«Αν δεν υπάρξει συναίνεση, οι εκλογές είναι η μόνη λύση»

Υπέρ της “συναίνεσης” τάχθηκε για μια ακόμα φορά ο βουλευτής Δωδ/νήσου κ. Δημ. Κρεμαστινός, καθηγητής και πρώην υπουργός, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Επίκαιρα», που εκδίδει ο «Οίκος Λιβάνη» και κυκλοφορεί σήμερα.
Με έγκριση των «Εκδόσεων Λιβάνη» (Αντώνης και Ηλίας Λιβάνης) και του κ. Δημ. Κρεμαστινού, η «δημοκρατική» δημοσιεύει την συνέντευξη αυτή, για να γίνουν κτήμα στους Δωδ/νήσιους, πολλές αλήθειες, που ίσως αγνοούν.
Αναλυτικά η συνέντευξη του κ. Δημ. Κρεμαστινού:
• Οι χειρισμοί της παρούσας κυβέρνησης τους τελευταίους 20 μήνες έχουν να κάνουν με το πού βρισκόμαστε σήμερα, μπορούσε να αποφευχθεί η σημερινή κατάσταση;
Δυστυχώς για την Ελλάδα ο δρόμος ήταν μονόδρομος. Εάν υπήρχε άλλος καλλίτερος δρόμος θα τον είχαν ακολουθήσει τόσον η Πορτογαλία όσο και η Ιρλανδία που είχαν λιγότερο χρέος και λιγότερα ελλείμματα από τα δικά μας. Η διαφορά όμως μεταξύ μας υπήρξε στο ότι εκείνοι, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση συμφωνούν στην αναγκαστική πορεία και δεν πυροδοτούν κοινωνικές αντιδράσεις. Αυτή είναι μια βασική διαφορά για να κατανοήσουμε το γιατί φθάσαμε στο μνημόνιο 2.
• Πού βρίσκεται η λύση από εδώ και πέρα; Στη συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων όπως έχετε προτείνει;
Ασφαλώς ναι. Θα σας υπενθυμίσω ότι κατά τη συζήτηση του τελευταίου προϋπολογισμού στη Βουλή το Δεκέμβριο του 2010 είχα υποστηρίξει ότι εάν η κατάσταση της χώρας από πλευράς κινητοποιήσεων συνεχιστεί για μερικούς ακόμα μήνες τότε τα πράγματα θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο γιατί οι βλάβες στην οικονομία θα γίνουν ανεπανόρθωτες. Έτσι φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση. ¶λλωστε πώς π.χ. ήταν δυνατόν να μαζευτούν οι φόροι, όταν οι εφοριακοί και οι εφορίες βρίσκονται σε διάλυση με τις συνεχείς επισχέσεις και απεργίες, όταν οι συνδικαλιστές και όσους αυτοί επηρεάζουν είναι καθημερινά στους δρόμους παρακωλύοντας την επιχειρηματική δραστηριότητα; Τότε είχα υποστηρίξει ότι πρέπει να υπάρξει ευρύτερη πολιτική στήριξη στην κυβέρνηση για να μπορέσει ακολουθώντας το πρόγραμμά της να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Είχα πει ότι δεν είναι αρκετή η Κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χρειάζεται ευρεία κοινωνική στήριξη. Η πολιτική στήριξη δεν αποτελεί σχήμα λόγου. Εκφράζεται με δύο τρόπους είτε με δημόσια δήλωση της αντιπολίτευσης όπως έγινε στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία ή με συμμετοχή στις κυβερνητικές ευθύνες. ¶λλος τρόπος έμπρακτης συναίνεσης δεν υπάρχει.
• Είχατε πει ότι «το 1940 που η Ελλάδα αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα επιβίωσης σύσσωμος ο λαός πρόσφερε τα πάντα ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Γιατί τότε πίστευε στον αγώνα ενώ σήμερα κανένας δεν βοηθά». Μήπως φταίει η ηγεσία;
Φταίνε οι συνθήκες. Τότε δεν υπήρχε η πολυφωνία που υπάρχει σήμερα. Τότε δεν έγραφαν οι εφημερίδες ότι υπήρχαν άλλοι δρόμοι εκτός από τον πόλεμο και τη θυσία. Σήμερα συμβαίνουν ακριβώς τα ανάποδα. Αντί για τη θυσία ισχύει το ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Σήμερα δεν γίνονται παλλαϊκοί έρανοι για να βοηθηθεί οικονομικά το κράτος. Σήμερα εξάγεται αθρόα το ευρώ καθημερινά με αποτέλεσμα να αποδυναμώνεται συνεχώς η οικονομία.
