Από το Μαθράκι στη Λέρο, μια εγκατάλειψη δρόμος

Η επέ­τειος της 28ης Οκτω­βρί­ου προ­σφέ­ρε­ται για να μάθει κα­νείς πράγ­μα­τα που δεν γνω­ρί­ζει για τα σχο­λεία της χώρας μας

Για πα­ρά­δειγ­μα, πέ­ρυ­σι ήταν η ευ­και­ρία να γίνει γνω­στό στο πα­νελ­λή­νιο το Μα­θρά­κι, ένα από τα Δια­πό­ντια νησιά, πάνω από την Κέρ­κυ­ρα στον χάρτη: μία μάνα με το παι­δά­κι της, επέ­στρε­ψε από την Γερ­μα­νία, το δη­μο­τι­κό του νη­σιού ξα­νά­νοι­ξε μετά από τα 21 χρό­νια έστω και με έναν μα­θη­τή, μία δα­σκά­λα έκανε αί­τη­ση να δι­δά­ξει εκεί, η ση­μαία υψώ­θη­κε και οι 30 – 40 κά­τοι­κοι το γιόρ­τα­σαν με την ψυχή τους.

Η φε­τει­νή επέ­τειος ήταν το ρέκ­βιεμ: ο μι­κρός Τάσος έκανε την μίνι πα­ρέ­λα­σή του, η ση­μαία υψώ­θη­κε και πάλι, αλλά για τε­λευ­ταία χρο­νιά. Η οι­κο­γέ­νεια αλ­λά­ζει πέ­λα­γος – θα με­τα­κο­μί­σει από το Ιόνιο στο Αι­γαίο, στην Τήλο, όπου δή­μαρ­χος είναι η Μαρία Καμμά – Αλει­φέ­ρη, που συ­νε­χί­ζει το έργο του αεί­μνη­στου Τάσου Αλει­φέ­ρη, του αν­θρώ­που που έβαλε το νησί στον χάρτη του 21ου αιώνα και κα­τά­φε­ρε να αυ­ξή­σει τον πλη­θυ­σμό του εν μέσω κρί­σης. Εκεί­νη προ­σκά­λε­σε την οι­κο­γέ­νεια, που αντι­με­τώ­πι­ζε τα προ­βλή­μα­τα που πά­ντο­τε υπάρ­χουν σε μία μικρή, κλει­στή κοι­νω­νία.

Έχει ση­μα­σία γιατί η μη­τέ­ρα του μι­κρού Τάσου επέ­λε­ξε να αλ­λά­ξει νησί; Οι κα­ταγ­γε­λί­ες της για τις συ­μπε­ρι­φο­ρές κά­ποιων στο μικρό νησί του Ιο­νί­ου; Μπο­ρεί ναι, μπο­ρεί όχι – πολύ δύ­σκο­λα μπο­ρεί κά­ποιος να μάθει τι πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει σε μια κοι­νω­νία 40 αν­θρώ­πων. Ή 70 αν­θρώ­πων, όπως στην Γαύδο, όπου οι εκ­κλή­σεις μίας οι­κο­γέ­νειας να γί­νουν τα μα­θή­μα­τα του Γυ­μνα­σί­ου εν μέρει δια­δι­κτυα­κά ώστε να μην ανα­γκα­στεί να με­τα­κο­μί­σει στην Κρήτη, δεν ει­σα­κού­στη­καν. Το ζή­τη­μα είναι να απο­φα­σί­σει η Πο­λι­τεία αν θέλει το κλεί­σι­μο των σχο­λεί­ων στα μικρά νησιά, είτε στο Ιόνιο, είτε στο Αι­γαίο ή το Λι­βυ­κό πέ­λα­γος, όπως και στα απο­μα­κρυ­σμέ­να χωριά της ηπει­ρω­τι­κής Ελ­λά­δας…

Πρέ­πει να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με ότι τα μικρά νησιά και τα ορει­νά χωριά δεν μπο­ρούν να λει­τουρ­γούν για κά­ποιες πε­ριό­δους μέσα στον χρόνο για να υπο­δέ­χο­νται του­ρί­στες. Αυτό είναι ένα βήμα πριν από την ου­σια­στι­κή εγκα­τά­λει­ψή τους. Τα νησιά, όπως και τα χωριά, πρέ­πει να έχουν ζωή – αλ­λιώς και ο του­ρι­σμός από κά­ποια στιγ­μή και μετά δεν θα έχει νόημα.

Η Πο­λι­τεία πρέ­πει να σκε­φτεί δια­φο­ρε­τι­κά. Χρειά­ζο­νται κί­νη­τρα για να επι­στρέ­ψουν άν­θρω­ποι σε τέ­τοιες πε­ριο­χές. Είναι προ­φα­νές ότι στη ση­με­ριν­λή συ­γκυ­ρία, το Δη­μό­σιο δεν μπο­ρεί εύ­κο­λα να υιο­θε­τή­σει μέτρα όπως εκεί­να που απο­φά­σι­σαν πριν από κά­ποια χρό­νια κά­ποια χωριά στην Ιτα­λία, που έδι­ναν σπί­τια με ελά­χι­στο κό­στος σε όποιον ήθελε να με­τα­κο­μί­σει εκεί. Αλλά αν κά­ποιες οι­κο­γέ­νειες το απο­φα­σί­σουν, δεν πρέ­πει να έχουν τα στοι­χειώ­δη; Δη­λα­δή το σχο­λείο…

Η Πο­λι­τεία δίνει κί­νη­τρα σε αν­θρώ­πους, σε επι­χει­ρη­μα­τί­ες, σε Φο­ρείς. Όμως, μεχρι στιγ­μής, τα κί­νη­τρα για να με­τα­κο­μί­σει μία οι­κο­γέ­νεια σε έναν τόπο που φθί­νει πλη­θυ­σμια­κά, είναι μη­δα­μι­νά. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όσοι το απο­φα­σί­σουν, κα­λού­νται να το «πα­λέ­ψουν» μέχρι εκεί που φτά­νει η αντο­χή τους.

Θα ανα­τρε­πό­ταν το εκ­παι­δευ­τι­κό πρό­γραμ­μα της χώρας αν η Πο­λι­τεία ξε­κι­νού­σε ένα πρό­γραμ­μα δια­δι­κτυα­κών μα­θη­μά­των σε ένα γυ­μνά­σιο της Γαύ­δου, προ­κει­μέ­νου να μην με­τα­να­στεύ­σει η οι­κο­γέ­νεια που είχε επι­λέ­ξει να βιο­πο­ρί­ζε­ται στο νησί; Προ­φα­νώς, όχι – εν­δε­χο­μέ­νως και κά­ποιες άλλες οι­κο­γέ­νειες να προ­σελ­κύ­ο­νταν στο συ­γκε­κρι­μέ­νο νησί για το οποίο η Τουρ­κία προ­έ­βα­λε εδα­φι­κές βλέ­ψεις μετά από τα Ύμια. Αλλά προ­φα­νώς για κά­ποιους υπουρ­γούς έχει με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία να κά­νουν δια­γω­νι­σμό λαϊ­κι­σμού με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, παρά να κά­νουν τη δου­λειά τους.

Πηγή protothema.gr