Θα επανεξετασθεί η λειτουργία οίκων ανοχής στη Μεσαιωνική Πόλη

Το θέμα της παράνομης και μάλιστα από το έτος 1999 λειτουργίας των οίκων ανοχής στον αρχαιολογικό χώρο και παραδοσιακό οικισμό του Αγίου Φανουρίου, της Μεσαιωνικής Πόλης, ήλθε εκ νέου στο προσκήνιο, μετά την απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος να απαγορεύσει την ίδρυση οίκων ανοχής και σε περιοχές αμιγούς κατοικίας.
Το ζήτημα έχει προκαλέσει μάλιστα διχόνεια μεταξύ των κρατικών υπηρεσιών. Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους αλλά και η διεύθυνση πολεοδομικού σχεδιασμού του ΥΠΕΚΑ εκτιμούν ότι πρέπει να διαφυλαχθεί αυστηρά η κατοικία. Από την άλλη πλευρά, ο Συνήγορος του Πολίτη υποστηρίζει ότι η ίδρυση οίκων ανοχής δεν αντίκειται στο γράμμα του νόμου, επισημαίνοντας ότι η αύξηση των περιορισμών οδηγεί στη δημιουργία παρανόμων οίκων ανοχής.


Αφορμή για την αναμόχλευση του ευαίσθητου αυτού ζητήματος ήταν η καταγγελία γυναίκας στον Συνήγορο του Πολίτη για την άρνηση του Δήμου Μυτιλήνης να της χορηγήσει άδεια ίδρυσης οίκου ανοχής σε περιοχή αμιγούς κατοικίας.
Ερευνώντας το ζήτημα ο Συνήγορος απευθύνθηκε μεταξύ άλλων και στο ΥΠΕΚΑ, οι υπηρεσίες του οποίου είχαν διαφορετική άποψη, με αποτέλεσμα να ζητηθεί η γνωμοδότηση του ΝΣΚ.


Η διεύθυνση πολεοδομικού σχεδιασμού του ΥΠΕΚΑ υποστήριξε ότι οι οίκοι ανοχής δεν επιτρέπονται στις περιοχές αμιγούς κατοικίας, γιατί ως προς την πολεοδομική τους λειτουργία υπάγονται στα καταστήματα παροχής προσωπικών υπηρεσιών. Σημείωσε δε ότι δεν επιτρέπονται στις περιοχές αυτές χρήσεις όπως καφετέριες, κομμωτήρια, κέντρα αισθητικής κ.λπ.


Η διεύθυνση νομοθετικού έργου του ΥΠΕΚΑ διαφώνησε: «Από τη νομοθεσία και τη νομολογία του ΣτΕ προκύπτει ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα δεν εντάσσεται στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, ούτε στα καταστήματα παροχής υπηρεσιών», ανέφερε.


Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (γνωμοδότηση αρ. 205/13) υποστηρίζει ότι οι χρήσεις που επιτρέπονται στις περιοχές αμιγούς κατοικίας αφορούν την εξυπηρέτηση των άμεσων αναγκών των κατοίκων. Ο οίκος ανοχής «δεν δύναται να θεωρηθεί ως εμπορικό κατάστημα που εξυπηρετεί καθημερινές ανάγκες των κατοίκων της περιοχής», αναφέρει.
Τέλος, υπογραμμίζει ότι η ίδρυση οίκου ανοχής δεν επιτρέπεται σε κτήριο που χρησιμοποιείται ως κατοικία, επομένως είναι ασύμβατη με τον χαρακτηρισμό μιας περιοχής ως αμιγούς κατοικίας.

Ο Συνήγορος του Πολίτη, πάντως, εκφράζει τον προβληματισμό του σχετικά με τη διαχείριση των οίκων ανοχής. Ως προς το τυπικό σκέλος, επισημαίνει ότι κατά την αδειοδότηση ενός οίκου ανοχής δεν ερωτάται το καθεστώς των χρήσεων γης σε μια περιοχή, άρα δεν υπάρχει περιορισμός. Ως προς την ουσία της υπόθεσης παρατηρεί: «Είναι κοινός τόπος ότι η δραστηριότητα των εκδιδόμενων επ’ αμοιβή προσώπων ασκείται κατά κόρον χωρίς την απαραίτητη αδειοδότηση σε κτήρια ακατάλληλα από πολεοδομικής και υγειονομικής άποψης. Η προσθήκη ενός παραπάνω περιορισμού (σ.σ. εκτός από την ελάχιστη απόσταση των 200 μ. από ναούς και σχολεία) θα επιτείνει την υφιστάμενη κατάσταση παρανομίας».
Τελικά, ο αναπληρωτής υπουργός ΠΕΚΑ κ. Καλαφάτης δέχθηκε τη θέση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.


Από εκεί και πέρα όμως ο ν. 2734/99 ρυθμίζει ή, τουλάχιστον, αποβλέπει στο να ρυθμίσει το καθεστώς των εκδιδομένων με αμοιβή προσώπων, προσδιορίζοντας ειδικότερα τους όρους και τις προϋποθέσεις άσκησης της εν λόγω δραστηριότητας.
Σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 2734/1999 και τους περιορισμούς που θέτουν και ειδικά της παρ. 4 δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση εκδιδομένων με αμοιβή προσώπων σε διατηρητέα ή παραδοσιακά κτήρια, καθώς και σε χώρους που δεν είναι κύριας χρήσεως και δεν πληρούν τους όρους του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού. Επίσης, δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση σε κτήρια που απέχουν, σε ακτίνα λιγότερο από 200 μέτρα, από ναούς, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, βιβλιοθήκες και ευαγή ιδρύματα, καθώς και από πλατείες και παιδικές χαρές. Με απόφαση του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου μπορεί να αυξάνονται οι προαναφερόμενες αποστάσεις και να καθορίζονται και άλλα κτήρια, στα οποία δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση εκδιδομένων με αμοιβή προσώπων, καθώς και οι αποστάσεις μεταξύ οικημάτων, στα οποία μπορούν τα εν λόγω πρόσωπα να εγκαθίστανται.
Μετά τις σαφέστατες απαγορεύσεις από το έτος 1999 αλλά και τη νεότερη απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος καθίσταται σαφές ότι η λειτουργία των οίκων ανοχής στη Μεσαιωνική Πόλη θα πρέπει να επαναξεταστεί.