Νέα τεχνική χαρτογραφεί την φτώχεια από… αέρος

Οι ερευ­νη­τές, με επι­κε­φα­λής τον επί­κου­ρο κα­θη­γη­τή γε­ω­ε­πι­στη­μών Μάρ­σαλ Μπερκ του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Στάν­φορντ της Κα­λι­φόρ­νια, που έκα­ναν τη σχε­τι­κή δη­μο­σί­ευ­ση στο πε­ριο­δι­κό “Science”, δο­κί­μα­σαν με επι­τυ­χία τη νέα τε­χνι­κή σε πέντε αφρι­κα­νι­κές χώρες, για τις οποί­ες υπάρ­χουν επί­σης αξιό­πι­στα στα­τι­στι­κά στοι­χεία από τις αρ­μό­διες κυ­βερ­νη­τι­κές υπη­ρε­σί­ες, έτσι ώστε κα­τέ­στη εφι­κτό να επι­βε­βαιώ­σουν τις δυ­να­τό­τη­τες της νέας με­θό­δου.

Η απο­γρα­φή των νοι­κο­κυ­ριών και η συλ­λο­γή στα­τι­στι­κών στοι­χεί­ων είναι δύ­σκο­λη σε αρ­κε­τές πε­ριο­χές του πλα­νή­τη, λόγω πο­λε­μι­κών συ­γκρού­σε­ων, γε­ω­γρα­φι­κής απο­μό­νω­σης, αδυ­να­μιών του κρα­τι­κού μη­χα­νια­σμού κ.α. Η επί­γεια κα­τα­γρα­φή είναι συχνά μια επι­κίν­δυ­νη, αργή και δα­πα­νη­ρή δια­δι­κα­σία.

Έως τώρα είχε επι­τευ­χθεί η εξα­γω­γή συ­μπε­ρα­σμά­των για το πόσο φτωχή είναι μια χώρα ή πε­ριο­χή, ανά­λο­γα με το πόση φω­τα­ψία εκ­πέ­μπει στο νυ­χτε­ρι­νό ου­ρα­νό. Πε­ρισ­σό­τε­ρα τε­χνη­τά φώτα ση­μαί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα και αντι­στρό­φως.

Η νέα μέ­θο­δος είναι ακόμα πιο ακρι­βής, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας εκτός από νυ­χτε­ρι­νές φω­το­γρα­φί­ες, ει­κό­νες που έχουν τρα­βη­χτεί τη μέρα από τους δο­ρυ­φό­ρους και οι οποί­ες απει­κο­νί­ζουν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά-κλει­διά, όπως σε ποιό βαθμό οι δρό­μοι είναι ασφα­λο­στρω­μέ­νοι, κατά πόσο οι στέ­γες των σπι­τιών είναι με­ταλ­λι­κές ή πλα­στι­κές, πόσο απέ­χει η κο­ντι­νό­τε­ρη πα­ρο­χή νερού ή η κο­ντι­νό­τε­ρη αγορά κ.α.

Στη συ­νέ­χεια, ένας εξε­λιγ­μέ­νος αλ­γό­ριθ­μος υπο­λο­γι­στή, που συ­νε­χώς μα­θαί­νει από τη συ­γκέ­ντρω­ση νέων δε­δο­μέ­νων (big data), ανα­λαμ­βά­νει να «βαθ­μο­λο­γή­σει» κάθε πε­ριο­χή και να την κα­τα­τά­ξει σε ένα ει­σο­δη­μα­τι­κό επί­πε­δο. Το λο­γι­σμι­κό μπο­ρεί να «δει» πράγ­μα­τα που το αν­θρώ­πι­νο μάτι αδυ­να­τεί και να βγά­λει τα ανά­λο­γα συ­μπε­ρά­σμα­τα για το πόση φτώ­χεια υπάρ­χει εκεί κάτω.

Σε σχέση με μόνο τις βρα­δι­νές ει­κό­νες, η νέα μέ­θο­δος είναι του­λά­χι­στον 80% πιο ακρι­βής στο να «πιά­νει» ποιές πε­ριο­χές βρί­σκο­νται κάτω από το όριο της από­λυ­της φτώ­χειας.

Οι ερευ­νη­τές σκο­πεύ­ουν να εφαρ­μό­σουν τη νέα μέ­θο­δο αρ­χι­κά στην υπο­σα­χά­ρια Αφρι­κή και μετά σε όλο τον ανα­πτυσ­σό­με­νο κόσμο. Όμως θα μπο­ρού­σε να αξιο­ποι­η­θεί και στις ανε­πτυγ­μέ­νες χώρες για τον εντο­πι­σμό θυ­λά­κων φτώ­χειας, που περ­νούν απα­ρα­τή­ρη­τοι. Όπως είναι προ­φα­νές, τα προ­βλή­μα­τα δεν μπο­ρούν να λυ­θούν, αν πρώτα δεν εντο­πι­σθούν.

enikonomia.gr