κού σε­μι­να­ρί­ου και κατά την επι­κοι­νω­νία του με τη θα­νού­σα δια­πί­στω­σε ότι αυτή βρι­σκό­ταν σε έντο­νη σύγ­χυ­ση και δια­κα­τε­χό­ταν από ακου­στι­κές και οπτι­κές ψευ­δαι­σθή­σεις, που της προ­κα­λού­σαν έντο­νο φόβο.

Το πε­ριε­χό­με­νο δε των ψευ­δαι­σθή­σε­ων ήταν απει­λη­τι­κό και απα­ξιω­τι­κό, ενώ έλεγε συ­νε­χώς ότι είναι τίμια, ότι δεν είναι αμαρ­τω­λή και δεν απά­τη­σε ποτέ τον Π. καθώς και ότι αυτοί που την κα­τη­γο­ρούν είναι στα βουνά και κα­τε­βαί­νουν ενα­ντί­ον της. Ενό­ψει της κρι­σι­μό­τη­τας της κα­τά­στα­σής της ο πα­ρα­πά­νω ια­τρός τό­νι­σε στον πα­τέ­ρα της ότι είναι ανα­γκαία η νο­ση­λεία της στο Κρα­τι­κό Θε­ρα­πευ­τή­ριο Λέρου προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθεί ο κίν­δυ­νος νέας από­πει­ρας να θέσει τέλος στη ζωή της, και συ­νέ­στη­σε πα­ράλ­λη­λα τη λήψη αντι­ψυ­χο­λυ­τι­κού φαρ­μά­κου, πλην όμως, σύμ­φω­να με την κα­τά­θε­ση της αδελ­φής της, το έλαβε αυτό μόνο δύο φορές.

Οπως κα­τέ­θε­σε, άλ­λω­στε, ο ίδιος ια­τρός ενώ­πιον του Ανα­κρι­τή, η χρήση ναρ­κω­τι­κών ου­σιών και, ιδίως, ιν­δι­κής κάν­να­βης, που ανι­χνεύ­θη­κε στο αίμα της θα­νού­σας, είναι πι­θα­νό να επι­βά­ρυ­νε την κα­τά­στα­ση της υγεί­ας της και να επέ­τει­νε τη συμ­πτω­μα­το­λο­γία.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Κ. Ασλά­νης.