Το μήνυμα για το Πάσχα του Μητροπολίτη Ρόδου Κυρίλλου

“Πάσχα ιερόν ημίν σή­με­ρον ανα­δέ­δει­κται, Πάσχα και­νόν, άγιον Πάσχα μυ­στι­κόν, Πάσχα παν­σε­βά­σμιον…”.

 

Αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω αγα­πη­τά.

 

Πάσχα εορ­τά­ζου­με σή­με­ρα. Την εορτή της  Ανα­στά­σε­ως του Σω­τή­ρος μας Κυ­ρί­ου Ιησού Χρι­στού πα­νη­γυ­ρί­ζου­με. Οι άν­θρω­ποι κα­τε­δί­κα­σαν τον σαρ­κω­θέ­ντα Υιό του Θεού, του επε­φύ­λα­ξαν τον πιο ατι­μω­τι­κό θά­να­το, υψώ­νο­ντάς Τον πάνω στο ξύλο του Σταυ­ρού. Εκεί­νος όμως, πά­τη­σε τη δύ­να­μη του θα­νά­του, κα­τέ­λυ­σε την εξου­σία του και ανέ­στη τρι­ή­με­ρος από του τάφου. Ανέ­στη, “πρω­τό­το­κος εκ των νε­κρών”, δια­βι­βά­ζο­ντας το αν­θρώ­πι­νο γένος από τη σκο­τει­νή φυ­λα­κή της αμαρ­τί­ας και του θα­νά­του στο σω­τή­ριο ύψος της ελευ­θε­ρί­ας των τέ­κνων του Θεού.

 

Πάσχα ση­μαί­νει “διά­βα­ση”, “πέ­ρα­σμα”, “έξοδο”. Άρ­χι­κά η λέξη αυτή χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε για να πε­ρι­γρά­ψει την έξοδο του λαού του Ισ­ρα­ήλ από την αι­γυ­πτια­κή δου­λεία προς την ελευ­θε­ρία. Την πο­ρεία από τη χώρα της φα­ρα­ω­νι­κής κα­τα­δυ­να­στεί­ας στη γη της επαγ­γε­λί­ας. Εκεί­νο το Πάσχα ήταν η προ­τύ­πω­ση του και­νού, του νέου Πάσχα, του Πάσχα του Κυ­ρί­ου. Η Ανά­στα­ση του Χρι­στού υπήρ­ξε ένα “Πάσχα”, μία διά­βα­ση, ένα πέ­ρα­σμα σε μία άλλης μορ­φής δε­δο­ξα­σμέ­νης ζωή του Υιού του αν­θρώ­που”, που ενερ­γεί έκτο­τε κα­τα­λυ­τι­κά ανα­και­νί­ζο­ντας τα σύ­μπα­ντα, δια­λύ­ο­ντας τα κο­σμι­κά σκο­τά­δια, γε­μί­ζο­ντας τα πάντα με το φως της ελ­πί­δας για το ξε­κί­νη­μα μίας άλλης βιο­τής, και φέρ­νο­ντας ως πο­λύ­τι­μο και ανα­φαί­ρε­το δώρο στον άν­θρω­πο την ανα­στά­σι­μη προ­ο­πτι­κή της υπάρ­ξε­ώς του.

 

Εορ­τά­ζο­ντες το Πάσχα του Κυ­ρί­ου προ­σκα­λού­μα­στε να κοι­νω­νή­σου­με του θεϊ­κού μυ­στη­ρί­ου του. Να ζή­σου­με υπαρ­ξια­κά την δυ­να­μι­κή του, κα­τα­φά­σκο­ντας και υπερ­βαί­νο­ντας ταυ­τό­χρο­να το εξω­τε­ρι­κό σκη­νι­κό της εορ­τής. Να επι­χει­ρή­σου­με με από­λυ­τη συ­ναί­σθη­ση και κα­τά­φα­ση της Ορ­θο­δό­ξου χρι­στια­νι­κής μας ταυ­τό­τη­τας την προ­σω­πι­κή μας έξοδο και διά­βα­ση. Έξοδο από τον χώρο της ανα­σφά­λειας, της αβε­βαιό­τη­τας, του φόβου, της σύγ­χυ­σης και της απο­γο­ή­τευ­σης στην πε­ριο­χή της ελ­πί­δας, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας βιω­μα­τι­κά το γε­γο­νός ότι της Ανα­στά­σε­ως του Κυ­ρί­ου προη­γή­θη­κε το Πάθος. Διά­βα­ση από τη ζο­φε­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του ψεύ­δους, των προ­σω­πεί­ων, των υπο­λο­γι­σμών, των σκο­πι­μο­τή­των στη χώρα της αλή­θειας, της αλή­θειας ένα­ντι του εαυ­τού μας, των αν­θρώ­πων και του Θεού. Έξοδο από τον μα­ρα­σμό του ατο­μι­σμού μας και την μο­να­ξιά που αυτός επι­φέ­ρει στη ζω­ντά­νια της ανι­διο­τε­λούς κοι­νω­νί­ας με τον συ­νάν­θρω­πό μας, μοι­ρά­ζο­ντας συγ­χώ­ρη­ση και σκορ­πί­ζο­ντας αγάπη. Διά­βα­ση, με ένα λόγο, από την υπο­δού­λω­σή μας στα πάθη και την αμαρ­τία στην ελευ­θε­ρία που χα­ρί­ζει ο ανα­στη­μέ­νος Χρι­στός.

