Κοπή της Βασιλόπιτας της Δωδεκανησιακής Μέλισσας: Αφιέρωμα στην Κάρπαθο – Απονομή τιμητικής διακρίσεως στην Άννα Χαρίτου, μέλος της Επιτροπής Ρόδου

Την Κυ­ρια­κή 19 Ια­νουα­ρί­ου 2025, στην αί­θου­σα του Λυ­κεί­ου Ελ­λη­νί­δων Αθη­νών, έγινε η κοπή Βα­σι­λό­πι­τας της «Δω­δε­κα­νη­σια­κής Μέ­λισ­σας». Στην εκ­δή­λω­ση πα­ρευ­ρέ­θη­καν πλή­θος Δω­δε­κα­νη­σί­ων γυ­ναι­κών από όλα τα νησιά, μέλη, φίλες και φίλοι της «Μέ­λισ­σας».

Όπως κάθε χρόνο, το Διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο του Σω­μα­τεί­ου επι­λέ­γει να εμπλου­τί­ζει την κοπή της Βα­σι­λό­πι­τας με ένα θέμα που ανα­φέ­ρε­ται σε ένα νησί της Δω­δε­κα­νή­σου. Το αφιέ­ρω­μα πα­ρου­σιά­ζε­ται στο κοινό με ομι­λία και προ­βο­λή ει­κό­νων. Φέτος ήταν η χρο­νιά της Καρ­πά­θου και η κυρία Φρα­γκί­σκη Σταυ­ρά­κη, ανέ­λα­βε να πα­ρου­σιά­σει την πα­τρί­δα της.

Στη διάρ­κεια της εκ­δή­λω­σης το Διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο της «Μέ­λισ­σας» τί­μη­σε το μέλος της από τη Ρόδο, την κυρία Άννα Χα­ρί­του, για τις υπη­ρε­σί­ες που προ­σέ­φε­ρε τα τε­λευ­ταία τριά­ντα χρό­νια στο Σω­μα­τείο, αλλά κυ­ρί­ως για τη συγ­γρα­φή του βι­βλί­ου με τίτλο «Αντι­γό­νη Ν. Ζου­ρού­δη – Η Μάνα της Δω­δε­κα­νή­σου» διά­θε­ση των ει­σπρά­ξε­ων από τις πω­λή­σεις του υπέρ των υπο­τρο­φιών του Σω­μα­τεί­ου,  απο­νέ­μο­ντάς της σχε­τι­κή τι­μη­τι­κή πλα­κέ­τα.

Χαι­ρε­τι­σμό απηύ­θυ­νε η Πρό­ε­δρος κυρία Μαίρη Μοσχή η οποία ανα­φέρ­θη­κε στις δρα­στη­ριό­τη­τες του Σω­μα­τεί­ου κατά το 2024, την αύ­ξη­ση των υπο­τρό­φων του και τις προ­ο­πτι­κές για το μέλ­λον του.

Χαι­ρε­τι­σμό απηύ­θυ­νε επί­σης ο Πρό­ε­δρος της Ομο­σπον­δί­ας Δω­δε­κα­νη­σια­κών Σω­μα­τεί­ων κύ­ριος Γιάν­νης Φρα­γκού­λης και στη συ­νέ­χεια κλή­θη­κε στο βήμα η κυρία Χα­ρί­του για να πα­ρα­λά­βει την τι­μη­τι­κή διά­κρι­σή της, ξαφ­νιά­ζο­ντας πολύ ευ­χά­ρι­στα το κοινό, γιατί δεν ήταν ντυ­μέ­νη «ευ­ρω­παϊ­κά», αλλά φο­ρού­σε το Ολυ­μπί­τι­κο «καβάι»!

Η κυρία Άννα Χα­ρί­του.

Πα­ρα­λαμ­βά­νο­ντας την τι­μη­τι­κή πλα­κέ­τα η κυρία Χα­ρί­του, χαι­ρέ­τη­σε και ευ­χα­ρί­στη­σε συ­γκι­νη­μέ­νη το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο του Σω­μα­τεί­ου και το κοινό και δι­καιο­λό­γη­σε την εμ­φά­νι­σή της ως Ολυ­μπί­τισ­σα με τον ακό­λου­θο χαι­ρε­τι­σμό:

 

 

«Πριν λίγες μέρες,  η Πρό­ε­δρός της Δω­δε­κα­νη­σια­κής Μέ­λισ­σας μου ανήγ­γει­λε ότι στην τε­λε­τή της Κοπής της Βα­σι­λό­πι­τας του 2025 του Σω­μα­τεί­ου μας, με αφιέ­ρω­μα στο νησί της Καρ­πά­θου, θα γίνει και η απο­νο­μή τι­μη­τι­κής πλα­κέ­τας στο πρό­σω­πό μου για την προ­σφο­ρά μου στο Σω­μα­τείο.

