Στην Εισαγγελέα η δικογραφία για την ειδεχθή δολοφονία της Γρερολύμου

Η αρ­μό­δια Ει­σαγ­γε­λέ­ας θα υπο­βά­λει την πρό­τα­σή της προς το Δι­κα­στι­κό Συμ­βού­λιο

Στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, δια­βι­βά­στη­κε από την τα­κτι­κή Ανα­κρί­τρια Ρόδου, ως πε­ραιω­θεί­σα, η δι­κο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στη­κε σε βάρος μιας 29χρο­νης και του 26χρο­νου ετε­ρο­θα­λή αδελ­φού της, που κα­τη­γο­ρού­νται για την ιδια­ζό­ντως ει­δε­χθή αν­θρω­πο­κτο­νία της 69χρο­νης για­γιάς τους, Ου­ρα­νί­ας Γε­ρο­λύ­μου του Ευαγ­γέ­λου.

Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ανα­μέ­νε­ται στο προ­σε­χές διά­στη­μα να υπο­βά­λει πρό­τα­ση στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου για την έκ­δο­ση σχε­τι­κού με την υπό­θε­ση Βου­λεύ­μα­τος, μετά και την ολο­κλή­ρω­ση όλων των ερευ­νών, που είχαν ανα­τε­θεί στη Διεύ­θυν­ση Εγκλη­μα­το­λο­γι­κών Ερευ­νών, σε στοι­χεία που συ­νέ­λε­ξε η σή­μαν­ση από τον τόπο του εγκλή­μα­τος και πε­ραι­τέ­ρω μετά την ολο­κλή­ρω­ση και της άρσης του τη­λε­φω­νι­κού απορ­ρή­του των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι επιρ­ρί­πτουν τις ευ­θύ­νες για το φο­νι­κό ο ένας στον άλλο.

Η προ­σω­ρι­νή κρά­τη­ση των δύο εγ­γο­νών της 69χρο­νης έχει πα­ρα­τα­θεί μέχρι την 4η Νο­εμ­βρί­ου 2015 και η Ει­σαγ­γε­λέ­ας, με πρό­τα­ση που είχε ει­σα­γά­γει στο δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο, έκρι­νε ότι είναι και οι δύο συ­νυ­παί­τιοι.

Όπως είχε επι­ση­μά­νει η κ. Ει­σαγ­γε­λέ­ας, αμ­φό­τε­ροι οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι καθ’ όλη τη διάρ­κεια της ανά­κρι­σης, υπέ­πε­σαν σε εξό­φθαλ­μες αντι­φά­σεις στις απο­λο­γί­ες τους, πότε ανα­λαμ­βά­νο­ντας (ο δεύ­τε­ρος) ή απο­σεί­ο­ντας την ευ­θύ­νη από πάνω τους και πότε επιρ­ρί­πτο­ντας ευ­θύ­νες ο κα­θέ­νας στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του ή σε άλλα άγνω­στα πρό­σω­πα.

Από την επι­τό­πια αυ­το­ψία στην κα­τοι­κία του θύ­μα­τος δεν δια­πι­στώ­θη­κε πα­ρα­βί­α­ση της κύ­ριας θύρας ή ει­σβο­λή προ­σώ­που από πα­ρά­θυ­ρο καθώς δεν είχε με­τα­κι­νη­θεί ούτε ένα σκεύ­ος από τα εκεί το­πο­θε­τη­μέ­να που εμπό­δι­ζαν την εί­σο­δο σε όποιον επι­χει­ρού­σε να ει­σέλ­θει, συ­νε­πώς ο ισχυ­ρι­σμός της πρώ­της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης ότι δήθεν ει­σήλ­θε την επό­με­νη μέρα το   πρωί στο σπίτι της για­γιάς από το πα­ρά­θυ­ρο, μην έχο­ντας κλει­δί και έντρο­μη δια­πί­στω­σε ότι ήταν νεκρή, οπότε και κα­τήγ­γει­λε το συμ­βάν, κρί­θη­κε ότι δεν ευ­στα­θεί.

