Μητσοτάκης: Βήμα – βήμα η έξοδος, η πειθαρχία θα κρίνει την επιτυχία του σχεδίου

Την φι­λο­σο­φία και τις δια­δο­χι­κές φά­σεις του σχε­δί­ου με­τά­βα­σης στη νέα κα­νο­νι­κό­τη­τα ανα­κοί­νω­σε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης.

Ανα­λυ­τι­κά οι ανα­κοι­νώ­σεις του πρω­θυ­πουρ­γού

Εδώ και μήνες η πα­τρί­δα μας, αλλά και ο κό­σμος ολό­κλη­ρος, δίνει μια μάχη με έναν αό­ρα­το και ύπου­λο εχθρό. Πή­ρα­με μέτρα πρω­το­φα­νή για να πε­ριο­ρί­σου­με την εξά­πλω­σή του. Απο­δε­χτή­κα­με, ως κοι­νω­νία, την ανά­γκη να πα­ρα­λύ­σει η οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα για να σώ­σου­με αν­θρώ­πι­νες ζωές. Μεί­να­με μα­κριά από αν­θρώ­πους που αγα­πά­με για να τους προ­στα­τεύ­σου­με. Δεν πή­γα­με στις εκ­κλη­σί­ες μας. Και μεί­να­με στο σπίτι, ακο­λου­θώ­ντας τις συμ­βου­λές των ει­δι­κών. Επι­δεί­ξα­με, επι­δεί­ξα­τε, πρω­το­φα­νή υπευ­θυ­νό­τη­τα και αλ­λη­λεγ­γύη. Έτσι, η ατο­μι­κή στάση έγινε συλ­λο­γι­κή επι­τυ­χία. Και οι δε­σμοί Πο­λι­τεί­ας και πο­λι­τών πλαι­σιώ­θη­καν από με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που άλ­λο­τε έμοια­ζαν μα­κρι­νές ή και αδύ­να­τες: Ψη­φια­κή δη­μό­σια Διοί­κη­ση που εξυ­πη­ρε­τεί γρή­γο­ρα, απλά και εύ­κο­λα. Ερ­γα­σία και Εκ­παί­δευ­ση από από­στα­ση. Ένα κα­λύ­τε­ρο Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας. Και μια Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία που απέ­δει­ξε ότι μπο­ρεί να βρε­θεί δίπλα μας σε κάθε ανά­γκη. Όλα αυτά δεν ήταν προ­ϊ­όν τύχης, αλλά σκλη­ρής δου­λειάς. Οι με­γά­λες επι­τυ­χί­ες οφεί­λο­νται στους πολ­λούς μι­κρούς ήρωες, που αντα­πο­κρί­νο­νται στο κά­λε­σμα της ευ­θύ­νης. Και οι ήρωες αυτοί είναι ο κα­θέ­νας και η κα­θε­μία σας. Σας ευ­χα­ρι­στώ που κά­να­τε την πα­τρί­δα μας πα­ρά­δειγ­μα σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο.

Τα μέτρα απέ­δω­σαν

Σή­με­ρα, μπο­ρού­με πια να πούμε με ασφά­λεια ότι τα μέτρα που πή­ρα­με απέ­δω­σαν. Τα δε­δο­μέ­να δεν επι­δέ­χο­νται αμ­φι­σβή­τη­ση: Εδώ και μέρες, τα νέα κρού­σμα­τα έχουν πε­ριο­ρι­στεί στο ελά­χι­στο. Πιο ση­μα­ντι­κή, όμως, είναι η στα­θε­ρή μεί­ω­ση των ασθε­νών με κο­ρο­νο­ϊό στα νο­σο­κο­μεία. Όπως και η υπο­χώ­ρη­ση του αριθ­μού των συ­μπο­λι­τών μας που είναι δια­σω­λη­νω­μέ­νοι στις Μο­νά­δες Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας.

