Η απόφαση του ΣτΕ με την οποία «σφραγίστηκε» η Συνεταιριστική Τράπεζα Δωδεκανήσου – Κρίθηκε ότι έγιναν λανθασμένοι χειρισμοί

Πλή­ρως, νο­μί­μως και επαρ­κώς αι­τιο­λο­γεί­ται σύμ­φω­να με την 7μελή Σύν­θε­ση του Δ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας η από­φα­ση για την ανά­κλη­ση της άδειας λει­τουρ­γί­ας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην 52σέ­λι­δη από­φα­ση του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού Διοι­κη­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου, που κα­θα­ρο­γρά­φη­κε και θε­ω­ρή­θη­κε.

Το ΣτΕ έκρι­νε ότι η από­φα­ση ανά­κλη­σης της αδεί­ας της τρά­πε­ζας στη­ρί­ζε­ται στην συν­δρο­μή των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων του νόμου, όλα δε τα περί του αντι­θέ­του προ­βαλ­λό­με­να είναι απορ­ρι­πτέα ως αβά­σι­μα.

Οπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας (ΣτΕ) απέρ­ρι­ψε στο σύ­νο­λό της την αί­τη­ση της Τρά­πε­ζας που ζη­τού­σε να ακυ­ρω­θούν απο­φά­σεις της αρ­μό­διας επι­τρο­πής της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος του 2013, με τις οποί­ες τέ­θη­κε σε ει­δι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση και με­τα­βι­βά­στη­κε η πε­ριου­σία της.

Ει­δι­κό­τε­ρα, το έτος 2017 η πε­ντα­με­λής σύν­θε­ση του Δ΄ Τμή­μα­τος του ΣτΕ πα­ρά­πεμ­ψε στην επτα­με­λή σύν­θε­ση του ίδιου Τμή­μα­τος, προς ορι­στι­κή κρίση τα νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα που προ­έ­κυ­πταν από την αί­τη­ση ακύ­ρω­σης της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου.

Η εν λόγω Τρά­πε­ζα ζη­τού­σε να ακυ­ρω­θούν οι από 8.12.2013 απο­φά­σεις της Επι­τρο­πής Πι­στω­τι­κών και Ασφα­λι­στι­κών Θε­μά­των της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, με τις οποί­ες:

– Ανα­κλή­θη­κε η άδεια λει­τουρ­γί­ας της εν λόγω Τρά­πε­ζας και τέ­θη­κε σε ει­δι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση,

– Υπο­χρε­ώ­θη­κε ο ει­δι­κός εκ­κα­θα­ρι­στής της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου στην με­τα­βί­βα­ση των πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων της στην Alpha bank και

– Δό­θη­κε εντο­λή κα­θο­ρι­σμού της δια­φο­ράς με­τα­ξύ των στοι­χεί­ων πα­θη­τι­κού και ενερ­γη­τι­κού που με­τα­βι­βά­στη­καν στην Alpha bank.

Η επτα­με­λής σύν­θε­ση του Δ΄ Τμή­μα­τος του Ανω­τά­του Ακυ­ρω­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου, με την υπ΄ αριθμ.1162/2020 από­φα­σή της απέρ­ρι­ψε ως αβά­σι­μους όλους τους νο­μι­κούς ισχυ­ρι­σμούς της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου.

Γί­νε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ανα­λυ­τι­κή πε­ρι­γρα­φή των συν­θη­κών που οδή­γη­σαν την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος στην δυ­σμε­νή αυτή από­φα­ση και ανα­φο­ρά στην ει­σή­γη­ση για την ανά­κλη­ση της άδειας λει­τουρ­γί­ας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου διότι «δια­πι­στώ­νε­ται ότι δεν προ­σφέ­ρει τα εχέγ­γυα ότι δύ­να­ται να εκ­πλη­ρώ­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις της και να δια­σφα­λί­σει τα επι­στρε­πτέα κε­φά­λαια που της έχουν εμπι­στευ­θεί οι πι­στω­τές της, και ιδίως οι κα­τα­θέ­τες της».