Για την πα­ρου­σία των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων στον τόπο του εγκλή­μα­τος εκεί­νη τη νύχτα δεν κα­τα­λεί­πε­ται αμ­φι­βο­λία, σύμ­φω­να με την κ. Ει­σαγ­γε­λέα, καθώς εντο­πί­στη­κε απο­τσί­γα­ρο μάρ­κας PRINCE με το βιο­λο­γι­κό υλικό της πρώ­της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης (που η ίδια είχε ομο­λο­γή­σει ότι της είχε φέρει νω­ρί­τε­ρα ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος) σε τα­σά­κι επι­με­λώς κρυμ­μέ­νο στον τόπο του εγκλή­μα­τος, ενώ εντο­πί­στη­κε και βιο­λο­γι­κό υλικό του δεύ­τε­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου σε μα­ξι­λα­ρο­θή­κη της για­γιάς, πα­ρό­τι αυτός δεν συ­νή­θι­ζε να την επι­σκέ­πτε­ται αν και ήταν εγ­γο­νός της.

Η κ. Ει­σαγ­γε­λέ­ας είχε επι­ση­μά­νει πως μία βα­σι­κή αντί­φα­ση στις κα­τα­θέ­σεις της πρώ­της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης εντο­πί­ζε­ται στον ισχυ­ρι­σμό της ότι είχε πολύ καιρό να κα­θα­ρί­σει το σπίτι της για­γιάς της, το οποίο, όντως βρέ­θη­κε ακα­τά­στα­το και βρώ­μι­κο με εξαί­ρε­ση την πε­ριο­χή πε­ρι­με­τρι­κά του πτώ­μα­τος, η οποία βρέ­θη­κε επι­στα­μέ­νως κα­θα­ρή. Μά­λι­στα, στο πλαί­σιο των ερευ­νών εντο­πί­στη­κε βιο­λο­γι­κό υλικό της πρώ­της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης στη λαβή του κουβά σφουγ­γα­ρί­σμα­τος καθώς και στο κο­ντά­ρι της σφουγ­γα­ρί­στρας, ενώ στο πλα­στι­κό τμήμα της κε­φα­λής της σφουγ­γα­ρί­στρας βρέ­θη­κε βιο­λο­γι­κό υλικό της για­γιάς, γε­γο­νός που υπο­δη­λώ­νει αδιαμ­φι­σβή­τη­τα ότι αν μη τι άλλο η πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη ήταν αυτή που φρό­ντι­σε να εξα­λεί­ψει κάθε ίχνος του­λά­χι­στον δικό της από τον τόπο του εγκλή­μα­τος μετά την θα­νά­τω­ση της για­γιάς της, σε συ­νερ­γα­σία με τον δεύ­τε­ρο κα­τη­γο­ρού­με­νο.

Για την εγκλη­μα­τι­κή    δράση    του    δεύ­τε­ρου    κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, η κ. Ει­σαγ­γε­λέ­ας είχε κρί­νει ότι ο ισχυ­ρι­σμός του ότι πα­ρέ­λα­βε την τη­λε­ό­ρα­ση έξω από το σπίτι, όπου δήθεν την είχε με­τα­φέ­ρει η πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη κα­ταρ­ρί­πτε­ται ήδη από το γε­γο­νός ότι ανευ­ρέ­θη και δικό του βιο­λο­γι­κό υλικό όπως  προ­α­να­φέρ­θη­κε   και   με  αυτό  τον  τρόπο  πι­στο­ποιεί­ται   η πα­ρου­σία του μέσα στο εγκλη­μα­τι­κό πεδίο.

Επι­πλέ­ον, ο ίδιος ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος ομο­λό­γη­σε ότι βρέ­θη­κε στην κα­το­χή του η  τη­λε­ό­ρα­ση της  για­γιάς την οποία διέ­θε­σε πα­ρα­πέ­ρα  στον έτερο  συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο, για  απο­δο­χή  και  διά­θε­ση προ­ϊ­ό­ντων εγκλή­μα­τος, ο οποί­ος με τη σειρά του την πού­λη­σε   στον   τέ­ταρ­το    συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο   για   απο­δο­χή   και διά­θε­ση  προ­ϊ­ό­ντων  εγκλή­μα­τος,  ενώ  από  τις απο­λο­γί­ες των τε­λευ­ταί­ων που κα­τα­θέ­τουν ότι η συ­ναλ­λα­γή για την πώ­λη­ση  της  τη­λε­ό­ρα­σης έλαβε χώρα  τη­λε­φω­νι­κά  περί τις 20.00 την ίδια νύχτα και πά­ντως σε χρόνο πριν την αφαί­ρε­σή της και τη θα­νά­τω­ση της για­γιάς των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων ενι­σχύ­ε­ται η εκ­δο­χή της προ­με­λέ­της και της όλης εγκλη­μα­τι­κής σχε­δί­α­σης από τους δρά­στες.