Θέλω να εκ­φρά­σω τη συ­μπα­ρά­στα­σή μου στις οι­κο­γέ­νειες που έχα­σαν τους αγα­πη­μέ­νους τους. Ο πόνος τους δεν απα­λύ­νε­ται από το γε­γο­νός ότι στην Ελ­λά­δα εί­χα­με πολύ λι­γό­τε­ρα θύ­μα­τα από σχε­δόν όλες τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες. Καθώς πε­ριο­ρί­σα­με το πρώτο κύμα του ιού, εί­μα­στε πια έτοι­μοι να πε­ρά­σου­με στη 2η φάση του σχε­δί­ου μας: Στη στα­δια­κή απο­κλι­μά­κω­ση των μέ­τρων, καθώς σή­με­ρα εί­μα­στε πιο έτοι­μοι απ’ όσο πριν από τρεις μήνες. Μπο­ρού­με να κά­νου­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα τεστ, άρα να εντο­πί­ζου­με γρη­γο­ρό­τε­ρα πι­θα­νές νέες εστί­ες του ιού. Η Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία ενι­σχύ­ε­ται κι άλλο, για να μπο­ρεί να ιχνη­λα­τεί επα­φές γρή­γο­ρα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά. Και τα νο­σο­κο­μεία μας δια­θέ­τουν πε­ρισ­σό­τε­ρο ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό. Πε­ρισ­σό­τε­ρο και κα­λύ­τε­ρο εξο­πλι­σμό. Με­γα­λύ­τε­ρη εμπει­ρία. Και κα­λύ­τε­ρη ορ­γά­νω­ση. Δια­θέ­του­με, ωστό­σο, και δύο ακόμα συμ­μά­χους: Τον καλό καιρό, που θα μας επι­τρέ­πει να περ­νά­με πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο έξω. Και, το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο, ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους και ενη­με­ρω­μέ­νους πο­λί­τες που γνω­ρί­ζουν, πλέον, τι πρέ­πει και τι δεν πρέ­πει να κά­νουν: Τη­ρού­με σχο­λα­στι­κά τα μέτρα ατο­μι­κής υγιει­νής. Δεν κά­νου­με χει­ρα­ψί­ες. Κρα­τά­με απο­στά­σεις. Φρο­ντί­ζου­με ιδιαί­τε­ρα τους ευά­λω­τους συ­μπο­λί­τες μας. Και μέ­νου­με μέσα αν έχου­με βήχα ή πυ­ρε­τό, ενη­με­ρώ­νο­ντας τον για­τρό μας. Ακού­με τις συμ­βου­λές των ει­δι­κών για την προ­στα­τευ­τι­κή μάσκα. Η χρήση της ίσως θα κα­λύ­πτει κά­ποια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά μας. Θα ση­μα­το­δο­τεί, όμως, το σο­βα­ρό πρό­σω­πο της ευ­θύ­νης μας. Όλα αυτά πρέ­πει να μας γί­νουν δεύ­τε­ρη φύση, γιατί δεν υπάρ­χει επι­στρο­φή στην «προ κο­ρω­νοϊ­ού πραγ­μα­τι­κό­τη­τα». Ζούμε, ήδη, αλ­λιώς.

Το δεύ­τε­ρο στά­διο του σχε­δί­ου

Προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε για το δεύ­τε­ρο στά­διο του σχε­δί­ου μας. Προ­σο­χή, όμως: Δεν πρό­κει­ται για τον επί­λο­γο της πε­ρι­πέ­τειας, αλλά για μια συ­νέ­χεια. Θα το ξα­να­πώ: Η έξο­δός από την κα­ρα­ντί­να θα γί­νε­ται βήμα – βήμα. Κα­νείς δεν μπο­ρεί να απο­κλεί­σει μια πι­θα­νή ανα­ζω­πύ­ρω­ση της απει­λής. Στό­χος μας θα είναι να την εντο­πί­ζου­με γρή­γο­ρα, ώστε οι όποιοι νέοι πε­ριο­ρι­σμοί να έχουν το­πι­κό χα­ρα­κτή­ρα και να μην αφο­ρούν όλη την επι­κρά­τεια. Το σχέ­διο μας για το επό­με­νο δίμηνo είναι εξαι­ρε­τι­κά ανα­λυ­τι­κό και επε­ξερ­γα­σμέ­νο. Είναι όμως αυτό που δη­λώ­νει η λέξη: Σχέ­διο. Άρα, θα υπό­κει­ται σε ανα­θε­ω­ρή­σεις, ανά­λο­γα με τις εξε­λί­ξεις των πραγ­μά­των και τις οδη­γί­ες των ει­δι­κών. Και μόνο η πει­θαρ­χία του κάθε πο­λί­τη θα είναι αυτή που θα κρί­νει την επι­τυ­χία του.

