Δύο αντιφατικές αποφάσεις για την δολοφονία της Ουρανίας Γερολύμου – Tο “σταυρόλεξο” θα λύσει το Mικτό Oρκωτό Eφετείο

Αντι­μέ­τω­πο με δύο αντι­φα­τι­κές απο­φά­σεις θα βρε­θεί την Δευ­τέ­ρα, 5 Νο­εμ­βρί­ου 2018, το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου κατά την εκ­δί­κα­ση της πο­λύ­κρο­της υπό­θε­σης αν­θρω­πο­κτο­νί­ας και λη­στεί­ας της 69χρο­νης Ου­ρα­νί­ας Γε­ρο­λύ­μου του Ευαγ­γέ­λου, με κα­τη­γο­ρού­με­νους τα δύο της εγ­γό­νια!

Στο εδώ­λιο θα κα­θί­σουν συ­γκε­κρι­μέ­να ο 30χρο­νος Κυ­ριά­κος Μαρ­κό­που­λος και η αδελ­φή του Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη, 33 ετών που κα­τα­δι­κά­στη­καν σε ποινή ισό­βιας κά­θειρ­ξης και 10 ετών καθώς φέ­ρο­νται να δο­λο­φό­νη­σαν κι οι δύο την 3η Νο­εμ­βρί­ου 2014 την για­γιά τους, στην οικία της για μια… τη­λε­ό­ρα­ση.

Θυ­μί­ζου­με πως το λαϊκό δι­κα­στή­ριο της Κω έχει κρί­νει ένοχη την 33χρονη, για αν­θρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σε­ως, σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση και για λη­στεία της 69χρο­νης για­γιάς της και της επέ­βα­λε ισό­βια κά­θειρ­ξη και κά­θειρ­ξη 10 ετών αντί­στοι­χα, ενώ τον 30χρονο το ίδιο δι­κα­στή­ριο είχε κρί­νει αθώο των ανω­τέ­ρω πρά­ξε­ων. Ωστό­σο μετά από αναί­ρε­ση που άσκη­σε ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου και η οποία έγινε δεκτή από το ανώ­τα­το δι­κα­στή­ριο, η από­φα­ση αυτή αναι­ρέ­θη­κε ως προς το αθω­ω­τι­κό σκέ­λος για τον 30χρονο εγ­γο­νό και εκ­δι­κά­στη­κε εκ νέου από το Μικτό Ορ­κω­τό Δι­κα­στή­ριο της Ρόδου, που τον έκρι­νε ένοχο αν­θρω­πο­κτο­νί­ας εκ προ­θέ­σε­ως σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση και για τη λη­στεία της 69χρο­νης και του επέ­βα­λε ποινή ισό­βιας κά­θειρ­ξης και κά­θειρ­ξη 10 ετών.

Τα δύο αδέλ­φια άσκη­σαν έφεση κατά των δύο αυτών απο­φά­σε­ων και θα δι­κα­στούν εκ νέου και από κοι­νού από το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο, το οποίο ωστό­σο θα έχει να αντι­με­τω­πί­σει δύο απο­φά­σεις με άκρως αντι­φα­τι­κή αι­τιο­λο­γία.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, φαί­νε­ται πως το εκτε­τα­μέ­νο σε 27 σε­λί­δες σκε­πτι­κό του λαϊ­κού δι­κα­στη­ρί­ου της Κω έρ­χε­ται να το κα­ταρ­ρί­ψει αυτό των 7 σε­λί­δων του λαϊ­κού δι­κα­στη­ρί­ου της Ρόδου.

