Την ώρα που σαν τοπικοί φορείς ασχολούμαστε με την απώλεια του δικαιώματος είσπραξης του 75% από το τίμημα της πώλησης της ακίνητης περιουσίας της Δωδ/σου, θεσμοθετείται ο περίφημος «Εφαρμοστικός Νόμος», οι πολεοδομικές διατάξεις του οποίου ανατρέπουν όλα όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα και μετατρέπουν τη χώρα μας σ’ ένα απέραντο οικόπεδο προς «αξιοποίηση».
Σύμφωνα με το Νομοσχέδιο αυτό, ιδρύεται ταμείο αξιοποίησης ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου με αποκλειστικό σκοπό την αξιοποίηση της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου. Το ταμείο αυτό λειτουργεί για την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος σύμφωνα με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, ενώ τα μέλη του αντίστοιχου Δ.Σ. υποχρεούνται να μην αποκαλύπτουν οποιαδήποτε εμπιστευτική πληροφορία αναφορικά με τις δραστηριότητες του ταμείου, τα επιχειρηματικά σχέδια, τους πελάτες, τις συνεργαζόμενες εταιρείες και λοιπά…
Ξεχνάμε δηλαδή τα όσα ξέραμε μέχρι τώρα για το δημόσιο συμφέρον και τις λειτουργίες διαφάνειας και διαύγειας που πρέπει να διέπουν όλες τις λειτουργίες του κράτους. Η περιουσία του δημοσίου δεν νοείται πλέον δημόσιο – κοινωφελές αγαθό αλλά ιδιωτικού χαρακτήρα, ενώ οι αντίστοιχες λειτουργίες του ταμείου διαπνέονται από πνεύμα στην καλύτερη περίπτωση τύπου «Φιλικής Εταιρείας»…
Το ταμείο αυτό θα διαχειρίζεται τα χρήματα από την πώληση ή «αξιοποίηση» της ως άνω πρωτότυπης και ομολογώ ευφάνταστης έννοιας της «ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου…»
Για να γίνει αυτό απαιτούνται τα αντίστοιχα «πολεοδομικά εργαλεία». Ενώ λοιπόν όλη η χώρα στον τομέα αυτό επί δεκαετίες ταλαιπωρείται με την απίστευτη πολεοδομική μας νομοθεσία, τις αγκυλώσεις, τις συναρμοδιότητες, την παρεμβατικότητα, τις δικαστικές ερμηνείες και παρερμηνείες, το συγκεντρωτισμό, τα διάφορα «συμβούλια και επιτροπές» και ό,τι άλλο κατά καιρούς έχει εφευρεθεί προκειμένου να δυσκολέψει το έργο αυτών που πραγματικά επιθυμούν τη σχεδιασμένη και βιώσιμη ανάπτυξη, έρχεται ο περίφημος «εφαρμοστικός» και ανατρέπει όλα όσα μέχρι σήμερα σε πολεοδομικό επίπεδο γνωρίζαμε. Προς όφελος βέβαια του ιδιώτη «επενδυτή».
Έτσι, όσα μέχρι τώρα γνωρίζαμε για τα διάφορα επίπεδα σχεδιασμού και την αναγκαστική εφαρμοσιμότητά τους, ως δια μαγείας παρακάμπτονται αφού οι θεσμοθετημένες πολεοδομικές ρυθμίσεις «συνεκτιμώνται» πλέον και δεν είναι κατ΄ανάγκη εφαρμοστέες όταν πρόκειται για το χωρικό σχεδιασμό των ακινήτων του δημοσίου προς «αξιοποίηση», για τα οποία ο σχεδιασμός αυτός έχει και θεσμικά την έννοια του «μέσου» για την εξυπηρέτηση «δημοσιονομικών στόχων»…
Έτσι, στην «εκτός σχεδίου δόμηση» και ειδικά για τα ακίνητα του δημοσίου προς «αξιοποίηση», ορίζονται γενικές κατηγορίες χρήσεων γης και αντίστοιχοι αυξημένοι συντελεστές δόμησης, παρεκκλίσεις από το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος κλπ ενώ για το χωρικό τους προσδιορισμό καταρτίζονται Ειδικά Σχέδια Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίων Ακινήτων. Τα σχέδια αυτά εκπονούνται με συνοπτικές διαδικασίες και θεσμοθετούνται μέσω του Υπουργείου Οικονομικών και μπορούν αυτοδίκαια να τροποποιούν ό,τι θεσμοθετημένο μέχρι σήμερα σε χωροταξικό – πολεοδομικό επίπεδο υπάρχει, καθώς επίσης να παρεκκλίνουν από τις διατάξεις του ΓΟΚ κλπ, αρκεί να εξυπηρετούνται δημοσιονομικοί στόχοι..