Προ­τε­ραιό­τη­τα η υγεία και η ζωή των Ελ­λή­νων

Κά­ποιες αρχές, πά­ντως, πα­ρα­μέ­νουν αδια­πραγ­μά­τευ­τες. Προ­τε­ραιό­τη­τά μου ήταν και πα­ρα­μέ­νει η ζωή και η υγεία των Ελ­λή­νων. Επι­λο­γή μου είναι η κάθε από­φα­ση να έχει τη σφρα­γί­δα της επι­στη­μο­νι­κής γνώ­σης. Και στην ενη­μέ­ρω­ση του πο­λί­τη να υπάρ­χει από­λυ­τη δια­φά­νεια, ει­λι­κρί­νεια και λο­γο­δο­σία. Σας εμπι­στεύ­τη­κα και εσείς εμπι­στευ­τή­κα­τε όχι μόνο εμένα, αλλά και την Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία. Που δεν είναι άλλη, τε­λι­κά, από τη συλ­λο­γι­κή μας υπό­στα­ση. Και καθώς περ­νά­με στη δεύ­τε­ρη φάση, αυτοί οι δε­σμοί εμπι­στο­σύ­νης πρέ­πει να δια­τη­ρη­θούν άρ­ρη­κτοι. Ο Μάιος δεν είναι Μάρ­τιος. Τότε, έπρε­πε να αμυν­θού­με για την υγεία μας και να σώ­σου­με ζωές, μέ­νο­ντας σπίτι. Ενώ τώρα κα­λού­μα­στε να ξα­να­γυ­ρί­σου­με με­θο­δι­κά, στα­δια­κά, σε κά­ποιες από τις γνώ­ρι­μες δρα­στη­ριό­τη­τές μας. Το νέο μας σύν­θη­μα, λοι­πόν, είναι «Μέ­νου­με Ασφα­λείς». Βγαί­νου­με από το σπίτι, όμως μέ­νου­με πάντα υπεύ­θυ­νοι.

Γέ­φυ­ρα ασφά­λειας στη νέα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα

Αγα­πη­τοί μου συ­μπο­λί­τες,

Μετά από τις ει­ση­γή­σεις της Επι­στη­μο­νι­κής Επι­τρο­πής μπορώ σή­με­ρα να ανα­κοι­νώ­σω τους άξο­νες μιας «γέ­φυ­ρας ασφά­λειας» προς τη νέα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα: Από την επό­με­νη Δευ­τέ­ρα, 4 Μαΐου, αί­ρο­νται οι πε­ριο­ρι­σμοί στην με­τα­κί­νη­ση των πο­λι­τών. Κα­ταρ­γού­νται, με άλλα λόγια, η γρα­πτή άδεια και τα σχε­τι­κά SMS. Θα εξα­κο­λου­θή­σουν, όμως, να ισχύ­ουν για του­λά­χι­στον δύο εβδο­μά­δες οι πε­ριο­ρι­σμοί στην κυ­κλο­φο­ρία εκτός νομού της κα­τοι­κί­ας μας. Η ατο­μι­κή άθλη­ση θα επι­τρέ­πε­ται στους ανοι­κτούς χώ­ρους και στη θά­λασ­σα. Αλλά οι ορ­γα­νω­μέ­νες πα­ρα­λί­ες θα πα­ρα­μέ­νουν ακόμα κλει­στές. Την ίδια μέρα θα λει­τουρ­γή­σουν και ορι­σμέ­να είδη κα­τα­στη­μά­των και υπη­ρε­σιών. Ανα­φέ­ρω εν­δει­κτι­κά: Βι­βλιο­πω­λεία, ηλε­κτρο­νι­κά είδη, ΚΤΕΟ και κα­τα­στή­μα­τα αθλη­τι­κών ειδών. Όπως και τα κομ­μω­τή­ρια, πάντα όμως με ρα­ντε­βού. Το υπό­λοι­πο λια­νε­μπό­ριο θα επα­νεκ­κι­νή­σει την Δευ­τέ­ρα 11 Μαΐου, εκτός των εμπο­ρι­κών κέ­ντρων. Αυτά θα ανοί­ξουν την 1η Ιου­νί­ου. Σε όλα τα κα­τα­στή­μα­τα, βε­βαί­ως, θα ισχύ­ουν όροι που θα πε­ριο­ρί­ζουν την πυ­κνό­τη­τα των επι­σκε­πτών. Και θα λαμ­βά­νο­νται αυ­στη­ρά μέτρα προ­στα­σί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Ευ­χα­ρι­στώ την Εκ­κλη­σία