Και τα δύο δι­κα­στή­ρια δέ­χο­νται πως οι σχέ­σεις της Ου­ρα­νί­ας Γε­ρό­λυ­μου με την εγ­γο­νή της Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη περ­νού­σαν διά­φο­ρες δια­κυ­μάν­σεις, με πολ­λές προ­στρι­βές, επει­δή η τε­λευ­ταία δεν προ­σπα­θού­σε να ανεύ­ρει κά­ποια ερ­γα­σία και να συ­ντη­ρή­σει τον εαυτό της αλλά πε­ρί­με­νε και συχνά απαι­τού­σε την οι­κο­νο­μι­κή στή­ρι­ξη που της πα­ρεί­χε η για­γιά της από τη σύ­ντα­ξη ποσού 600 ευρώ που ει­σέ­πρατ­τε μη­νιαί­ως, ενώ από τη μεριά της δεν βοη­θού­σε τη για­γιά της για την κα­θα­ριό­τη­τα της οι­κί­ας της και της αυλής αδια­φο­ρώ­ντας πα­ντε­λώς, γε­γο­νό­τα που οδη­γού­σαν συχνά σε κα­βγά­δες που γί­νο­νταν αντι­λη­πτοί από τους γεί­το­νες. Μά­λι­στα, όπως προ­έ­κυ­ψε, η για­γιά φο­βό­ταν την εγ­γο­νή της, ενώ σε έναν από αυ­τούς τους κα­βγά­δες η εγ­γο­νή φαί­νε­ται να την είχε απει­λή­σει πως θα την σκο­τώ­σει.

Ωστό­σο, ενώ το δι­κα­στή­ριο της Κω έκρι­νε ότι αυτό ήταν κί­νη­τρο για την εγ­γο­νή για την τέ­λε­ση των πρά­ξε­ων για τις οποί­ες κρί­θη­κε ένοχη, το δι­κα­στή­ριο της Ρόδου έκρι­νε ότι μόνο ο εγ­γο­νός είχε κί­νη­τρο προς τούτο, καθώς η αδερ­φή του εξαρ­τιό­ταν απο­κλει­στι­κά από την οι­κο­νο­μι­κή στή­ρι­ξη και κα­θη­με­ρι­νή φρο­ντί­δα της για­γιάς της, που αφο­ρού­σε απλώς στα κα­θη­με­ρι­νά έξοδα δια­βί­ω­σής της. Από τα πα­ρα­πά­νω φαί­νε­ται πως τα δύο δι­κα­στή­ρια δια­φω­νούν ως προς το ποιος είχε το κί­νη­τρο για τη λη­στεία και τη δο­λο­φο­νία της για­γιάς τους.

Επι­πλέ­ον, το δι­κα­στή­ριο που εξέ­τα­σε την υπό­θε­ση εκ νέου για τον 30χρονο εγ­γο­νό, έκρι­νε ότι αυτός αν και έψα­χνε αγο­ρα­στή για την τη­λε­ό­ρα­ση μαρ­κας Samsung, που είχε στο σπίτι του, απο­φά­σι­σε να αφαι­ρέ­σει την τη­λε­ό­ρα­ση της για­γιάς του, προ­κει­μέ­νου να την που­λή­σει μο­λο­νό­τι ήταν δια­φο­ρε­τι­κή μάρκα από αυτή που που­λού­σε, ει­σήλ­θε έτσι στην οικία της πα­ρα­βιά­ζο­ντας το πα­ρά­θυ­ρο της τουα­λέ­τας, εκεί­νη ξύ­πνη­σε από το θό­ρυ­βο και όταν τον είδε αυτός τη χτύ­πη­σε προ­κει­μέ­νου εξου­δε­τε­ρώ­σει την αντί­δρα­σή της όντας σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση και έχο­ντας αν­θρω­πο­κτό­νο δόλο.

