Οδηγός του ΕΚΑΒ-Ρόδου απεβίωσε από έμφραγμα – Οι συγγενείς του ζητούν αποζημίωση

Με την υπ’ αρίθμ. Α380/2016 από­φα­ση του 1ου Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου πα­ρα­πέμ­φθη­κε στο Τρι­με­λές Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Μυ­τι­λή­νης η αγωγή που άσκη­σαν τον Δε­κέμ­βριο του 2007, τρείς κά­τοι­κοι της Ρόδου, κατά του Εθνι­κού Κέ­ντρου Αμε­σης Βο­ή­θειας ΕΚΑΒ.

Με την ίδια από­φα­ση απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή τους κατά το μέρος που στρε­φό­ταν κατά του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, της Β’   Υγειο­νο­μι­κής   Πε­ρι­φέ­ρειας   Πει­ραιώς   και   Αι­γαί­ου-Δ.Υ.ΠΕ. Πει­ραιώς και Αι­γαί­ου και του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Οι ενά­γο­ντες ζη­τούν να ανα­γνω­ρι­σθεί η υπο­χρέ­ω­ση των ενα­γο­μέ­νων να τους κα­τα­βά­λουν, το συ­νο­λι­κό ποσό του 1.100.000 ευρώ νο­μι­μο­τό­κως ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ψυ­χι­κής οδύ­νης, την οποία, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, υπέ­στη­σαν εξαι­τί­ας του θα­νά­του του συ­ζύ­γου της πρώ­της ενά­γου­σας και πα­τέ­ρα των δευ­τέ­ρου και τρί­του των ενα­γό­ντων, από ερ­γα­τι­κό ατύ­χη­μα που συ­νέ­βη στις 27 Φε­βρουα­ρί­ου 2002, κατά την εκτέ­λε­ση της υπη­ρε­σί­ας του θα­νό­ντος ως οδη­γού ασθε­νο­φό­ρου ΕΚΑΒ και το οποίο οφεί­λε­ται, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, στην πα­ρά­νο­μη πα­ρά­λει­ψη του ΕΚΑΒ  να προ­βεί σε αύ­ξη­ση του στό­λου των ασθε­νο­φό­ρων και σε πρό­σλη­ψη επι­πλέ­ον οδη­γών με απο­τέ­λε­σμα ο απο­βιώ­σας να ερ­γά­ζε­ται χωρίς την με­σο­λά­βη­ση αδειών-ρεπό και υπό συ­νε­χή πίεση, που του προ­κά­λε­σε έμ­φραγ­μα μυο­καρ­δί­ου, συ­νε­πεία του οποί­ου κα­τέ­λη­ξε.

Ο απο­βιώ­σας συγ­γε­νής των ενα­γό­ντων απο­σπά­στη­κε για το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 24-7-2001 έως και 23-7-2002 από το Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου στο ΕΚΑΒ-το­μέ­ας Ρόδου όπου και ερ­γά­στη­κε με σχέση δη­μο­σί­ου δι­καί­ου ως οδη­γός ασθε­νο­φό­ρου έως και τον θά­να­το του (27-2-2002).

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι το ΕΚΑΒ-το­μέ­ας Ρόδου, όπου ερ­γα­ζό­ταν ο απο­βιώ­σας, υπά­γε­ται στην 12η πε­ρι­φέ­ρεια-πα­ράρ­τη­μα Μυ­τι­λή­νης του ΕΚΑΒ, το οποίο εδρεύ­ει στην Μυ­τι­λή­νη, στον διευ­θυ­ντή δε αυτού ανή­κει η αρ­μο­διό­τη­τα συ­ντο­νι­σμού του έργου, της δρά­σης και του προ­σω­πι­κού των ΕΚΑΒ πε­ριο­χής ευ­θύ­νης του (με­τα­ξύ των οποί­ων και το ΕΚΑΒ Ρόδου). Συ­νε­πώς, η έν­δι­κη δια­φο­ρά, αφο­ρώ­σα σε πα­ρά­λει­ψη ορ­γά­νων νο­μι­κού προ­σώ­που δη­μο­σί­ου δι­καί­ου που εδρεύ­ει στην Μυ­τι­λή­νη, υπά­γε­ται στην κατά τόπο αρ­μο­διό­τη­τα του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Μυ­τι­λή­νης.