 

Θα εορ­τά­σου­με αλη­θι­νά το Πάσχα μόνο εάν τολ­μή­σου­με την έξοδο, εάν απο­φα­σί­σου­με τη διά­βα­ση. Τούτο πρέ­πει να είναι και η απά­ντη­σή μας στις προ­κλή­σεις των και­ρών μας. Η κατά Χρι­στόν αντί­δρα­σή μας. Η προ­σω­πι­κή και υπαρ­ξια­κή μας επα­νά­στα­ση. Κα­θη­με­ρι­νά δια­πι­στώ­νου­με ότι ο κό­σμος των συ­γκρού­σε­ων, των πο­λέ­μων, των σφα­γών, των τρο­μο­κρα­τι­κών επι­θέ­σε­ων, του θρη­σκευ­τι­κού φα­να­τι­σμού, του ξε­ρι­ζω­μού των αν­θρώ­πων από τις εστί­ες τους, των οι­κο­νο­μι­κών προ­τε­ραιο­τή­των, της απα­ξί­ω­σης του αν­θρω­πί­νου προ­σώ­που και της προ­σβο­λής της αξιο­πρέ­πειάς του “εν τω πο­νη­ρώ κεί­ται”. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτήν, ας προ­σπα­θή­σου­με να απα­ντή­σου­με με το “Χρι­στός ανέ­στη” της καρ­διάς μας, με το Πάσχα της υπάρ­ξε­ώς μας.

 

Αγα­πη­τοί αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω.

Ο Χρι­στός ανέ­στη. Το άγιο Πάσχα Του εορ­τά­ζου­με. Τον ευ­χα­ρι­στού­με, γιατί έδωσε στη ζωή μας την προ­ο­πτι­κή της Ανα­στά­σε­ως. Σή­με­ρα όλα είναι και­νούρ­για. Σή­με­ρα όλα λά­μπουν από φως. Ας αφή­σου­με αυτό το φως, το φως που έλαμ­ψε από τον Πα­νά­γιο Τάφο να μας φω­τί­σει. Μη φο­βά­στε το σκο­τά­δι. Κα­νέ­να σκο­τά­δι, όσο βαθύ και αν είναι. Συγ­χω­ρεί­τε, αγα­πά­τε, προ­σεύ­χε­σθε. Με αυτόν τον τρόπο ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να εκ­πέ­μπει μια ακτί­να ανα­στα­σί­μου φωτός, να κα­τα­φά­σκει τον εαυτό του ως τέκνο Ανα­στά­σε­ως. Δυ­να­τός ο ανα­στάς Κύ­ριος. Δόξα τω ανα­στά­ντι Σω­τή­ρι Χρι­στώ.

Χρι­στός ανέ­στη, αδελ­φοί. Ευ­χό­μα­στε σε όλους έτη πολλά, ευ­λο­γη­μέ­να και κα­ταυ­γα­ζό­με­να από το ανέ­σπε­ρο πα­σχά­λιο φως που ανέ­τει­λε από τον πα­νά­γιο Τάφο.

 

Άγιον Πάσχα του δι­σχι­λιο­στού και δε­κά­του έκτου σω­τη­ρί­ου έτους

Διά­πυ­ρος προς Χρι­στόν Ανα­στά­ντα ευ­χέ­της πά­ντων ημών.

Ο  ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΗΣ

 

†Ο ΡΟΔΟΥ  ΚΥ­ΡΙΛ­ΛΟΣ