Το σε­νά­ριο αυτό έρ­χε­ται σε αντί­θε­ση με το σκε­πτι­κό του δι­κα­στη­ρί­ου που έκρι­νε ένοχη την εγ­γο­νή αφού σύμ­φω­να με αυτό απο­δεί­χθη­κε ότι αυτή είχε αρ­χι­κά λάβει την από­φα­ση να κλέ­ψει στην οικία της για­γιάς της, πλην όμως όταν κα­τε­λή­φθη επ’ αυ­το­φώ­ρω από τη για­γιά της, δεν δί­στα­σε να ασκή­σει βία για να αφαι­ρέ­σει ανε­νό­χλη­τη τα αντι­κεί­με­να, φαί­νε­ται δε πως είχε πλήρη διαύ­γεια των πρά­ξε­ών της αφού φρό­ντι­σε να εξα­φα­νί­σει κάθε ενο­χο­ποι­η­τι­κό στοι­χείο όπως το όρ­γα­νο με το οποίο κα­τά­φε­ρε τα χτυ­πή­μα­τα στη για­γιά της και την τη­λε­ό­ρα­ση την οποία φρό­ντι­σε να φορ­τώ­σει στον αδελ­φό της. Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι δε, πως το ένα δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι μόνο η εγ­γο­νή λόγω της σχέ­σης της με τη για­γιά της ήξερε πότε παίρ­νει τη σύ­ντα­ξή της και ότι φύ­λασ­σε τα έγ­γρα­φά της και τα χρή­μα­τά της σε ένα κόκ­κι­νο τσα­ντά­κι το οποίο μά­λι­στα δεν βρέ­θη­κε ποτέ αφού φρό­ντι­σε η κα­τη­γο­ρού­με­νη να το εξα­φα­νί­σει, ενώ το άλλο δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πως το αφαί­ρε­σε ο εγ­γο­νός χωρίς να αι­τιο­λο­γεί πως και από πού γνώ­ρι­ζε την ύπαρ­ξή του αφού δεν την επι­σκε­πτό­ταν συχνά και μόνο η εγ­γο­νή θα μπο­ρού­σε να γνω­ρί­ζει κάτι τέ­τοιο.

Επί­σης, το δι­κα­στή­ριο που έκρι­νε ένοχο τον εγ­γο­νό δεν εξα­κρι­βώ­νει τον λόγο που αυτός επι­σκέ­φθη­κε την αδελ­φή του γνω­στο­ποιώ­ντας έτσι την πα­ρου­σία του στην πε­ριο­χή, αφού σύμ­φω­να με την κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου ο μόνος σκο­πός του ήταν να κλέ­ψει την τη­λε­ό­ρα­ση από το σπίτι της για­γιάς του.

Μά­λι­στα, η ίδια η αδελ­φή του επι­βε­βαιώ­νει το γε­γο­νός πως αυτός την επι­σκέ­φθη­κε προ­κει­μέ­νου να δα­νει­στεί το μο­το­πο­δή­λα­τό της, γε­γο­νός στο οποίο δεν ανα­φέ­ρε­ται κα­θό­λου η από­φα­ση.

Επι­πλέ­ον, το ένα δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πως ο εγ­γο­νός ανε­νό­χλη­τος αφαί­ρε­σε το τσα­ντά­κι της για­γιάς, και την τη­λε­ό­ρα­ση με­τα­φέ­ρο­ντάς την στην αυλή αφή­νο­ντας κενό τον τρόπο που βγήκε από το σπίτι αφού σύμ­φω­να με την από­φα­ση αυτός υπο­τί­θε­ται ότι μπήκε και βγήκε από το πα­ρά­θυ­ρο του μπά­νιου αλλά η τη­λε­ό­ρα­ση δεν χω­ρού­σε να βγει από εκεί αφού οι δια­στά­σεις της ήταν με­γα­λύ­τε­ρες από αυτές του πα­ρα­θύ­ρου.