Αμέ­σως στο μυαλό μου ήρθε η ει­κό­να μιας προ­σε­κτι­κά δι­πλω­μέ­νης Ολυ­μπί­τι­κης γυ­ναι­κεί­ας φο­ρε­σιάς που εδώ και πάρα πολλά χρό­νια, όταν τα­κτο­ποιώ τις ντου­λά­πες μου, τη βλέπω. …

Αυτή τη φο­ρε­σιά μου την έφερε ο σύ­ζυ­γός μου πριν πε­ρί­που 5 δε­κα­ε­τί­ες και ήταν το δώρο που ο τότε Δή­μαρ­χος της Καρ­πά­θου  Νίκος Νι­κο­λα­ΐ­δης  του έστει­λε, για τις προ­σπά­θειές του που κα­τέ­λη­ξαν στην ίδρυ­ση και λει­τουρ­γία του  Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Καρ­πά­θου, το οποίο μέχρι πρό­σφα­τα λει­τουρ­γού­σε στα Πη­γά­δια.

Μου χρειά­στη­καν λίγα λεπτά για να πάρω την από­φα­ση να πα­ρου­σια­στώ σή­με­ρα φο­ρώ­ντας την, στον δια­κε­κρι­μέ­νο  αυτό χώρο, που στε­γά­ζει το Λύ­κειο Ελ­λη­νί­δων.

Μπο­ρεί να σας φαί­νε­ται πα­ρά­ξε­νο αλλά σας δια­βε­βαιώ ότι είχα αρ­κε­τούς λό­γους να το τολ­μή­σω, εκτός από τον προ­φα­νή λόγο που είναι ότι σή­με­ρα η εκ­δή­λω­ση είναι αφιε­ρω­μέ­νη στην Κάρ­πα­θο και πε­ρι­μέ­νου­με με χαρά να απο­λαύ­σου­με  το αφιέ­ρω­μα της κας Φρα­γκί­σκης Σταυ­ρά­κη  για το ακρι­τι­κό αυτό νησί μας, με το οποίο με συν­δέ­ουν στε­νοί οι­κο­γε­νεια­κοί δε­σμοί.

Οι  δε­σμοί μου αυτοί συ­νί­στα­νται στο ότι:

Πρώ­τον: θέ­λη­σα  να τι­μή­σω την πε­θε­ρά μου, την Άννα Χα­ρί­του το γένος Μο­σχού με την οποία ζή­σα­με όλη τη ζωή μας, σαν μάνα με κόρη.

Η οι­κο­γέ­νεια του πα­τέ­ρα της ήταν από τις Πυλές όπου γεν­νή­θη­καν ο πα­τέ­ρας της Πα­να­γιώ­της και ο θείος της ο Νι­κο­λά­κης Μο­σχούς και πι­θα­νόν και οι θείες της, ενώ εκεί­νη γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στην Αί­γυ­πτο και επι­σκέ­φθη­κε μετά τον πό­λε­μο την πα­τρί­δα του πα­τέ­ρα της, πολ­λές φορές.

Δεύ­τε­ρον: για να τι­μή­σω τον θείο της πε­θε­ράς μου, τον μαρ­μα­ρο­βιο­μή­χα­νο, Νι­κο­λά­κη Μο­σχού, δω­ρη­τή των μαρ­μά­ρων με τα οποία φι­λο­τε­χνή­θη­κε το Μνη­μείο του Αγνώ­στου Στρα­τιώ­τη στο Σύ­νταγ­μα. Υπήρ­ξε με­γά­λος χο­ρη­γός της ιδρύ­τριας της «Μέ­λισ­σας», της Αντι­γό­νης Ζου­ρού­δη, όπως πε­ρι­γρά­φω με λε­πτο­μέ­ρειες στο βι­βλίο μου. Ήταν εκεί­νος που δώ­ρι­σε το 1938  τον μαρ­μά­ρι­νο όγκο που απαι­τή­θη­κε για να κα­τα­σκευα­στεί η βάση και ο αν­δριά­ντας του με­γά­λου Πά­τμιου φι­λι­κού Δη­μη­τρί­ου Θέ­με­λη που μο­λο­νό­τι κα­τεί­χε θέση Στρα­τη­γού, κατά την πο­λιορ­κία της πόλης του Με­σο­λογ­γί­ου, πο­λε­μού­σε σαν απλός στρα­τιώ­της και σκο­τώ­θη­κε υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος την Ιερά Πόλη, δύο εβδο­μά­δες πριν την ηρω­ι­κή έξοδο.