• Αυτή η πολιτική όμως των φόρων και των επιβαρύνσεων πέραν του ότι είναι αναγκαία πόσο μπορεί να συνεχιστεί; Πόσο εκτιμάτε ότι μπορεί να αντέξει ακόμα ο κόσμος;
Όταν ελαττωθούν μέχρι μηδενισμού τα ελλείμματα τότε κατ΄ ανάγκη θα υπάρξει και ελάττωση της φορολογίας. Αλοίμονο εάν δεν επιτύχουμε στην περιστολή των ελλειμμάτων. Τότε πράγματι φοβούμαι τις κοινωνικές εντάσεις.
• Οι επί μέρους δυνάμεις πέραν της πολιτικής π.χ. οι Πανεπιστημιακοί τι πρέπει και τι μπορούν να κάνουν;
Είμαι 35 χρόνια Πανεπιστημιακός και γνωρίζω κατά συνέπεια καλά τα Πανεπιστημιακά πράγματα. Οι πανεπιστημιακοί την μεγαλύτερη προσφορά που μπορούν να έχουν στο έθνος είναι να βελτιώσουν την ποιότητα των σπουδών στα Πανεπιστήμιά μας. Με αυτόν τον τρόπο θα προσφέρουν πολύ περισσότερα από το να μετατρέπουν τα Πανεπιστήμια σε οίκους πολιτικής. Ετσι θα μπορέσουν πραγματικά να βοηθήσουν στην ανάπτυξη που τόσο πολύ χρειάζεται η χώρα. Όμως την προσωπική τους άποψη για τα τεκταινόμενα μπορούν οι Πανεπιστημιακοί να την εκφράσουν ελεύθερα αλλά όχι δια των Πανεπιστημίων.
• Η κοινωνία πιέζεται και μέρος της έχει πλέον αγριέψει. Πώς εκτιμάτε ότι θα εξελιχτεί η ιστορία με τους προπηλακισμούς πολιτικών;
Εάν δεν υπάρξουν άμεσα ορατές πρωτοβουλίες και λύσεις η κατάσταση θα επιδεινωθεί. Μη λησμονείτε ότι στην Αργεντινή οι επιθέσεις άρχισαν από τους πολιτικούς και επεκτάθηκαν κατά των εχόντων και κατεχόντων οι οποίοι είχαν χτίσει τείχη γύρω από τα σπίτια τους με συρματοφόρα πλέγματα για να προστατευθούν από τις επιθέσεις των πεινασμένων.
• Το κίνημα των αγανακτισμένων πώς το βλέπετε;
Σαν φυσιολογική αντίδραση του κόσμου μέσα από αυτό που εισπράττει από τα μέσα ενημέρωσης τα οποία καθημερινά στηλιτεύουν χωρίς εξαίρεση τους 300 της Βουλής, δηλαδή τον Κοινοβουλευτισμό, δηλαδή το πολίτευμα. Τα ΜΜΕ πρέπει να ελέγχουν και να καταγγέλλουν τους πάντες αλλά επώνυμα. Οι γενικεύσεις δεν είναι χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας είναι χαρακτηριστικό του φασισμού.
• Ο κόσμος θεωρεί ότι αυτοί που έκλεψαν δεν πλήρωσαν κυρίως οι πολιτικοί.
Η σωστή απάντηση είναι ότι κανένας δεν έχει πληρώσει. Αυτό που προσπαθεί να κάνει τώρα το Υπουργείο Δικαιοσύνης θα έπρεπε να το είχε κάνει από την πρώτη ημέρα. Να επιταχύνει τις δίκες και τις καταδίκες κατά προτεραιότητα ούτως ώστε να απονέμεται τάχιστα η δικαιοσύνη όταν διαπιστώνονται εγκλήματα διακίνησης μαύρου χρήματος. Από το έγκλημα αυτό δεν εξαιρούνται ούτε οι πολιτικοί. Δεν υπάρχει παραγραφή για το μαύρο χρήμα. Ελπίζω τώρα ο νόμος αυτός να τεθεί σε εφαρμογή.
• Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδεικνύει μια μάλλον αντιφατική συμπεριφορά με αντιδράσεις καθυστερημένες.
Μας φαίνεται αντιφατική γιατί δεν κατανοούμε τι μας λένε. Η Ανγκελα Μέρκελ μιλώντας στο Γερμανικό Κοινοβούλιο είπε «Το οικονομικό πρόβλημα των κρατών του Ευρωπαϊκού νότου δεν είναι κυρίως το χρέος αλλά η έλλειψη ανταγωνιστικότητας».
Για να υπάρξει όμως ανταγωνιστικότητα θα πρέπει πρώτα να ελαττωθεί το έλλειμμα και μετά να ελαττωθεί η φορολογία. Το να ελαττώνονται όμως οι μισθοί χωρίς τα δύο προηγούμενα τότε η ύφεση που αναπτύσσεται επιτείνει το οικονομικό αδιέξοδο. Κανένας σοβαρός επενδυτής δεν πρόκειται να επενδύσει στην Ελλάδα όταν υπάρχουν δελεαστικότερες προτάσεις από τους γείτονές μας που προσφέρουν φθηνό εργατικό δυναμικό. Πρέπει να δώσουμε κίνητρα φορολογικά τέτοια σε ορισμένες μεγάλες αναπτυξιακές επιχειρήσεις ούτως ώστε να τους δελεάσουμε να επενδύσουν χωρίς να φθάσουν οι μισθοί των εργαζομένων στα επίπεδα των γειτονικών μας κρατών.
• Θα μπορέσει ένα ανασχηματισμός ή εκλογές να σώσουν την κατάσταση;
Οι ανασχηματισμοί μόνοι τους με οποιαδήποτε πρόσωπα δεν επιλύουν τα προβλήματα. Ένα ανασχηματισμός πρέπει να σημάνει μία διαφορετική πορεία, μια άλλη νοοτροπία. Η ικανότητα σε συνδυασμό με την πείρα, η κοινωνική αποδοχή σε συνδυασμό με την αναγνώριση της επιτυχίας και όχι η απλή αναγνωρισιμότητα θα πρέπει να είναι τα στοιχεία που πρέπει να πρωτεύσουν σε ένα πιθανό ανασχηματισμό. Με απλά λόγια ο απλός άνθρωπος όταν δει τα πρόσωπα του ανασχηματισμού στην τηλεόρασή του θα πρέπει να αναγνωρίσει τον ικανό, τον αποτελεσματικό, τον έντιμο και τον αποδεδειγμένα επιτυχημένο. Τότε μόνο μπορεί να πιστέψει και να εμπνευσθεί ο πολίτης από ένα ανασχηματισμό. Ο ανασχηματισμός μόνον όταν πείσει θα καταστείλει το λεγόμενο κίνημα των «αγανακτισμένων». Τώρα όσον αφορά τις εκλογές στην παρούσα φάση είναι η χειρότερη λύση αλλά δυστυχώς είναι η μόνη ενδεδειγμένη εάν δεν υπάρξει πραγματική συναίνεση, εάν δεν σταματήσει το σημερινό κλίμα στους δρόμους και στις πλατείες εάν δηλαδή με απλά λόγια τα πράγματα οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Σήμερα ο καθένας και δεν εννοώ μόνο τα πολιτικά κόμματα προτείνει τη δική του λύση, το δικό του δρόμο που κατά τη γνώμη του πρέπει να ακολουθήσει ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Κανένας όμως δεν ζητεί εκλογές εδώ και τώρα για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και να σώσει τη χώρα. Αυτό είναι το περίεργο. Όμως η χώρα δεν μπορεί να καταστραφεί οικονομικά από τη σημερινή επικρατούσα κοινωνική αναταραχή. Οι εκλογές είναι η τελευταία λύση.