Επί πλέον, στον επίδοξο «επενδυτή» παραχωρείται απευθείας το δικαίωμα χρήσης του αιγιαλού της παραλίας και των έργων μέσα στη θάλασσα (λιμενικά κλπ).
Με τον ίδιο Νόμο, θεωρούνται νομίμως υφιστάμενες όλες οι εγκαταστάσεις του ΕΟΤ οι οποίες πλέον με πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου μπορούν να μεταβιβάζονται στην εταιρία «Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα», για να αποδοθούν στη συνέχεια στον επίδοξο επενδυτή «καθαρά».
Ακόμα δε και τμήματα του αιγιαλού μπορούν να καταγραφούν σαν Τουριστικό Δημόσιο Κτήμα σε περίπτωση επανακαθορισμού της γραμμής αιγιαλού…
Και για να ολοκληρωθεί όλο το πακέτο κρατώντας κάποια προσχήματα, εφευρίσκονται όροι όπως «επιφάνεια» και αντίστοιχα «επιφανειούχος», που είναι κάτι σαν την επικαρπία του δημοσίου κτήματος για 80 ή 100 χρόνια το οποίο όμως στη συνέχεια μπορεί και να αποδοθεί στο «επιφανειούχο» με πλήρη κυριότητα!… Οι όροι αυτοί «χρυσώνουν» το χάπι στο παιχνίδι των λέξεων «πουλώ» ή «αξιοποιώ». Στην ουσία δηλαδή η δημόσια γη πωλείται έμμεσα!.. Στην αρχή «επιφανειακά» και στη συνέχεια κανονικά!
Και βέβαια, οι τοπικές κοινωνίες δεν έχουν τον παραμικρό λόγο στη διαδικασία αυτή.
Σήμερα ψηφίζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος οι παραπάνω διατάξεις που φέρνουν τα πάνω στη δόμηση και στη διαχείριση των δημοσίων κτημάτων που συνοψίζονται στη λέξη «Ελλάς Α.Ε» και που μάλλον θα συγκεντρώσουν θετικές ψήφους από το μεγαλύτερο φάσμα των πολιτικών δυνάμεων παρά τις «διαφωνίες» για το λεγόμενο «μεσοπρόθεσμο» το οποίο έρχονται να εξειδικεύσουν. Οποία υποκρισία.
Έτσι, οι εκτάσεις του δημοσίου που σχεδιάζονται να «αξιοποιηθούν» για το νησί μας ή το νομό μας, θα διέπονται πλέον από το ως άνω καθεστώς και για τα περισσότερα ακίνητα έτσι όπως σχεδιάζεται δεν τίθεται πλέον θέμα πώλησης αλλά διάθεσης της «επιφάνειας» και ως εκ τούτου παύει να υφίσταται εκ των πραγμάτων το περίφημο πλέον 75% ακόμη και αν πετύχουμε να ακυρώσουμε τη διάταξη που το καταργεί!… Διεκδικούμε δηλαδή να πάρουμε πίσω κεκτημένα δικαιώματα που στην ουσία και για άλλους λόγους παύουν εκ των πραγμάτων να υφίστανται για το μεγαλύτερο μέρος των δημοσίων κτημάτων με την φήφιση του «εφαρμοστικού Νόμου» για τον οποίο ουδεμία τοπική και συγκροτημένη παρέμβαση υπήρξε.
Ήρθε η ώρα που σαν τοπική κοινωνία πρέπει να θέσουμε τις δικές μας «κόκκινες γραμμές». Συντεταγμένα, προγραμματισμένα και στοχευμένα. Το καλό του τόπου μας σημαίνει και καλό της πατρίδας μας.
29.6.2011
Πάνος Βενέρης
