Μήνυμα του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Ρόδου για την Εορτή των Τριών Ιεραρχών – 30 Ιανουαρίου

Στο μή­νυ­μα του για την εορτή των Τριών Ιε­ραρ­χών ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Εθε­λο­ντών Αι­μο­δο­τών κ. Βα­σί­λης Νι­κο­λής ανα­φέ­ρει τα εξής:

Αγα­πη­τά παι­διά, αγα­πη­τές και αγα­πη­τοί εκ­παι­δευ­τι­κοί,

Η 30ή Ια­νουα­ρί­ου δεν είναι απλώς μια σχο­λι­κή γιορ­τή. Είναι μια ημέρα βα­θιάς μνή­μης και ου­σια­στι­κού στο­χα­σμού για το τι ση­μαί­νει παι­δεία, τι ση­μαί­νει άν­θρω­πος και ποιος είναι ο αλη­θι­νός σκο­πός της γνώ­σης.

Σή­με­ρα η Εκ­κλη­σία και η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία τι­μούν τους Τρεις Ιε­ράρ­χες: τον Μέγας Βα­σί­λειος, τον Γρη­γό­ριος ο Θε­ο­λό­γος και τον Ιω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος – τρεις κο­ρυ­φαί­ες μορ­φές που ένω­σαν όσο λίγοι τη σοφία των γραμ­μά­των με τη δύ­να­μη της πί­στης και τη ζω­ντα­νή πράξη της αγά­πης.

Οι Τρεις Ιε­ράρ­χες δεν είδαν ποτέ την παι­δεία ως απλή συσ­σώ­ρευ­ση γνώ­σε­ων. Τη θε­ώ­ρη­σαν καλ­λιέρ­γεια ψυχής, δρόμο προς την αρετή και την ελευ­θε­ρία του αν­θρώ­που. Δί­δα­ξαν ότι ο μορ­φω­μέ­νος άν­θρω­πος δεν είναι εκεί­νος που γνω­ρί­ζει πολλά, αλλά εκεί­νος που σέ­βε­ται τον άλλον, που συμ­με­ρί­ζε­ται τον πόνο, που με­τα­τρέ­πει τη γνώση σε προ­σφο­ρά και ευ­θύ­νη.

Ο Μέγας Βα­σί­λειος στά­θη­κε δίπλα στους φτω­χούς και τους ασθε­νείς, δη­μιουρ­γώ­ντας έργα κοι­νω­νι­κής φρο­ντί­δας πρω­το­πο­ρια­κά για την εποχή του.

Ο Γρη­γό­ριος ο Θε­ο­λό­γος δί­δα­ξε ότι η αλη­θι­νή σοφία γεν­νιέ­ται μέσα από τη σιωπή, την τα­πεί­νω­ση και την αγάπη.

Ο Ιω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος ύψωσε τη φωνή του υπέρ των αδυ­νά­των, θυ­μί­ζο­ντας πως η πίστη χωρίς έργα αγά­πης είναι κενή.

Για τον Σύλ­λο­γο Εθε­λο­ντών Αι­μο­δο­τών Ρόδου, το πα­ρά­δειγ­μά τους είναι βαθιά επί­και­ρο.

Ο εθε­λο­ντι­σμός δεν είναι απλώς μια πράξη κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σί­ας, είναι έκ­φρα­ση χρι­στια­νι­κής αρε­τής, πράξη έμπρα­κτης αν­θρω­πιάς και καρ­πός ου­σια­στι­κής παι­δεί­ας. Όπως οι Τρεις Ιε­ράρ­χες με­τέ­τρε­ψαν τη γνώση σε δια­κο­νία, έτσι και ο εθε­λο­ντής με­τα­τρέ­πει την αγάπη σε ζωή – προ­σφέ­ρο­ντας αίμα, ελ­πί­δα και χρόνο χωρίς ανταλ­λάγ­μα­τα.

Αγα­πη­τά παι­διά,

στο σχο­λείο μα­θαί­νε­τε γράμ­μα­τα, αριθ­μούς και ιστο­ρία. Μα μαζί με αυτά, σή­με­ρα κα­λεί­στε να μά­θε­τε κάτι ακόμη πιο σπου­δαίο: να γί­νε­τε άν­θρω­ποι με καρ­διά ανοι­χτή, με σε­βα­σμό, με ευ­θύ­νη για τον συ­νάν­θρω­πο.

Η αυ­ρια­νή κοι­νω­νία θα μοιά­ζει με τις αξίες που καλ­λιερ­γεί­τε σή­με­ρα.

Αγα­πη­τοί εκ­παι­δευ­τι­κοί,

ο ρόλος σας είναι ιερός. Δεν δια­μορ­φώ­νε­τε μόνο γνώ­στες, αλλά χα­ρα­κτή­ρες. Με το πα­ρά­δειγ­μά σας δεί­χνε­τε ότι η παι­δεία βρί­σκει την πλη­ρό­τη­τά της όταν οδη­γεί στην αλ­λη­λεγ­γύη, στην κοι­νω­νι­κή συ­νεί­δη­ση και στην αγάπη προς τον άν­θρω­πο.

Η εορτή των Τριών Ιε­ραρ­χών μας θυ­μί­ζει ότι η παι­δεία χωρίς αν­θρω­πιά είναι φτωχή, η πίστη χωρίς προ­σφο­ρά είναι ατε­λής, και η γνώση χωρίς αγάπη δεν σώζει τον κόσμο.

Ας κρα­τή­σου­με ζω­ντα­νό το φως αυτής της ημέ­ρας.

Ας μά­θου­με να προ­σφέ­ρου­με όπως εκεί­νοι δί­δα­ξαν: σιω­πη­λά, ου­σια­στι­κά, με καρ­διά κα­θα­ρή.

Γιατί τε­λι­κά, η πιο υψηλή μορφή παι­δεί­ας είναι να μα­θαί­νεις να αγα­πάς τον άν­θρω­πο.

Χρό­νια πολλά, με υγεία, φως και ελ­πί­δα.