Ομιλία Κρεμαστινού στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων

Ξεκίνησε προχθές 26 Ιουλίου 2011 στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής η συζήτηση επί του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας «Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων».
Στην παρέμβασή του ο καθηγητής Δημήτρης Κρεμαστινός, μέλος της Επιτροπής, ανέφερε τα εξής:
«Τα ελληνικά πανεπιστήμια επιστημονικά φθίνουν. Σύμφωνα με την τελευταία διεθνή αξιολόγηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (QS World University Rankings) το 2010 δυστυχώς κανένα ελληνικό ανώτατο ίδρυμα δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των 200 καλυτέρων του κόσμου. Aκόμη και το αρχαιότερο και μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας, το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, υποχώρησε στη 286η θέση, από την 177η που κατείχε.
Όμως το πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι από τα 42 Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Πανεπιστήμια και ΤΕΙ) στη χώρα μας, η παραπάνω αξιολόγηση της QS World University Rankings για το 2010 δεν περιλαμβάνει κανένα που να κατατάσσεται μεταξύ των 400 πρώτων. Ειδικότερα, πλην του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, περιλαμβάνονται ανάμεσα στις θέσεις 401-450 το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το Εθνικό Mετσόβιο Πολυτεχνείο, ανάμεσα στις θέσεις 451-500 το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ανάμεσα στις θέσεις 501-550 το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.
Υπάρχουν σήμερα τμήματα στα πανεπιστήμιά μας που δεν έχουν καθηγητές και άλλα που δεν έχουν φοιτητές. Αυτό παρατηρείται κυρίως σε ΤΕΙ. Ετσι παράγονται φοιτητές με πτυχία ανεργίας. Ποια σοβαρή επιχείρηση θα προσλάμβανε πτυχιούχο του οποίου το πανεπιστήμιο δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των 500 πρώτων του κόσμου;
Στη Γερμανία υπάρχουν 16 Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, ενώ στη χώρα μας 42, καίτοι έχουμε το 1/8 του πληθυσμού της Γερμανίας. Αναλογικά, θα έπρεπε να έχουμε 4-5 και όχι 42.
Το παρόν νομοσχέδιο επιχειρεί να εξυγιάνει τον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων. Mε τον νόμο-πλαίσιο του 1982 οι φοιτητές είχαν χρησιμοποιηθεί ως μοχλός για τον εκδημοκρατισμό των πανεπιστημίων και την κατάργηση της έδρας, θεσμού αναχρονιστικού. Συν τω χρόνω όμως ομάδες καθηγητών και ομάδες φοιτητών μέσω της διαδικασίας συγκρότησης εκλεκτορικών σωμάτων, οδηγήθηκαν στη συναλλαγή, με αποτέλεσμα να μην επιλέγονται πάντα οι καλύτεροι. Αυτή τη συναλλαγή θέλει να χτυπήσει το νομοσχέδιο.
Είναι ένα εξυγιαντικό νομοσχέδιο αφού εισάγει στη διοίκηση των πανεπιστημίων και άτομα από την κοινωνία, επιτυχημένα σε διάφορους τομείς, που δεν προέρχονται από το πανεπιστήμιο, με στόχο να γίνονται αξιοκρατικότερες κρίσεις και να ανέβει το επιστημονικό επίπεδο. Ετσι, με ένα ισχυρότερο και εγκυρότερο πτυχίο στα χέρια τους, οι πιθανότητες των αποφοίτων μας για εξεύρεση θέσης απασχόλησης, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη της Ευρωπαϊκή Ενωση αυξάνονται.
Εισάγει επίσης έναν επαναστατικό θεσμό: την ανά 5ετία αξιολόγηση του καθηγητή, γεγονός που θα ανεβάσει την ποιότητα και το επίπεδο των καθηγητών.
Τέλος, η συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση περιορίζεται ουσιαστικά στα επίπεδα που εκπροσωπούνται σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Ετσι σπάει ο κρίκος της συναλλαγής που υπήρχε μεταξύ καθηγητών-φοιτητών, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση των σπουδών του φοιτητή.»