Θολές γραμμές και επιχειρήματα ανορθολογισμού

«Το γκαρ­σό­νι να πάει στο σπίτι που δεν εμ­βο­λιά­ζο­νται και να τους πει, εμ­βο­λια­στεί­τε επει­δή χα­νό­μα­στε. Δεν γί­νε­ται αλ­λιώς». Ήταν η προ­τρο­πή  υπουρ­γού ως απά­ντη­ση στο γε­γο­νός πως το μίνι λοκ-ντα­ουν στις «κόκ­κι­νες» πε­ριο­χές πλήτ­τει και τους πλή­ρως εμ­βο­λια­σμέ­νους πο­λί­τες με απο­τέ­λε­σμα ερ­γα­ζό­με­νοι πολ­λών δρα­στη­ριο­τή­των να μέ­νουν εκτός με­ρο­κά­μα­του. Καλά και ορθά τα περί ατο­μι­κής ευ­θύ­νης. Εκεί όμως που η κυ­βέρ­νη­ση έχει πλήρη την ευ­θύ­νη (βλέπε το τέλμα των εμ­βο­λια­σμών) είναι όταν με τις απο­φά­σεις που παίρ­νει, θο­λώ­νει τη δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή με­τα­ξύ των εμ­βο­λια­σμέ­νων και των εκ πε­ποι­θή­σε­ως ανεμ­βο­λί­α­στων, τεί­νο­ντας ου­σια­στι­κά στην εξί­σω­ση των δύο κα­τη­γο­ριών. Το εί­δα­με στις ρυθ­μί­σεις για τα εστια­τό­ρια κλει­στού χώρου, όπου οι πε­λά­τες θα είναι εμ­βο­λια­σμέ­νοι, ενώ το προ­σω­πι­κό δεν θα είναι. Το εί­δα­με, στην από­φα­ση για τη λει­τουρ­γία των οδο­ντια­τρεί­ων, βάσει της οποί­ας εμ­βο­λια­σμέ­νοι και ανεμ­βο­λί­α­στοι εξι­σώ­νο­νται στον χα­μη­λό­τε­ρο κοινό πα­ρα­νο­μα­στή: μ’ ένα rapid test κα­θά­ρι­σες. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­ται ως θε­μα­το­φύ­λα­κας του ορ­θο­λο­γι­σμού στη χώρα, στη δια­χεί­ρι­ση της παν­δη­μί­ας. Επει­δή είναι δύ­σκο­λο, αν όχι αδύ­να­το, να δια­κρί­νου­με τη λο­γι­κή βάση των επι­χει­ρη­μά­των -σαν αυτό με το γκαρ­σό­νι- και κά­ποιων απο­φά­σε­ων-μέ­τρων, μάλ­λον θα πρέ­πει να ευ­χη­θού­με ότι δεν θα οδη­γή­σει σε απευ­κταί­ες κα­τα­στά­σεις. Με άλλα λόγια, στο μόνο που μπο­ρού­με να ελ­πί­ζου­με είναι η τύχη.