Επι­τρέψ­τε μου, εδώ, μία ανα­φο­ρά στην Εκ­κλη­σία: Ευ­χα­ρι­στώ τον Αρ­χιε­πί­σκο­πο και τον κλήρο για την κα­τα­νό­η­ση και τη συ­νερ­γα­σία μας. Δεν ήταν εύ­κο­λη για κα­νέ­ναν μας η εμπει­ρία του φε­τι­νού Πάσχα. Απο­δεί­χθη­κε, όμως, ότι ήταν ανα­γκαία για όλους. Από τις 4 Μαΐου οι εκ­κλη­σί­ες θα είναι ανοι­χτές για ατο­μι­κή λα­τρεία. Και από την Κυ­ρια­κή 17 Μαΐου οι πι­στοί θα μπο­ρούν να συμ­με­τέ­χουν και στη Θεία Λει­τουρ­γία και στις υπό­λοι­πες ακο­λου­θί­ες. Πάντα όμως με αυ­στη­ρούς κα­νό­νες που θα συμ­φω­νη­θούν με την Ιερά Σύ­νο­δο και την επι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα.

11 Μαΐου ξε­κι­νά η Γ Λυ­κεί­ου

Στην Εκ­παί­δευ­ση, τα μα­θή­μα­τα της Γ’ Λυ­κεί­ου θα αρ­χί­σουν ξανά στις 11 Μαΐου. Μια εβδο­μά­δα μετά θα ακο­λου­θή­σουν οι υπό­λοι­πες τά­ξεις του Λυ­κεί­ου αλλά και το Γυ­μνά­σιο. Τα σχο­λεία, όμως, θα λει­τουρ­γή­σουν με άλ­λους κα­νό­νες που θα πε­ριο­ρί­σουν -όσο αυτό είναι εφι­κτό- τον συγ­χρω­τι­σμό. Η εξ απο­στά­σε­ως εκ­παί­δευ­ση θα εξα­κο­λου­θεί να υπο­στη­ρί­ζει παι­διά τα οποία, για ει­δι­κούς λό­γους, δεν πρέ­πει να έρ­θουν στη τάξη. Δη­μο­τι­κά και νη­πια­γω­γεία πα­ρα­μέ­νουν κλει­στά. Εν­δέ­χε­ται, επα­να­λαμ­βά­νω εν­δέ­χε­ται, να ανοί­ξουν την 1η Ιου­νί­ου και μόνο αν εί­μα­στε απο­λύ­τως σί­γου­ροι ότι η πο­ρεία της επι­δη­μί­ας βαί­νει κα­θο­δι­κά. Αύριο, η Υπουρ­γός Παι­δεί­ας θα κάνει μια πιο ανα­λυ­τι­κή ενη­μέ­ρω­ση. Βρί­σκε­ται σε συ­νε­χή συ­νεν­νό­η­ση με την Επι­τρο­πή Επι­στη­μό­νων για την κα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή εφαρ­μο­γή των μέ­τρων προ­στα­σί­ας των παι­διών μας αλλά και των εκ­παι­δευ­τι­κών.

