Σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου επί κακουργημάτων αντιμέτωπος με την κατηγορία της τοκογλυφίας κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια παραπέμπεται με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Ρόδου ένας επιχειρηματίας από την Κάρπαθο!
Η σε βάρος του επιχειρηματία κατηγορία συνίσταται στο ό,τι «σε δικαιοπραξία για την παροχή πίστωσης, ανανέωση ή παράταση της προθεσμίας πληρωμής εκμεταλλεύθηκε την ανάγκη, την πνευματική αδυναμία, την κουφότητα, την απειρία ή την ψυχική έξαψη εκείνου που παίρνει την πίστωση, συνομολογώντας ή παίρνοντας για τον εαυτό του ή για τρίτον περιουσιακά ωφελήματα που ανάλογα με τις ειδικές περιστάσεις είναι προφανώς δυσανάλογα προς την παροχή του υπαιτίου και υπερβαίνουν το κατά το νόμο θεμιτό ποσοστό του τόκου, ενώ είναι πρόσωπο που διαπράττει παρόμοιες πράξεις κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια».
Το ιστορικό της υπόθεσης σύμφωνα με την κρίση των δικαστών του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, έχει ως εξής:
Τον μήνα Ιούλιο του έτους 2007 επιχειρηματίας που διατηρεί επιχείρηση αρτοποιίας με πρατήριο άρτου αντιμετώπισε ανάγκη χρημάτων και μη έχοντας τις προϋποθέσεις να λάβει δάνειο από τράπεζα κατέφυγε στον κατηγορούμενο καθόσον είχε πληροφορηθεί ότι ο τελευταίος είχε αυτή την δυνατότητα.
Περί τα τέλη Ιουλίου ο κατηγορούμενος του δάνεισε το ποσό των 40.000 ευρώ με χρόνο αποπληρωμής την 30.01.2008 και προς εξασφάλιση της απαίτησής του, εκμεταλλευόμενος την αδυναμία και την ανάγκη του αξίωσε αφενός μεν να εγγυηθεί την εξόφληση του ποσού ο αδελφός του και αφετέρου αξίωσε ως τόκο για διάστημα έξι μηνών το ποσό των 34.000 ευρώ.
Προς εκπλήρωση των συμφωνηθέντων ο δανειζόμενος εξέδωσε και παρέδωσε στον κατηγορούμενο με χρέωση του λογαριασμού που διατηρούσε σε Τράπεζα 9 επιταγές συνολικού ύψους 74.000 ευρώ.
Εν όψει δε της αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου και προκειμένου να παράσχει νέα προθεσμία αποπληρωμής ο κατηγορούμενος φέρεται να απαίτησε και να πέτυχε την υπογραφή ιδιωτικού συμφωνητικού μεταξύ των δύο πλευρών την 17.11.2007.
Σύμφωνα με το συμφωνητικό ο δανειζόμενος όφειλε στον κατηγορούμενο το ποσό των 104.000 ευρώ, δηλαδή για την ανανέωση του χρέους μέχρι την 30.03.2008 απαίτησε τόκο 30.000 ευρώ και επιπλέον ζήτησε να τεθεί ως εγγυητής ο αδελφός του δανειζόμενου, ενώ έλαβε και επιταγή της Τράπεζας.
Κατά τη λήξη της ως άνω ταχθείσας προθεσμίας, ήτοι την 30.03.2008 ο δανειζόμενος ζήτησε και νέα καθόσον αδυνατούσε να αποπληρώσει έστω και μέρος του δανείου και προς τούτο υπεγράφη ανάμεσα στις δύο πλευρές νέο ιδιωτικό συμφωνητικό με τους ίδιους ως άνω όρους για το ποσό των 115.000 ευρώ για προθεσμία ενός μηνός, δηλαδή ο κατηγορούμενος απαίτησε για ποσό δανείου 104.000 ευρώ τόκους 11.000 για ένα μήνα.
Η ως άνω διαδικασία και εν όψει της αδυναμίας του δανειζόμενου να αποπληρώσει το δάνειο επαναλήφθηκε την 30.04.2008 όπου απαιτήθηκε ποσό 126.500 ευρώ για προθεσμία ενός μηνός, δηλαδή συνολικός τόκος 11.500 ευρώ. Σημειωτέον ότι στο ως άνω συμφωνητικό φέρεται ως ημερομηνία κατάρτισης η 30.03.2008 η οποία ετέθη προφανώς από παραδρομή καθόσον το προηγούμενο με την ίδια ημερομηνία είχε ως προθεσμία λήξης την 30.04.2008 και το εν λόγω έχει ως ημερομηνία την 30.05.2008, οπότε κατά την κοινή λογική καταρτίστηκε την 30.04.2008 οπότε και έληξε η προθεσμία του προηγούμενου.
Τέλος την 30.05.2008 υπεγράφη το τελικό ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ των δύο πλευρών με λήξη την 30.06.2008 και με συνολικό ποσό 141.200 ευρώ για προθεσμία ενός μηνός, δηλαδή ο κατηγορούμενος απαίτησε για προθεσμία ενός μηνός το ποσό των 14.700 ευρώ.
Επίσης στο εν λόγω συμφωνητικό ως ημερομηνία κατάρτισης φέρεται η 30.06.2008. η οποία επίσης ετέθη από προφανή παραδρομή καθόσον η ημερομηνία κατάρτισης δεν θα μπορούσε να συμπίπτει με την δήλη ημέρα καταβολής που δηλώνεται, δηλαδή την 30.06.2008.
Το δικαστικό συμβούλιο αποφάνθηκε σχετικά με τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου ότι τα ποσά που αναφέρονται από τους εγκαλούντες αφορούν σε πραγματικό δάνειο εκ μέρους του και θεωρεί ότι βαίνει εκτός κοινής λογικής ένας δανειστής να δανείζει συνεχώς προς έναν δανειολήπτη ο οποίος αποδεικνύεται αφερέγγυος και μάλιστα με μεγάλα ποσά τα οποία προφανώς ο τελευταίος δεν θα είναι σε θέση να αποπληρώσει από την στιγμή που δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει μικρότερα ποσά.
Επισημαίνεται εξάλλου ότι σε κάθε περίπτωση το πραγματικό περιστατικό του δανεισμού των χρημάτων δύναται να αποδειχθεί μόνο στα πλαίσια της ακροαματικής, ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου, διαδικασίας.
Την πολιτική αγωγή εκπροσωπεί ο δικηγόρος κ. Ν. Παπανικήτας και την υπεράσπιση ο δικηγόρος κ. Κ. Δανδής.
