Συνεχίζεται η «κόντρα» ξενοδόχων στα Κολύμπια

Στην αντε­πί­θε­ση πέ­ρα­σε ο κ. Ν. Νι­κο­λα­ΐ­δης

Νέες εξε­λί­ξεις κα­τα­γρά­φο­νται στην έν­δι­κη δια­φο­ρά με­τα­ξύ δύο γνω­στών ξε­νο­δό­χων των Κο­λυ­μπί­ων, που με την υπο­βο­λή δύο ανα­φο­ρών προ­κά­λε­σαν ισά­ριθ­μες προ­κα­ταρ­κτι­κές εξε­τά­σεις στις οποί­ες εμπλέ­κο­νται και δη­μό­σιοι λει­τουρ­γοί.

Μετά συ­γκε­κρι­μέ­να την προ­κα­ταρ­κτι­κή εξέ­τα­ση που προ­κά­λε­σε µηνυ­τή­ρια ανα­φο­ρά που υπέ­βα­λε για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση της δια­χεί­ρι­σης εσό­δων του πρώην Δήµου Αφά­ντου από την εκ­ποί­η­ση ακι­νή­των στην πε­ριο­χή των Κολυµπίων ο ξε­νο­δό­χος Γ. Μπα­κί­ρης, που όπως υπο­στη­ρί­ζει, δεν τη­ρή­θη­καν οι δια­δι­κα­σί­ες για την εκ­ποί­η­ση δύο προ­νο­μοια­κών ακι­νή­των στην ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία “Atlantica”, ο Κύ­πριος ξε­νο­δό­χος κ. Ν. Νι­κο­λαϊ­δης προ­χώ­ρη­σε στην αντε­πί­θε­ση, υπο­βάλ­λο­ντας μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου δια των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων του κ.κ. Ακη Δη­μη­τριά­δη και Στ. Σταυ­ρή.

Ο κ. Νι­κο­λα­ΐ­δης, με ανα­φο­ρά – κα­ταγ­γε­λία του προς τον Γε­νι­κο Γραμ­μα­τέα Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, την Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σου, τον Δήμο Ρόδου, τον προϊ­στά­με­νο της Πο­λε­ο­δο­μι­κής Υπη­ρε­σί­ας, τον Κε­ντρι­κό Λι­με­νάρ­χη Ρόδου και τον Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, υπο­στή­ρι­ξε, με­τα­ξύ άλλων ότι σε όμορο οι­κό­πε­δο του ξε­νο­δο­χεί­ου του, «Atlantica Imperial», λει­τουρ­γεί το ξε­νο­δο­χείο του κ. Μπα­κί­ρη «Lutania Beach Hotel».

Όπως ισχυ­ρί­ζε­ται το έτος 1991, ύστε­ρα από αί­τη­ση των ιδιο­κτη­τών της με­ρί­δας 1888 με δεί­κτη 422 γαιών Αρ­χαγ­γέ­λου και ει­σή­γη­ση της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δω­δε­κα­νή­σου εκ­δό­θη­κε η αριθμ. ΔΚ 814/24-4-1991 από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου και εγκρί­θη­κε «…η κα­τα­σκευή τε­χνι­κού έργου, κα­τα­σκευή τοι­χί­ων αντι­στή­ρι­ξης μπρο­στά από την ιδιο­κτη­σία των Αυ­γε­ρι­νού και Γε­ωρ­γί­ου Μπα­κί­ρη στην πα­ρα­λια­κή πε­ριο­χή «Κο­λύ­μπια» Ρόδου ….. πρός προ­στα­σία των εκεί ιδιο­κτη­σιών και απο­τρο­πή δια­βρώ­σε­ων με προ­ϋ­πο­θέ­σεις».

Υπο­στή­ρι­ξε ότι η έκ­δο­ση της ανω­τέ­ρω απο­φά­σε­ως στη­ρί­χθη­κε σε ανα­λη­θή στοι­χεία κα­θό­σον, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο κ. Νι­κο­λα­ΐ­δης, από την επι­σκό­πη­ση του υπο­βλη­θέ­ντος και εγκρι­θέ­ντος το­πο­γρα­φι­κού δια­γράμ­μα­τος δεν απο­τυ­πώ­νε­ται η γραμ­μή πα­ρα­λί­ας και ο κοι­νό­χρη­στος χώρος της πα­ρα­λί­ας με­τα­ξύ του εγκρι­θέ­ντος έργου και της ιδιο­κτη­σί­ας των αι­τού­ντων, παρά την έν­δει­ξη στο ανω­τέ­ρω το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα ύπαρ­ξης της ΜΓ 999 ιδιο­κτη­σί­ας του Δήμου Ρόδου (πρώην Κοι­νό­τη­τα Αφά­ντου), στην οποία πα­ρα­χω­ρή­θη­κε με την αριθμ. 41316/28-11-1967 από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου (ΦΕΚ 746/20-12-1967) εμ­φαι­νό­με­νη στον χάρτη της ορι­στι­κής δια­νο­μής του, συ­ντα­χθέ­ντος από την Το­πο­γρα­φι­κή Υπη­ρε­σία του Υπουρ­γεί­ου Γε­ωρ­γί­ας (Διεύ­θυν­ση Εποι­κι­σμού), όμως, δεν προ­κύ­πτει από την εκ­δο­θεί­σα από­φα­ση, η έκ­φρα­ση γνώ­μης του οι­κεί­ου Δήμου.

