Επέτειος προβληματισμού

«Δεν βλέπω, όπως νο­μί­ζω ότι και κα­νείς δεν μπο­ρεί να δει, εκτός αν είναι τε­λεί­ως φα­ντα­σιό­πλη­κτος ή προ­γο­νό­πλη­κτος, την αρ­χαία Ελ­λά­δα ως πρό­τυ­πο το οποίο θα αρ­κού­σε να το αντι­γρά­ψου­με για να βρού­με την ελευ­θε­ρία, τη δι­καιο­σύ­νη, την ισό­τη­τα και παν το αγα­θόν. Η αρ­χαία Ελ­λά­δα δεν είναι πρό­τυ­πο, ούτε μο­ντέ­λο προς μί­μη­ση, όπως άλ­λω­στε δεν μπο­ρεί να είναι κα­νέ­να ιστο­ρι­κό έργο σε οποιον­δή­πο­τε τομέα. Θεωρώ όμως ότι πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει για μας σαν γο­νι­μο­ποι­η­μέ­νο σπέρ­μα, δε­δο­μέ­νου ότι μας επι­τρέ­πει να δούμε εν τη γε­νέ­σει τους πλη­θώ­ρα στοι­χεί­ων πά­ντο­τε επί­και­ρων – μπο­ρεί και πρέ­πει να είναι για εμάς κέ­ντρι­σμα, έμπνευ­ση και πηγή ιδεών»  (Κορ­νή­λιος Κα­στο­ριά­δης).

Πάει με την ση­με­ρι­νή ημέρα, εάν το επε­κτεί­νει κά­ποιος και στην νε­ό­τε­ρη Ελ­λά­δα, στην  ιστο­ρι­κή στιγ­μή που απο­τυ­πώ­νε­ται στην φω­το­γρα­φία αυτή, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι, εάν στην πο­ρεία των χρό­νων, το όραμα για την ελεύ­θε­ρη Πα­τρί­δα αυτών των γο­να­τι­σμέ­νων και προ­φα­νώς δα­κρυ­σμέ­νων αν­θρώ­πων, βλέ­πο­ντας την γα­λα­νό­λευ­κη να υψώ­νε­ται, απο­τέ­λε­σαν και απο­τε­λούν για όλους μας κέ­ντρι­σμα, έμπνευ­ση και πηγή ιδεών ή χά­θη­κε « μες στην  πολλή συ­νά­φεια τοῦ κό­σμου, μες  στες πολ­λές κι­νή­σεις κι ὁμι­λί­ες…ἐκ­θέ­το­ντάς την στῶν σχέ­σε­ων καὶ τῶν συ­να­να­στρο­φῶν την κα­θη­με­ρι­νήν ἀνοη­σία…». Κι όσο η Ιστο­ρία δεν δι­δά­σκει, γί­νε­ται ακόμη πιο με­λαγ­χο­λι­κή αυτή η ημέρα και ακόμη πιο αβέ­βαιο το μέλ­λον.