Το λαϊκό δι­κα­στή­ριο της Κω αν και έκρι­νε ότι από την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία τα έγ­γρα­φα και τους μάρ­τυ­ρες απο­δεί­χθη­κε ότι παρά την αλ­λα­γή της κλει­δα­ριάς στην εξώ­πορ­τα της οι­κί­ας της για­γιάς από τον υιό της το Σε­πτέμ­βριο του 2014, η εγ­γο­νή είχε και αυτή κλει­διά από την εν λόγω οικία, γε­γο­νός που είχε υπο­πέ­σει στην αντί­λη­ψη του αδελ­φού της, κα­θό­σον πολ­λές φορές ευ­ρι­σκό­με­νος βρα­δι­νές ώρες στην οικία της αδελ­φής του και έχο­ντας ξε­μεί­νει η τε­λευ­ταία από γάλα ή ζά­χα­ρη, είδε την αδελ­φή του να με­τα­βαί­νει στην δι­πλα­νή οικία της για­γιάς του, ενόσω η τε­λευ­ταία κοι­μό­ταν και να ει­σέρ­χε­ται εντός αυτής με το δικό της κλει­δί.

Σύμ­φω­να με την κρίση του απο­δεί­χθη­κε επί­σης πως λόγω του εγκε­φα­λι­κού επει­σο­δί­ου που είχε υπο­στεί στο πα­ρελ­θόν η για­γιά, σε συν­δυα­σμό με την προ­χω­ρη­μέ­νη ηλι­κία της, ήταν φυ­σι­κό και ανα­με­νό­με­νο η εγ­γο­νή να έχει δεύ­τε­ρο κλει­δί από την οικία της για­γιάς, που ου­σια­στι­κά ζούσε μαζί της, για την πε­ρί­πτω­ση που πα­ρου­σια­ζό­ταν έκτα­κτη ανά­γκη να ει­σέλ­θει εντός της οι­κί­ας της.

Αντι­θέ­τως, το δι­κα­στή­ριο της Ρόδου αν και δεν εξέ­τα­ζε την ενοχή ή όχι της εγ­γο­νής καθώς αυτή έχει ήδη κρι­θεί, κα­τέ­λη­ξε ότι δεν απο­δεί­χθη­κε ότι η εγ­γο­νή είχε κλει­δί της οι­κί­ας και ει­σήλ­θε μέσα σε αυτήν, αφού τα δύο κλει­διά που είχε βγά­λει ο υιός της για­γιάς της βρέ­θη­καν εντός της οι­κί­ας της το ένα πάνω στην κλει­δα­ριά της πόρ­τας και το άλλο μέσα στην ντου­λά­πα.

Εύ­κο­λα γί­νε­ται αντι­λη­πτό πως δύ­σκο­λα κα­ταρ­ρί­πτε­ται η πο­λυά­ριθ­μη από­φα­ση του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Κω που με εκτε­νή ανα­φο­ρά αι­τιο­λό­γη­σε και στοι­χειο­θέ­τη­σε την ενοχή της εγ­γο­νής και την αθω­ό­τη­τα του εγ­γο­νού πε­ρι­γρά­φο­ντας με κάθε λε­πτο­μέ­ρεια τον τρόπο με τον οποίο τε­λέ­στη­κε το έγκλη­μα, τους λό­γους αλλά και όλα τα χρο­νι­κά ση­μεία μέχρι την εξι­χνί­α­ση του όπως επί­σης και το μέτρο και το είδος της εμπλο­κής του κα­θε­νός.

Η ενοχή δε, του 30χρο­νου εγ­γο­νού κατά την εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης εκ νέου μετά την αναί­ρε­ση του αθω­ω­τι­κού σκέ­λους της από­φα­σης της Κω, φαί­νε­ται πως ήταν επι­βε­βλη­μέ­νη από τις πε­ρι­στά­σεις αν και το σκε­πτι­κό και η αι­τιο­λο­γία της από­φα­σης αφή­νει πολλά κενά στην πλοκή του εγκλή­μα­τος.

Όπως φαί­νε­ται ανα­μέ­νε­ται με με­γά­λο εν­δια­φέ­ρον η πο­ρεία της υπό­θε­σης που θα ανα­βιώ­σει σύ­ντο­μα στην δι­κα­στι­κή αί­θου­σα του Μι­κτού Ορ­κω­τού Εφε­τεί­ου.