Εστί­α­ση

Την 1η Ιου­νί­ου ξε­κι­νά και η δρα­στη­ριό­τη­τα στον τομέα της Εστί­α­σης, πάντα με προ­ϋ­πο­θέ­σεις, που θα έχουν μέχρι τότε συμ­φω­νη­θεί. Την ίδια μέρα θα ανοί­ξουν τα ξε­νο­δο­χεία 12μηνης λει­τουρ­γί­ας. Και τότε θα ενερ­γο­ποι­η­θεί και το δεύ­τε­ρο κύμα ερ­γα­σιών της Δι­καιο­σύ­νης. Μέσα στον Ιού­νιο, τέλος, και ανά­λο­γα με τις εξε­λί­ξεις, θα απε­λευ­θε­ρω­θεί στα­δια­κά και η υπό­λοι­πη οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Κρί­νε­ται απί­θα­νο ωστό­σο να επι­τρα­πούν μέσα στο κα­λο­καί­ρι οι με­γά­λες συ­να­θροί­σεις, όπως φε­στι­βάλ, συ­ναυ­λί­ες ή αθλη­τι­κά γε­γο­νό­τα με θε­α­τές. Όπως γί­νε­ται σαφές, το πρό­γραμ­μα της επό­με­νης φάσης είναι από­λυ­τα με­λε­τη­μέ­νο. Θα κλι­μα­κώ­νε­ται ανά εβδο­μά­δα αλλά θα αξιο­λο­γεί­ται ανά 24ωρο, από ένα μει­κτό Πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο Κυ­βέρ­νη­σης, Υπη­ρε­σιών Υγεί­ας και Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας.

Συ­μπο­λί­τες μου,

Ανα­λυ­τι­κές λε­πτο­μέ­ρειες του με­τα­βα­τι­κού σχε­δί­ου θα ανα­κοι­νω­θούν αμέ­σως μετά. Κάθε Υπουρ­γείο, άλ­λω­στε, έχει επε­ξερ­γα­στεί και επι­μέ­ρους επι­χει­ρη­σια­κά σχέ­δια, γιατί προ­σαρ­μο­γές θα υπάρ­ξουν και στο σύ­νο­λο του Δη­μο­σί­ου. Για πα­ρά­δειγ­μα, η ερ­γα­σία από το σπίτι και η ηλε­κτρο­νι­κή εξυ­πη­ρέ­τη­ση των πο­λι­τών πρέ­πει να επε­κτα­θούν. Τα νο­σο­κο­μεία να γυ­ρί­σουν σε ομα­λό­τε­ρους ρυθ­μούς, ώστε να κα­λύ­ψουν πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά όλα τα τρέ­χο­ντα πε­ρι­στα­τι­κά. Όπως και οι ώρες προ­σέ­λευ­σης των υπαλ­λή­λων να με­τα­βλη­θούν για να απο­φεύ­γε­ται ο συ­νω­στι­σμός στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας αλλά και στα μέσα συ­γκοι­νω­νί­ας. Και τα τε­λευ­ταία, με τη σειρά τους, να πυ­κνώ­σουν τα δρο­μο­λό­για στις ώρες αιχ­μής για να κι­νού­νται με λι­γό­τε­ρους επι­βά­τες.