Τρί­τον: για να τι­μή­σω την πρώτη Αντι­πρό­ε­δρο της Δω­δε­κα­νη­σια­κής Μέ­λισ­σας την Άννα Μα­ρα­γκού που εκ­προ­σω­πεί το νησί της στο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο.

Τέ­ταρ­τον: για να πω «ευ­χα­ρι­στώ» στον οι­κο­γε­νεια­κό μας φίλο από την Όλυ­μπο Γιώρ­γο Τσα­μπα­νά­κη για όλες τις προ­σπά­θειές του που αφο­ρούν στην προ­βο­λή της Καρ­πά­θου.

Πέμ­πτον: να τι­μή­σω την δια­πρε­πή Κα­θη­γή­τρια της Νο­μι­κής Σχο­λής του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών από την Κάρ­πα­θο, κυρία Φω­τει­νή Πα­ζαρ­τζή, η οποία τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια είναι κά­το­χος της Έδρας «Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μαν­λής» της Σχο­λής Δι­καί­ου και Δι­πλω­μα­τί­ας Fletcher του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Tufts των ΗΠΑ. Τον Ιού­νιο του 2024, ήρθε από την Αμε­ρι­κή και  πα­ρου­σί­α­σε στο κοινό της Αθή­νας και της Ρόδου το βι­βλίο που έγρα­ψα με τη βιο­γρα­φία της ιδρύ­τριας της «Δω­δε­κα­νη­σια­κής Μέ­λισ­σας», Αντι­γό­νης Ζου­ρού­δη.

Έκτον: το «καβάι» το φό­ρε­σα επί­σης για να τι­μή­σω την Γυ­ναί­κα της Καρ­πά­θου, η οποία με τη ζωή και το έργο της συ­νέ­τει­νε απο­φα­σι­στι­κά στην δια­τή­ρη­ση των πα­ρα­δό­σε­ων και τον ελ­λη­νορ­θό­δο­ξο χα­ρα­κτή­ρα του νη­σιού, μετά από 638 χρό­νια σκλα­βιάς.

Το βι­βλίο μου «Αντι­γό­νη Ζου­ρού­δη-Η Μανα της Δω­δε­κα­νή­σου»   έχει και άρωμα Καρ­πά­θου. Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας των Δω­δε­κα­νη­σια­κών Σχο­λεί­ων που ίδρυ­σε και λει­τούρ­γη­σε η Αντι­γό­νη Ζου­ρού­δη, στην Αθήνα και τον Πει­ραιά  ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος, ο  δη­μο­σιο­γρά­φος Καρ­πα­θια­κής κα­τα­γω­γής Ανα­στά­σιος Φρά­γκος. Άλ­λω­στε πολ­λές από τις πηγές που χρη­σι­μο­ποί­η­σα για τη συγ­γρα­φή του, είχαν δη­μο­σιευ­θεί τη διάρ­κεια του Με­σο­πο­λέ­μου στην εφη­με­ρί­δα «Η Φωνή της Καρ­πά­θου» του Συλ­λό­γου των απα­ντα­χού Καρ­πα­θί­ων,  ιδιο­κτη­σί­ας άλλου Καρ­πά­θιου δη­μο­σιο­γρά­φου, του Χα­ρά­λα­μπου Κάσ­σιου.

Δια­βά­ζο­ντάς το θα ανα­κα­λύ­ψε­τε και εσείς, όπως συ­νέ­βη και σε μένα, ότι συγ­γε­νείς και φίλοι σας  συμ­με­τεί­χαν στον φι­λαν­θρω­πι­κό και πα­τριω­τι­κό αγώνα της Αντι­γό­νης Ζου­ρού­δη και των συ­νερ­γα­τών της αν­δρών και γυ­ναι­κών και γε­νι­κά στους αγώ­νες των Δω­δε­κα­νη­σί­ων, που επι­δί­ω­καν  να ενη­με­ρώ­σουν την ελ­λη­νι­κή και πα­γκό­σμια κοινή γνώμη για το «Δω­δε­κα­νη­σια­κό Ζή­τη­μα», ώστε να βοη­θή­σει και να στη­ρί­ξει την Ένωση της Δω­δε­κα­νή­σου με τη Μη­τέ­ρα Ελ­λά­δα, σε διε­θνές επί­πε­δο!

Ευ­χα­ρι­στώ ιδιαί­τε­ρα την Πρό­ε­δρο και τα μέλη του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της «Δω­δε­κα­νη­σια­κής Μέ­λισ­σας» για την εξαι­ρε­τι­κή τιμή που μου επι­φύ­λα­ξαν καθώς και όλους εσάς που με τι­μά­τε με την πα­ρου­σία σας.»