ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΛΟΥΚΑ 2013

Αγαπητοί μου αδελφοί, ο αρχηγός της ζωής και του θανάτου ήλθε στον κόσμο δια να καταργήσει τον θάνατο και να δωρίσει ζωή την αιώνιο.
Μια πικραμένη βουβή μάνα συνοδεύει το μονάκριβο παιδί της στην τελευταία του επί γης κατοικία, στο κοιμητήριο, και στο δρόμο συλλογιέται ότι στον πρόσκαιρο αυτό κόσμο μένει πλέον μοναχή, και στο σπίτι πλέον δεν θα υπάρχει ανδρική φωνή και τούτο διότι ήταν και αυτή χήρα.
Και «ο ετάζων καρδίας και νεφρούς και τα βάθη των ανθρώπων γιγνώσκων Κύριος» συγκινείται, ευσπλαχνίζεται και χωρίς να του ζητήσει την θεία Του επέμβαση η πονεμένη μάνα, μπροστά στα μάτια των μαθητών Του, του πολύ όχλου που τον ακολουθούσε, αλλά και εκείνων των συγγενών και φίλων που συνόδευαν το νεκρό παιδί, της λέγει: «Μη κλαίε».
Και ο Αρχηγός της ζωής και του θανάτου με την θεία δύναμή Του, σταματά την νεκρική πομπή και με το θείο λόγο Του, «Νεανίσκε, σοί λέγω ηγέρθητι», σηκώνει τον νέο από το νεκροκρέβατο και τον παραδίδει στα χέρια της μάνας του , «και έδωκε αυτόν τη μητρί αυτού».
Και ο όχλος βλέποντας το μέγα τούτο θαύμα με δάκρυα, συγκίνησης , χαράς ευφροσύνης και αγαλλίασης δοξολογεί τον Θεό και έλεγε: « ότι επεσκέψατο ο Θεός τον λαόν αυτού».
Αυτό τούτο το γεγονός του θανάτου συγκλονίζει αλλά και φοβίζει φόβο μέγα τον άνθρωπο της κάθε εποχής, και τούτο διότι ο άνθρωπος λησμονεί ότι είναι θνητός και ότι μία ημέρα, αργά ή γρήγορα, θα εγκαταλείψει τον μάταιο και πρόσκαιρο αυτό κόσμο, δια έναν άλλο κόσμο, αιώνιο, αληθινό, εκεί πού δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε στεναγμός, αλλά ζωή χαράς και ευλογίας.
Εάν ο άνθρωπος πιστεύει στην πέρα του τάφου ζωή ,τότε δια τον άνθρωπο ο θάνατος δεν είναι εκμηδένιση, αλλά θα είναι ένας πρόσκαιρος χωρισμός του σώματος από την ψυχή. Το σώμα ως υλικό αργά ή γρήγορα θα διαλυθεί στα εξ ών συνετέθη, η δε ψυχή, ως λογική, πνευματική και αθάνατος θα οδηγηθεί ενώπιον του Θεού, του Πλάστη και Δημιουργού.
Η ζωή του ανθρώπου θα ήταν άσκοπος και ο αγώνας ανεξήγητος, έαν τα πάντα τελείωναν μέχρι του τάφου, και εάν δεν υπήρχε πέρα του τάφου άλλη ζωή, τελειότερη, ωραιότερη, και στην οποία φυσικώς οδηγείται ο άνθρωπος, « εν τη αγήρω μακαριότητι» .
Ο σοφός Πλάτωνας σοφώς έλεγε ότι, η αληθινή φιλοσοφία είναι μελέτη του θανάτου, διότι εκείνος πού μελετά τον θάνατο και μάλιστα τον αιφνίδιο θάνατο, δεν προσκολλάται στην ύλη και δεν ρίπτεται ακάθεκτος στην αμαρτία, αλλά σκέπτεται δια μία υψηλότερη και πνευματικότερη ζωή, στην πέρα του τάφου ζωή.
Εάν πράγματι ο άνθρωπος ήταν αθάνατος και έμενε αιώνια εδώ, στην γή, θα μπορούσε να σκεφθεί, εγωϊστικά, να επιζητεί την κενοδοξία, να πιστεύει στα πάθη του, να ζεί τελικά μία ζωή όχι χριστιανική, όχι ευαγγελική.
Και να χαίρεται μια ζωή, ωσάν του άφρονα πλούσιου της ευαγγελικής περικοπής, και τότε ως άλλος άφρων, θα ακούσει εκείνη την φωνή να του λέγει: «άφρων, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, ά δε ητοίμασας τίνι έσται;».
Και τότε, πού είναι, ω άνθρωπε, τα τόσα αγαθά πού είχες; που είναι τα πλούτη σου; πού είναι οι απολαύσεις της ζωής σου; πού είναι τα πολυτελή σπίτια σου; που είναι οι αποθήκες σου; πού είναι τα σιτηρά σου και τα αγαθά σου; «πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά».
Ω! πόσο δίκαιο είχε ο σοφός Σολομών, πού έλεγε: «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».
Η πεποίθηση, και πολύ περισσότερο η πίστη της Εκκλησίας μας στην πέρα του τάφου ζωή λύνει τα σκοτεινά προβλήματα του ματαίου τούτου κόσμου, αλλά και ο τάφος που κλείνει εντός αυτού «τα οστά τα γεγυμνωμένα», γίνεται ένα διδασκαλείο σοφίας και σύνεσης.
Σε αυτό το διδασκαλείο πρέπει να θητεύει ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος παραβαίνει τις εντολές του Θεού, να γνωρίσει εκεί την ματαιότητα, και, αναλογιζόμενος το πού θα βρεθεί μια ημέρα, να ανανήψει και να ζητήσει να ξαναβρεί την αιώνιο βασιλεία, των ουρανών.