Το­νί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι ήδη πριν από την έκ­δο­ση της πρώ­της προ­σβαλ­λό­με­νης πρά­ξης 97/2/8.12.2013 περί ανα­κλή­σε­ως της αδεί­ας λει­τουρ­γί­ας της αι­τού­σης Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου, θέ­σε­ώς της σε ει­δι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση και διο­ρι­σμού του ει­δι­κού εκ­κα­θα­ρι­στή της, η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος είχε κι­νή­σει την δια­δι­κα­σία εξεύ­ρε­σης εν­δια­φε­ρο­μέ­νου πι­στω­τι­κού ιδρύ­μα­τος για την με­τα­βί­βα­ση πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων της Τρά­πε­ζας, στην πε­ρί­πτω­ση που ήθελε απο­φα­σι­σθεί η ανά­κλη­ση της αδεί­ας λει­τουρ­γί­ας και η λήψη μέ­τρων σύμ­φω­να με τα άρθρα 8 και 68 του ν. 3601/2007.

Επι­ση­μαί­νε­ται ακόμη ότι ο δεί­κτης κυ­ρί­ων στοι­χεί­ων των βα­σι­κών ιδίων κε­φα­λαί­ων του πι­στω­τι­κού ιδρύ­μα­τος ανήρ­χε­το σε 7,43% και, συ­νε­πώς, το ποσό των 5,3 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ, το οποίο συ­γκε­ντρώ­θη­κε με την αύ­ξη­ση του συ­νε­ται­ρι­στι­κού κε­φα­λαί­ου του, θα αρ­κού­σε για την δια­μόρ­φω­ση του εν λόγω δεί­κτη σε πο­σο­στό ανώ­τε­ρο του ορίου του 9%.

Κατά συ­νέ­πεια, όπως κρί­θη­κε από το ΣτΕ, οι στρε­φό­με­νοι κατά της απόρ­ρι­ψης των διε­νερ­γη­θει­σών ρυθ­μί­σε­ων και της επα­να­τα­ξι­νό­μη­σης τμή­μα­τος των ρυθ­μι­σθει­σών απαι­τή­σε­ων λόγοι ακυ­ρώ­σε­ως, πρέ­πει, να απορ­ρι­φθούν.

Το­νί­ζε­ται ότι κατά το γ΄ τρί­μη­νο του έτους 2013 ση­μειώ­θη­κε ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση (κατά 25,8 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ) των ρυθ­μί­σε­ων του δα­νεια­κού χαρ­το­φυ­λα­κί­ου της Τρά­πε­ζας, η οποία συ­νο­δεύ­θη­κε από σχε­δόν ισό­πο­ση (25,504 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ) μεί­ω­ση του χαρ­το­φυ­λα­κί­ου των απαι­τή­σε­ων σε ορι­στι­κή κα­θυ­στέ­ρη­ση και σε κα­θυ­στέ­ρη­ση πέραν της τριε­τί­ας, γε­γο­νός το οποίο (εν όψει της εφαρ­μο­γής συ­ντε­λε­στή 10% – και όχι 50% και 100% αντι­στοί­χως – για τον σχη­μα­τι­σμό προ­βλέ­ψε­ων) επέ­φε­ρε μεί­ω­ση των ελα­χί­στων επο­πτι­κών προ­βλέ­ψε­ων της αι­τού­σης κατά 11,2 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Επι­ση­μαί­νε­ται επί­σης, με μνεία στις έρευ­νες που προη­γή­θη­καν αρ­μο­δί­ως πριν την έκ­δο­ση της από­φα­σης ανά­κλη­σης, ότι υπήρ­ξε «προ­φα­νής προ­σπά­θεια της Τρά­πε­ζας, κατά το τρίτο τρί­μη­νο του 2013, να μειώ­σει την ανε­πάρ­κεια των επο­πτι­κών της προ­βλέ­ψε­ων και συ­να­κο­λού­θως να βελ­τιώ­σει το Δεί­κτη Κυ­ρί­ων Στοι­χεί­ων των Βα­σι­κών Ιδίων Κε­φα­λαί­ων …, προ­βαί­νο­ντας εσκεμ­μέ­να σε ρυθ­μί­σεις που δεν ικα­νο­ποιούν τα κρι­τή­ρια του ισχύ­ο­ντος θε­σμι­κού πλαι­σί­ου» και το­νί­ζε­ται πως είναι απορ­ρι­πτέ­οι και οι λόγοι ακυ­ρώ­σε­ως, με τους οποί­ους προ­βάλ­λε­ται ότι ο έλεγ­χος των ρυθ­μί­σε­ων και η επα­να­τα­ξι­νό­μη­ση των ρυθ­μι­σθει­σών απαι­τή­σε­ων εχώ­ρη­σαν κατά πα­ρά­βα­ση νόμου και με πλημ­με­λή αι­τιο­λο­γία.