Σύμ­φω­να με την αγωγή, που χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Δε­σποι­να Κοκ­κά­ρη, στις 27-02-2002, σύμ­φω­να με το πρό­γραμ­μα ερ­γα­σί­ας της υπη­ρε­σί­ας του, ο απο­βιώ­σας, απο­τε­λού­σε πλή­ρω­μα απο­γευ­μα­τι­νής βάρ­διας οδη­γών ασθε­νο­φό­ρου, και συ­γκε­κρι­μέ­να από 15:00 μέχρι 23:00.

Αργά το βράδυ της ημέ­ρας αυτής κλή­θη­κε να πα­ρα­λά­βει έναν ασθε­νή με συμ­πτώ­μα­τα εμ­φράγ­μα­τος, ο οποί­ος είχε δια­κο­μι­σθεί στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου με ελι­κό­πτε­ρο του ΕΚΑΒ από την Λέρο. Κατά την πα­ρα­λα­βή του ασθε­νούς από το ελι­κό­πτε­ρο, ένιω­σε πόνο στην πλάτη, τον οποίο απέ­δω­σε, σε κρυο­λό­γη­μα, αφού δεν είχε και δεν αντι­με­τώ­πι­ζε κα­νέ­να απο­λύ­τως πρό­βλη­μα υγεί­ας, ούτε σχε­τι­κά με την καρ­διά του, ούτε και με οτι­δή­πο­τε άλλο, το οποίο να δι­καιο­λο­γεί αυτό τον πόνο.

Φθά­νο­ντας στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, όπου με­τέ­φε­ρε το πε­ρι­στα­τι­κό από τη Λέρο, και περί ώρα 20:21, ένιω­σε τα­χυ­καρ­δία, και αφού εξε­τά­στη­κε στο Τμήμα    Επει­γό­ντων Πε­ρι­στα­τι­κών   (Τ.Ε.Π.) του έγινε καρ­διο­γρά­φη­μα και αμέ­σως ει­σή­χθη στην Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας (Μ.Ε.Θ.), καθ’ υπό­δει­ξη των ια­τρών. Εκεί ια­τρός του χο­ρή­γη­σε τα απα­ραί­τη­τα, δη­λα­δή, ορό, διου­ρη­τι­κά και αντι­ση­πτι­κά.

Εν τού­τοις όμως, και παρά τις προ­σπά­θειες των θε­ρα­πό­ντων ια­τρών, μετά από δύο ώρες κα­τέ­λη­ξε, από «Οξύ εκτε­τα­μέ­νο έμ­φραγ­μα προ­σθιο­πλα­γί­ου τοι­χώ­μα­τος μυο­καρ­δί­ου – ανα­κο­πές – ηλε­κτρο­μη­χα­νι­κό δια­χω­ρι­σμό».