Η αναζήτηση της αιώνιας βασιλείας των ουρανών, στη πέρα του τάφου ζωή, δημιουργεί τον άνθρωπο, τον καλό και αγαθό, τον φιλάνθρωπο, τον ελεήμονα, που πιστεύει στον Κύριο, τον Αρχηγό της ζωής και του θανάτου, και από Αυτόν ζητά την σωτηρία της ψυχής του και την ανάπαυση του σώματός του.
Η αναζήτηση της βασιλείας των ουρανῶν από τον άνθρωπο της αρετής και του καθήκοντος, που τα πάντα του κόσμου τούτου τα βλέπει, τα προ του τάφου, σκύβαλα, ψεύδη και απατηλά, τον γιγαντώνει ηθικά και τον κάμνει χαρακτήρα αδαμάντινο, άνθρωπο τέλειο εν Χριστώ Ιησού.
Ευτυχείς είναι οι άνθρωποι αυτοί πού πιστεύουν στον Αρχηγό της Ζωής και του θανάτου, τον Κύριο Ιησού Χριστό, και υπακούουν στις άγιες Αυτού εντολές, και περιζωσμένοι με τον θώρακα της πίστης, δεν τρέμουν και δεν δειλιάζουν προ της φοβερής ώρας του θανάτου.
Οι άνθρωποι αυτοί μάλιστα προετοιμάζονται πνευματικά και περιμένουν γαλήνιοι την ώρα του φυσικού θανάτου, πού είναι ο χωρισμός του σώματος από την ψυχή, και τούτο διότι γνωρίζουν καλώς, κατά το ¶γιο Ευαγγέλιο, το οποίο λέγει ότι: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν».
Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος λέγει στην προς Εβραίους επιστολή του: «ου γάρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν».
Αδελφοί μου αγαπητοί,
Πρέπει να πιστέψουμε ότι και εμείς είμαστε οδοιπόροι αυτής της πρόσκαιρης και μάταιης ζωής και ότι αργά ή γρήγορα θα ξεκινήσουμε δια το αιώνιο και παντοτινό ταξείδι, δια να φθάσουμε έτσι, δια του φυσικού μας θανάτου, στην αιωνία εκείνη «πόλιν, ής τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός».
Αλήθεια, όπως πολύ ορθά μας λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι στάδιο άσκησης και φωτισμού η παρούσα ζωή και πρέπει λοιπόν και εμείς να αγωνιστούμε και να παλέψουμε με όλες τις δυνάμεις μας κατά του κακού, του Διαβόλου, κατά της αμαρτίας και έτσι νικητές, θα μπορέσουμε να επιτύχουμε την ουράνιο βασιλεία, την θεία μέθεξη, κατά τον ¶γιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, και να ακούσουμε και εμείς το «εύ δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου Σου».
Η ζωή μας θα ήταν άσκοπος και ο αγώνας μας ανεξήγητος, εάν τα πάντα τελείωναν μέχρι τον τάφο, όμως εμείς έχουμε πρότυπα τους αγίους της Εκκλησίας μας και καλούμαστε να τους μιμηθούμε, εν έργοις και λόγοις, εάν πράγματι πιστεύουμε ότι, υπάρχει η μέλλουσα πόλις δια την οποίαν αγωνίστηκαν πάντες οι Αγιοι της Εκκλησίας μας.
Ο θάνατος του δικαίου εν Χριστώ Ιησού είναι ζωή και αρχή αθανασίας και χαράς ανεκλάλητης· δι΄ αυτό ας είμαστε πάντα έτοιμοι και προπαρασκευασμένοι, διότι δεν γνωρίζουμε την ώρα που ο θάνατος ως κλέπτης έρχεται εν νυκτί, όπου δια του θανάτου ο άνθρωπος μεταβαίνει στην αιώνιο ζωή.
Ο Κύριος μας και ο Θεός μας ερχόμενος στον κόσμο κατήργησε το κράτος, την δύναμη, την εξουσία του θανάτου δια του δικού του θανάτου, πάτησε τον θάνατο και χάρισε στον κόσμο ζωή την αιώνιο.
Ο Κύριος όταν ομιλούσε στους εβραίους της Ιερουσαλήμ τους έλεγε ότι ο Αβραάμ από τον ουρανό όπου ζεί, είδε την ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, είδε αυτό τον Σωτήρα ερχόμενο στον κόσμο «είδε και εχάρη» Ιωάν η 56.
Ο Κύριος κατά την ώρα της σταυρώσεώς Του είπε στον ληστή που μετανόησε «σήμερον μετ΄εμού έση εν τω παραδείσω» και εννοούσε ο Κύρος ότι με το σώμα θα νεκρωθεί έπειτα από λίγο. Η ψυχή όμως του ποτέ ληστού θα ζεί και θα ευφραίνεται στο Παράδεισο.
Αυτής της αιωνίου ζωής, αυτής της θείας μέθεξης ας προσπαθήσουμε να γίνουμε και εμείς, με την χάρη του Θεού Πατρός, μέτοχοι, όταν θα μας καλέσει κοντά Του, την ημέρα εκείνη την άγνωστη σ΄ εμάς, σ΄Αυτόν μόνο γνωστή.
Η Αγία Γραφή λέγει επιγραμματικά σε εμέ, σε εσέ, σε όλους τους ανθρώπους: «ενθυμού τον θάνατον και ούτω έτοιμος, καθαρός, με αγάπη και δικαιοσύνη θα φύγεις από αυτό τον κόσμο και δια του θανάτου θα βρείς την αθανασία και την ζωή την αιώνιον εν Χριστώ Ιησού.
«Ού η χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων ημών αδελφοί μου». ΑΜΗΝ.
Ο.Λ.Κ.Α.Π.