Κρί­θη­κε ακόμη ότι η Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα δεν επέ­τυ­χε την εντός των δια­δο­χι­κώς τα­χθει­σών προ­θε­σμιών (31.8.2013, 31.10.2013 και 22.11.2013) αύ­ξη­ση του συ­νε­ται­ρι­στι­κού της κε­φα­λαί­ου στο απαι­τού­με­νο ποσό αλλά συ­γκέ­ντρω­σε μόλις 5.334.197,50 ευρώ. Αφ’ ετέ­ρου, ήδη από το 2011 το εν λόγω πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα πα­ρου­σί­α­ζε υστέ­ρη­ση του δεί­κτη κε­φα­λαια­κής επάρ­κειας και, εν συ­νε­χεία, του δεί­κτη κυ­ρί­ων στοι­χεί­ων των βα­σι­κών ιδίων κε­φα­λαί­ων (Core Tier 1), ο οποί­ος, με βάση τα στοι­χεία του ελέγ­χου της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, δια­μορ­φώ­θη­κε στις 30.9.2013 σε 4,49%, αφαι­ρου­μέ­νου του ποσού των 5,3 πε­ρί­που εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ που συ­γκε­ντρώ­θη­κε με την αύ­ξη­ση κε­φα­λαί­ου, και, συ­νυ­πο­λο­γι­ζο­μέ­νου του εν λόγω ποσού, σε 6,84% (και σε 4,97% και 7,3%, αντι­στοί­χως, με βάση το πό­ρι­σμα τρί­της ανε­ξάρ­τη­της ται­ρεί­ας, η οποία διε­νήρ­γη­σε πρό­σθε­το έλεγ­χο με δια­φο­ρε­τι­κή εθο­δο­λο­γία) ένα­ντι του νο­μί­μου κα­τώ­τα­του ορίου του 9%.

Εν όψει ούτων, η Επο­πτι­κή Αρχή έκρι­νε ότι το ανω­τέ­ρω πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα δεν προ­σφέ­ρει τα εχέγ­γυα ότι δύ­να­ται να εκ­πλη­ρώ­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις του και να δια­σφα­λί­σει τα επι­στρε­πτέα κε­φά­λαια που του έχουν εμπι­στευ­θεί οι πι­στω­τές του και ιδίως οι κα­τα­θέ­τες, ενώ εξ άλλου, κατά τα ανα­φε­ρό­με­να στο από 8.12.2013 ει­ση­γη­τι­κό ση­μεί­ω­μα της Διεύ­θυν­σης Επο­πτεί­ας Πι­στω­τι­κού Συ­στή­μα­τος της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος -με το οποίο συ­μπλη­ρώ­νε­ται η αι­τιο­λο­γία της προ­σβαλ­λό­με­νης ανα­κλη­τι­κής πρά­ξης, σε συν­δυα­σμό με τα λοιπά στοι­χεία του φα­κέ­λου-, κρί­θη­κε αδύ­να­τη η απο­κα­τά­στα­ση της κε­φα­λαια­κής επάρ­κειας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου ή η λήψη άλλων ισο­δυ­νά­μων μέ­τρων σε εύ­λο­γο χρο­νι­κό διά­στη­μα «υπό το πρί­σμα των πα­ρου­σών συν­θη­κών και των αδυ­να­μιών [αυτής]».

Όσον αφορά ει­δι­κώς στον διο­ρι­σμό Επι­τρό­που κρί­θη­κε ότι δεν επι­βάλ­λε­ται από τον ν. 3601/2007 ο διο­ρι­σμός Επι­τρό­που ή εν γένει η προη­γού­με­νη εξά­ντλη­ση των μέ­τρων επο­πτεί­ας των άρ­θρων 62 επ. του νόμου αυτού ως δια­δι­κα­στι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση της ανά­κλη­σης της άδειας λει­τουρ­γί­ας του πι­στω­τι­κού ιδρύ­μα­τος κατά το άρθρο 8 του ίδιου νόμου (ΣτΕ 4377 – 4380/2013, 2469/2016).