Ισχυ­ρί­στη­κε ακόμη ότι η έγκρι­ση κα­τα­σκευ­ής του τοι­χί­ου δό­θη­κε με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι αυτό είναι μπρο­στά από την ιδιο­κτη­σία των αι­τού­ντων, πράγ­μα το οποίο δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αφού πα­ρεμ­βάλ­λε­ται ιδιο­κτη­σία του Δήμου Ρόδου.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι δη­μό­σιοι λει­τουρ­γοί πα­ρέ­λει­ψαν να ελέγ­ξουν την ακρι­βή απο­τύ­πω­ση του κοι­νό­χρη­στου χώρου της πα­ρα­λί­ας και τις ερ­γα­σί­ες κα­τα­σκευ­ής του τοι­χί­ου, πα­ρα­λεί­ψεις οι οποί­ες είχαν σαν απο­τέ­λε­σμα, η ως άνω ανώ­νυ­μη εται­ρεία από το έτος 1991 να έχει κα­τα­λά­βει αυ­θαί­ρε­τα ολό­κλη­ρο το προ­α­να­φε­ρό­με­νο ακί­νη­το έκτα­σης 6.375 τ.μ. με κα­τα­σκευή δευ­τε­ρευό­ντων κτι­σμά­των και με τις εγκα­τα­στά­σεις βιο­λο­γι­κού κα­θα­ρι­σμού του ξε­νο­δο­χεί­ου της.

Ο κ. Νι­κο­λα­ΐ­δης υπο­στή­ρι­ξε ακόμη ότι η ίδια εται­ρεία, κα­τέ­λα­βε και ολό­κλη­ρη την κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα 1888 με δεί­κτη 421 εκτά­σε­ως 520 τ.μ., την οποία πε­ριέ­φρα­ξε και έντα­ξε στον ενιαίο χώρο του ξε­νο­δο­χεια­κού της συ­γκρο­τή­μα­τος.

Δια­τεί­νε­ται ότι δη­μιουρ­γεί­ται κα­τά­στα­ση αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού τόσο προς αυτόν όσο και προς τις άλλες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες της πε­ριο­χής και τό­νι­σε ότι η εται­ρεία του προ­έ­βη στη νό­μι­μη αγορά ακι­νή­των του Δήμου Αφά­ντου κα­τα­βάλ­λο­ντας πάνω από τρία εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Μετά την ανα­φο­ρά του κ. Νι­κο­λα­ΐ­δη σχη­μα­τί­στη­κε δι­κο­γρα­φία σε βάρος του πρώην προϊ­στα­μέ­νου της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δωδ/σου, της υπεύ­θυ­νης του Τμή­μα­τος Αξιο­ποί­η­σης – Δια­χεί­ρι­σης Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας και Κτη­μα­το­λο­γί­ου Δήμου Ρόδου και του κ. Μπα­κί­ρη.

Ελέ­χθη­καν συ­γκε­κρι­μέ­να για τις πρά­ξεις της απι­στί­ας στην υπη­ρε­σία κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση εις βάρος του δη­μο­σί­ου και ορ­γα­νι­σμού το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης με προ­κλη­θεί­σα ζημία άνω των 150.000 ευρώ και  της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας στην πράξη αυτή.

Η δι­κο­γρα­φία κα­τέ­λη­ξε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου που έπαυ­σε ορι­στι­κά την δίωξη σε βάρος τους για τις πρά­ξεις που φέ­ρο­νται να έλα­βαν χώρα το έτος 1989.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να η διοι­κη­τι­κή πράξη (υπ’ αρ. ΔΚ/814/24-4-1989 από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου) που  όπως κα­ταγ­γέλ­θη­κε νο­μι­μο­ποί­η­σε την αυ­θαί­ρε­τη κα­τά­λη­ψη της δη­μο­τι­κής ιδιο­κτη­σί­ας και στέ­ρη­σε έσοδα από το Δήμο Ρόδου, έλαβε χώρα σε χρόνο που δεν επι­τρέ­πει, ένεκα πα­ρα­γρα­φής, την άσκη­ση δί­ω­ξης.

Ση­μειώ­νε­ται μά­λι­στα ότι οι δύο πρώ­τοι κα­τη­γο­ρού­με­νοι ήταν δέ­σμιοι της συ­γκε­κρι­μέ­νης διοι­κη­τι­κής πρά­ξης και δεν μπο­ρού­σαν να πρά­ξουν άλλως.