Handelsblatt : «Είναι ο Τσίπρας δημαγωγός ή ο λαός ηλίθιος;»

«Πρώτα ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δαι­μο­νο­ποιεί την τρόι­κα . Τώρα θέλει να απο­κτή­σει άλλο όνομα. Η ΕΕ συμ­φω­νεί . Αυτό ση­μαί­νει απλά: Ο λαός είναι ηλί­θιος. Σή­με­ρα οι υπουρ­γοί Οι­κο­νο­μι­κών της ευ­ρω­ζώ­νης συ­ζη­τούν την κα­τά­στα­ση.»

Με αυτόν τον πρό­λο­γο και με τίτλο «Είναι ο Τσί­πρας δη­μα­γω­γός ή ο λαός ηλί­θιος;» η Handelsblatt φι­λο­ξε­νεί άρθρο που συ­νε­χί­ζει: «Ο λαός είναι ηλί­θιος. Αυτό το μή­νυ­μα φτά­νει από το « λίκνο της δη­μο­κρα­τί­ας », από την Αθήνα . Στην Ευ­ρώ­πη, η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, συ­ντο­νί­ζε­ται στον ίδιο τόνο. Βιώ­νου­με μια ακόμη φορά, τη σχε­δόν κλα­σι­κή ασά­φεια της ίδιας της δη­μο­κρα­τί­ας. Βλέ­που­με το φως και τη σκιά της δη­μο­κρα­τί­ας. Ακρι­βώς όπως η αρ­χαία Αθήνα, και η σύγ­χρο­νη Αθήνα των εφη­βι­κών Τσί­πρα και Σία, βιώ­νει τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και τις αδυ­να­μί­ες της δη­μο­κρα­τί­ας .

Τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα –συ­νε­χί­ζει το δη­μο­σί­ευ­μα- είναι προ­φα­νή. Το ίδιο και οι αδυ­να­μί­ες. Αλλά και πάλι δεν υπάρ­χουν κα­λύ­τε­ροι κα­νό­νες του παι­χνι­διού. Η δη­μο­κρα­τία (σε αντί­θε­ση με όσα λένε διά­φο­ροι) δεν είναι μια ιδε­ο­λο­γία, αλλά μία συμ­φω­νία με κα­νό­νες. Μόνο οι κα­νό­νες της δη­μο­κρα­τί­ας οδη­γούν στην εκ­πε­φρα­σμέ­νη επι­θυ­μία της πλειο­ψη­φί­ας και στη συ­νέ­χεια – ιδα­νι­κά –στην υλο­ποί­η­ση αυτής της επι­θυ­μί­ας, μέσω της πο­λι­τι­κής, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Αυτό δεν είναι σή­με­ρα δια­φο­ρε­τι­κό απ΄ό,τι στο πα­ρελ­θόν. Στη νέα Αθήνα, όπως και στην παλιά.

Ωστό­σο τώρα, όπως και παλιά, υφί­στα­ται, με­τα­ξύ πολ­λών άλλων, κι αυτός ο κίν­δυ­νος της δη­μο­κρα­τί­ας: Η δη­μα­γω­γία. Μέσω αυτής γί­νε­ται το θε­τι­κό αρ­νη­τι­κό και η «αγωγή» του «δήμου» γί­νε­ται απο­πλά­νη­ση των πο­λι­τών και δη­μα­γω­γία.

Η ιστο­ρία της αρ­χαί­ας Αθήνα κάνει αυτόν τον κίν­δυ­νο εμ­φα­νή –συ­νε­χί­ζει η Handelsblatt. Ο δη­μα­γω­γός «εθνι­κός ηγέ­της» Πε­ρι­κλής εκ­προ­σω­πού­σε το πρό­τυ­πο του δη­μο­κρά­τη στο­χα­στή και ομι­λη­τή, ενώ ο σύγ­χρο­νός του, Κλέ­ω­νας, εκ­προ­σω­πού­σε έναν λόγο πο­λε­μο­κά­πη­λο και φω­να­κλά­δι­κο. Ανά­λο­γα με τις πε­ρι­στά­σεις, κάθε λαός, όπως τότε έτσι και τώρα, ακο­λου­θεί μια τον έναν και μια τον άλλον. Κλα­σι­κή σκηνή και αυτή της Και­νής Δια­θή­κης: Όταν ο Ιη­σούς πήγε στην Ιε­ρου­σα­λήμ, ο λαός φώ­να­ζε «Ωσαν­νά!». Στη συ­νέ­χεια πέ­ρα­σε στο «Σταυ­ρώ­στε τον!».

Μέχρι στιγ­μής, αυτό δεν έχει γίνει στη σύγ­χρο­νη Ελ­λά­δα. Ίσως και να μη γίνει. Επί­σης δεν έχει απο­φα­σι­στεί ακόμη αν η ΕΕ (και η γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση) θα αντι­τα­χθούν όντως στον δη­μα­γω­γό Τσί­πρα.