Κλει­δί η ατο­μι­κή πει­θαρ­χία

Κλει­δί, πά­ντως, και για την επι­τυ­χία θα είναι και πάλι η ατο­μι­κή μας πει­θαρ­χία. Η υπευ­θυ­νό­τη­τα. Η εμπι­στο­σύ­νη στις οδη­γί­ες των ει­δι­κών. Το απο­τέ­λε­σμα που πε­τύ­χα­με έως τώρα είναι με­γά­λο. Είναι όμως ακόμα εύ­θραυ­στο. Το να επι­στρέ­ψου­με στις ζωές και στις δου­λειές μας είναι πιο δύ­σκο­λο από το να μεί­νου­με σπίτι. Γι’ αυτό και όσο χα­λα­ρώ­νουν οι πε­ριο­ρι­σμοί, τόσο θα αυ­ξά­νε­ται ο ρόλος της προ­σω­πι­κής ευ­θύ­νης. Το σύν­θη­μα, λοι­πόν, «Μέ­νου­με Σπίτι» πα­ρα­μέ­νει σε ισχύ. Δεν βγαί­νου­με χωρίς λόγο. Μέ­νου­με ασφα­λείς. Γιατί η επι­στρο­φή δεν πρέ­πει να οδη­γή­σει σε υπο­τρο­πή. Αλλά σε μία επά­νο­δο, λε­λο­γι­σμέ­νη και υπο­λο­γι­σμέ­νη. Μέχρι τώρα, απέ­να­ντι στην παν­δη­μία ορ­θώ­θη­κε μία απο­τε­λε­σμα­τι­κή Πο­λι­τεία, που προ­στά­τε­ψε τους Έλ­λη­νες, κερ­δί­ζο­ντας την εμπι­στο­σύ­νη τους. Και αυτοί, με τη σειρά τους, ανέ­δει­ξαν τον κα­λύ­τε­ρο εαυτό τους: Σε­βά­στη­καν τις οδη­γί­ες. Πει­θάρ­χη­σαν στα μέτρα. Και προ­φύ­λα­ξαν την υγεία τους αλλά και την υγεία των δι­πλα­νών τους. Αυτές οι πα­ρα­κα­τα­θή­κες απο­τε­λούν εγ­γύ­η­ση για το αύριο. Γιατί δεν κι­νη­το­ποί­η­σαν μόνο πο­λύ­τι­μα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του λαού μας, που έμε­ναν χρό­νια σε αδρά­νεια, αλλά και γιατί προ­σέ­φε­ραν μια νέα ποιό­τη­τα στην τραυ­μα­τι­σμέ­νη από τον λαϊ­κι­σμό Δη­μο­κρα­τία μας. Σκε­φτεί­τε, στο πεδίο της πο­λι­τι­κής αμ­βλύν­θη­καν οι επι­φυ­λά­ξεις και η παλιά κα­χυ­πο­ψία. Τώρα, πλέον, οι Ελ­λη­νί­δες και οι Έλ­λη­νες ακούν τους εκ­προ­σώ­πους της Πο­λι­τεί­ας, ξέ­ρο­ντας ότι θα τους ακού­σουν και εκεί­νοι. Στην κοι­νω­νι­κή ζωή, ο νόμος τη­ρή­θη­κε συ­νει­δη­τά, χωρίς τον φόβο κά­ποιας ποι­νής. Και πρω­τα­γω­νι­στές έγι­ναν αθό­ρυ­βοι άν­θρω­ποι. Που με τις πρά­ξεις τους, όμως, έγι­ναν ηχηρά πα­ρα­δείγ­μα­τα για όλους. Ενώ και ο κα­θέ­νας προ­σω­πι­κά ξα­να­σκέ­φτη­κε, νο­μί­ζω, τον ρόλο του μέσα στο σύ­νο­λο. Πε­ριο­ρι­στή­κα­με αλλά δεν χω­ρι­στή­κα­με. Θα έλεγα ότι ξα­να­γνω­ρι­στή­κα­με και συ­στρα­τευ­τή­κα­με. Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός μάς έμαθε, επί­σης, ότι η φιλία δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μία χει­ρα­ψία. Ούτε η φρο­ντί­δα σε μία αγκα­λιά. Και πως όλα, τε­λι­κά, μπο­ρούν να εκ­φρα­στούν με νέους τρό­πους σε μία πρω­τό­γνω­ρη κα­τά­στα­ση. Γιατί, πράγ­μα­τι, στις 4 Μαΐου όλοι θα συ­να­ντη­θού­με με μία νέα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Και αν τη δια­χει­ρι­στού­με με ωρι­μό­τη­τα τότε, στα­δια­κά, θα την βελ­τιώ­νου­με για να την κά­νου­με όλο και κα­λύ­τε­ρη.

Μέχρι η επι­στή­μη να βρει το κα­τάλ­λη­λο εμ­βό­λιο και μία απο­τε­λε­σμα­τι­κή θε­ρα­πεία, ο ιός θα ζει ανά­με­σά μας. Κά­ποιοι δεν μπο­ρεί παρά να νο­σή­σουν. Είναι στο χέρι μας αυτοί να είναι όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ροι και να τους πα­ρέ­χου­με τη φρο­ντί­δα που χρειά­ζο­νται. Όποιος, λοι­πόν, σε λίγο θα κλεί­νει πίσω του την πόρτα του σπι­τιού, ταυ­τό­χρο­να θα ανοί­γει την πόρτα της ευ­θύ­νης. Από την υπο­μο­νή, θα περνά στην επι­μο­νή. Και από την αντο­χή, στην προ­σο­χή. Γιατί μόνο έτσι ο κίν­δυ­νος θα συρ­ρι­κνώ­νε­ται.

