Α-τυπος και υπογραμμός: Η επιδημία

Τε­λευ­ταί­ως μαζί με την επο­χι­κή γρίπη, υπάρ­χει και μια άλλη ασθέ­νεια που τεί­νει να λάβει μορφή επι­δη­μί­ας. Πρό­κει­ται για νέα ασθέ­νεια, που προ­σβάλ­λει κυ­ρί­ως το νευ­ρι­κό σύ­στη­μα… των άλλων!

Πρό­κει­ται για την «κο­ψο­χε­ρί­τι­δα», άκρως επι­κίν­δυ­νη και με­τα­δο­τι­κή, με επι­πτώ­σεις που ακόμα βρί­σκο­νται υπό το μι­κρο­σκό­πιο των επι­στη­μό­νων.

Βγαί­νουν οι – άλ­λο­τε- υπο­στη­ρι­κτές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ο ένας μετά τον άλλον, να μας πουν ότι με­τα­νό­η­σαν και απο­σύ­ρουν την στή­ρι­ξή τους, με δη­μό­σια δή­λω­ση με­τά­νοιας και όλα μέλι-γάλα.

Αμ δε!  Μετά την απο­μά­κρυν­ση εκ του τα­μεί­ου, ουδέν λάθος ανα­γνω­ρί­ζε­ται. Τα δη­μό­σια πρό­σω­πα που πήραν μέρος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην προ­ε­κλο­γι­κή προ­πα­γάν­δα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, έχουν τε­ρά­στια ευ­θύ­νη και μια δή­λω­ση με­τά­νοιας, δεν προ­σφέ­ρει ή κα­λύ­τε­ρα δεν αφαι­ρεί, απο­λύ­τως τί­πο­τα από το ση­με­ρι­νό θέ­α­τρο του πα­ρα­λό­γου που ζούμε σε τού­την εδώ την χώρα.

Η Χα­ρού­λα Αλε­ξί­ου, ο Στά­θης Δρο­γώ­σης, ο Ντί­νος Κα­ρύ­δης, ο Σω­κρά­της Μά­λα­μας, η Μάρθα Κα­ρα­γιάν­νη, η Ελενα Ακρί­τα είναι με­ρι­κοί μόνον από τους επώ­νυ­μους που πήραν πίσω τη στή­ρι­ξή τους δη­μο­σί­ως γιατί, λέει, έκα­ναν λάθος. Προ­φα­νώς υπάρ­χουν κι εκεί­νοι που με­τά­νιω­σαν αλλά το κρά­τη­σαν για τον εαυτό τους.

Ανα­ρω­τιέ­μαι τι προ­σφέ­ρει η δη­μό­σια με­τα­μέ­λεια… Εξι­λέ­ω­ση; Από­σει­ση ευ­θυ­νών; Μπο­ρεί και τα δύο μαζί. Αρκεί όμως;

«Με μια συγ­γνώ­μη, συγ­γνώ­μη μα δε γί­νο­νται και θαύ­μα­τα, μια συγ­γνώ­μη, συγ­γνώ­μη μα δεν κλεί­νουν οι πλη­γές», λένε οι στί­χοι από ένα τρα­γού­δι της Βίσση, για να μι­λή­σου­με στην καλ­λι­τε­χνι­κή διά­λε­κτο, που την ξέ­ρουν κα­λύ­τε­ρα οι δη­μο­σί­ως με­τα­με­λη­μέ­νοι.

Οσοι συ­νέ­βα­λαν στον δι­χα­σμό της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, παίρ­νο­ντας θέση στο «ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τε­λειώ­νου­με ή μας τε­λειώ­νουν» (εμπνευ­σμέ­να συν­θή­μα­τα και τα δύο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο δη­μο­ψή­φι­σμα και στις εκλο­γές του Σε­πτέμ­βρη), δεν μπο­ρούν να απο­τι­νά­ξουν από πάνω τους τις ευ­θύ­νες με την μέ­θο­δο «ψε­κά­στε, σκου­πί­στε, τε­λειώ­σα­τε».

Μια κοι­νω­νία χω­ρί­στη­κε στα δύο και ακόμα δεν έχει κλεί­σει τις πλη­γές της, για να κάνει τον κα­μπό­σο ο κ. Τσί­πρας στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας του. Γιατί στο εξω­τε­ρι­κό, το «ΝΑΙ» του, είχε ήδη πέσει στο τρα­πέ­ζι.

Η ιστο­ρία από κει και μετά, είναι γνω­στή. Βιώ­νου­με μέχρι σή­με­ρα τις επι­πτώ­σεις του με­γα­λο­πρε­πούς «ΝΑΙ» του κ. Τσί­πρα, που επει­δή έβγα­λε έρπη και δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε επί 14 ώρες, πι­στεύ­ει ότι θα πρέ­πει να δι­καιο­λο­γή­σου­με την με­τάλ­λα­ξή του.

Το εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κό κλίμα εκεί­νης της πε­ριό­δου, έχει την υπο­γρα­φή του Αλέξη Τσί­πρα και όλων όσοι συ­νέ­βα­λαν στην δη­μιουρ­γία του. Οι ση­με­ρι­νοί καλ­λι­τέ­χνες-κο­ψο­χέ­ρη­δες, έδι­ναν συ­ναυ­λί­ες, σή­κω­ναν ση­μαί­ες, χό­ρευαν τσά­μι­κα στις πλα­τεί­ες. Για λίγο όμως. Για τόσο όσο χρειά­στη­κε να βρει τρόπο ο Τσί­πρας να δι­καιο­λο­γή­σει το ΝΑΙ που σέρ­βι­ρε ως χυ­λό­πι­τα εκεί­νο το βράδυ σε όσους πα­ρα­πλα­νή­θη­καν εξαι­τί­ας του, πι­στεύ­ο­ντας ότι υπήρ­χε άλλος δρό­μος και άλλος τρό­πος, τον οποί­ον οι προη­γού­με­νοι ήταν «ανί­κα­νοι» να δουν και να ακο­λου­θή­σουν και μόνον ο Τσί­πρας είχε το κλη­ρο­νο­μι­κό χά­ρι­σμα να τον ανα­κα­λύ­ψει.

Η κρυο­λου­σία δεν άρ­γη­σε να έρθει. Το ίδιο βράδυ, μέσα σε λίγες ώρες έμει­ναν αμα­νά­τι τα ση­μαιά­κια και τα αυ­το­κόλ­λη­τα του ΟΧΙ, πα­ρα­τη­μέ­να σε γω­νιές της πλα­τεί­ας Συ­ντάγ­μα­τος, απ΄ό­που τα ξη­με­ρώ­μα­τα τα μά­ζε­ψαν οι οδο­κα­θα­ρι­στές.

Αυτό που έμει­νε από εκεί­νο το βράδυ είναι όξος και χολή, μίσος και φα­να­τι­σμός, πλη­γές ανοι­κτές και μια χώρα ακόμα πιο τα­πει­νω­μέ­νη.

Δεν με αγ­γί­ζει καμία δή­λω­ση με­τα­μέ­λειας κα­νε­νός κο­ψο­χέ­ρη που πα­ρα­πλά­νη­σε χι­λιά­δες κό­σμου. Εξάλ­λου, ξέ­ρου­με πολύ καλά τι… μισό, είναι η συγ­γνώ­μη.