Επι­ση­μαί­νουν ότι λόγω του ότι, αφε­νός μεν ο στό­λος των ασθε­νο­φό­ρων του ΕΚΑΒ, αφε­τέ­ρου δε, το προ­σλη­φθέν προ­σω­πι­κό για να ερ­γα­σθεί στην συ­γκε­κρι­μέ­νη θέση την οποία κά­λυ­πτε ο οι­κεί­ος τους, αντί­στοι­χα, των οδη­γών δη­λα­δή ασθε­νο­φό­ρων, ήταν ελ­λι­πή, και δεν επαρ­κού­σαν για την   εξυ­πη­ρέ­τη­ση   των   ανα­γκών   της   υπη­ρε­σί­ας,   αντι­θέ­τως υπο­λεί­πο­ντο πολύ  από αυτές, το ήδη υπάρ­χον προ­σω­πι­κό, γε­νι­κό­τε­ρα, αλλά και ει­δι­κό­τε­ρα, ο σύ­ζυ­γος και πα­τέ­ρας τους, ερ­γα­ζό­ταν, χωρίς την απα­ραί­τη­τη ανά­παυ­ση, χωρίς δη­λα­δή να παίρ­νει τα οφει­λό­με­να σε αυτόν ρεπό, όπως προ­κύ­πτει, τόσο από έγ­γρα­φο του Δ/ντή της Τε­χνι­κής Υπη­ρε­σί­ας του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, όσο και από βε­βαί­ω­ση της Προϊ­στα­μέ­νης της Δ/νσης Διοικ. Και Οικον. Υπη­ρε­σιών   του    Ε.Κ.Α.Β.,    στα    οποία βε­βαιώ­νε­ται ότι του οφεί­λο­ντο 15 και 22 ημέ­ρες ανά­παυ­σης (ρεπό), αντί­στοι­χα.

Ερ­γα­ζό­ταν κάτω από συ­νε­χή πίεση, λόγω της ευ­θύ­νης την οποία απαι­τεί η θέση του αυτή, αλλά και της υπευ­θυ­νό­τη­τας του, να προ­λά­βει να βοη­θή­σει όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρους ασθε­νείς συ­ναν­θρώ­πους του.

Τη συ­γκε­κρι­μέ­νη δε ημέρα κατά την οποία επήλ­θε ο απροσ­δό­κη­τος και αιφ­νί­διος θά­να­τος του, πα­ρό­λο που υπήρ­χε στην υπη­ρε­σία αυ­ξη­μέ­νος αριθ­μός κλή­σε­ων, κατά τη διάρ­κεια της πραγ­μα­το­ποιού­με­νης βάρ­διας του, για δια­κο­μι­δές ασθε­νών, το ΕΚΑΒ, πα­ρέ­λει­ψε και δεν με­ρί­μνη­σε ύτε να συ­μπλη­ρώ­σει το πλή­ρω­μα των ασθε­νο­φό­ρων που πραγ­μα­το­ποιού­σαν την συ­γκε­κρι­μέ­νη βάρ­δια, αλλά και ούτε να αυ­ξή­σει τον στόλο των ασθε­νο­φό­ρων του, ώστε να μπο­ρούν να αντα­πε­ξέλ­θουν στις αυ­ξη­μέ­νες αυτές ανά­γκες των υπη­ρε­σιών της συ­γκε­κρι­μέ­νης βάρ­διας.

Κα­τέ­βα­λε έτσι υπερ­βο­λι­κή – υπε­ράν­θρω­πη προ­σπά­θεια και να με­τέλ­θει κου­ρα­στι­κή και εξα­ντλη­τι­κή ερ­γα­σία, προ­κει­μέ­νου να αντα­πε­ξέλ­θει στις αυ­ξη­μέ­νες αυτές ανά­γκες της δια­κο­μι­δής ασθε­νών, γε­γο­νός το οποίο επέ­φε­ρε ασυ­νή­θι­στη κα­τα­πό­νη­ση του ορ­γα­νι­σμού του, ψυ­χι­κή και σω­μα­τι­κή, επί πλέον δε, τον φόρ­τι­σε με αυ­ξη­μέ­νο άγχος και στες, με απο­τέ­λε­σμα να υπο­στεί αρ­χι­κό έμ­φραγ­μα και στη συ­νέ­χεια ανα­κο­πή καρ­διάς εξ αι­τί­ας  της οποί­ας, τε­λι­κά, επέ­φε­ρε και τον θά­να­τό του, παρά το γε­γο­νός ότι δεν αντι­με­τώ­πι­ζε κα­νέ­να, απο­λύ­τως, πρό­βλη­μα υγεί­ας μέχρι τότε.