Κα­ρα­δο­κούν δυ­σκο­λί­ες

Συ­μπο­λί­τες μου,

Ασφα­λώς στον καιρό που έρ­χε­ται κα­ρα­δο­κούν δυ­σκο­λί­ες, στην Υγεία αλλά και στην Οι­κο­νο­μία, το πα­ρα­τε­τα­μέ­νο «πά­γω­μα» της οποί­ας έχει κοι­νω­νι­κό πρό­ση­μο. Γιατί «πα­γώ­νει» ταυ­τό­χρο­να και τις αδι­κί­ες, πλήτ­το­ντας πρω­τί­στως τους πιο αδύ­να­μους. Η στα­δια­κή επα­νεκ­κί­νη­ση, συ­νε­πώς, είναι χρέος κάθε υπεύ­θυ­νης κυ­βέρ­νη­σης. Κα­νείς δεν αρ­νεί­ται ότι, μετά τον κο­ρω­νο­ϊό, η κρίση θα είναι βαθιά και πα­γκό­σμια. Και καθώς η παν­δη­μία χτύ­πη­σε όλους, όλοι θα πρέ­πει να ση­κώ­σουν και τα βάρη των συ­νε­πειών της. Με τρόπο όμως δί­καιο και με συμ­μά­χους την αλή­θεια και τον ρε­α­λι­σμό. Για όλα αυτά, όμως, θα μι­λή­σω ανα­λυ­τι­κά και στη Βουλή σύ­ντο­μα. Στο με­τα­ξύ, Πο­λι­τεία και πο­λί­τες οφεί­λου­με να συ­νε­χί­σου­με τον πό­λε­μο με τον αό­ρα­το εχθρό, που θα πα­ρα­μο­νεύ­ει να χτυ­πή­σει με τον πα­ρα­μι­κρό εφη­συ­χα­σμό. Γι’ αυτό και οι αρ­μό­διοι δεν θα δια­κό­ψουν την κα­θη­με­ρι­νή ενη­μέ­ρω­ση. Και το Κρά­τος θα είναι σε μό­νι­μη επι­φυ­λα­κή. Μέσα στην τε­λευ­ταία δο­κι­μα­σία γεν­νή­θη­κε μια νέα αι­σιο­δο­ξία. Μία ανα­νε­ω­μέ­νη εθνι­κή αυ­το­πε­ποί­θη­ση. Είμαι σί­γου­ρος πως και η κοι­νω­νία μας θα απα­ντή­σει με ευ­θύ­νη και σο­βα­ρό­τη­τα στη νέα πρό­κλη­ση που ανοί­γε­ται μπρο­στά μας: Στην ομαλή, ασφα­λή και στα­δια­κή επι­στρο­φή σε πιο γνώ­ρι­μους ρυθ­μούς της κα­θη­με­ρι­νής ζωής. Όπως το εί­πα­με: Επι­στρέ­φου­με, αλλά προ­σέ­χου­με. Πάνω απ’ όλα Μέ­νου­με Ασφα­λείς.

Στο χέρι μας είναι να τα κα­τα­φέ­ρου­με».

Το σχέ­διο της κυ­βέρ­νη­σης θα πα­ρου­σια­στεί ανα­λυ­τι­κά στη συ­νέ­χεια από τον υφυ­πουρ­γό παρά τω πρω­θυ­πουρ­γώ, αρ­μό­διο για τον συ­ντο­νι­σμό του κυ­βερ­νη­τι­κού Έργου Ακη Σκέρ­τσο και θα εξει­δι­κευ­τεί ανά τομέα, από τον υφυ­πουρ­γό Ανά­πτυ­ξης και Επεν­δύ­σε­ων, αρ­μό­διο για τη Βιο­μη­χα­νία και το Εμπό­ριο Νίκο Πα­πα­θα­νά­ση, τον υφυ­πουρ­γό Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη, αρ­μό­διο για την Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία και τη Δια­χεί­ρι­ση Κρί­σε­ων Νίκο Χαρ­δα­λιά, τον υφυ­πουρ­γό Υγεί­ας Βα­σί­λη Κο­ντο­ζα­μά­νη, τον υφυ­πουρ­γό Εσω­τε­ρι­κών, αρ­μό­διο για Θέ­μα­τα Αυ­το­διοί­κη­σης και Εκλο­γών Θο­δω­ρή Λι­βά­νιο και τον υφυ­πουρ­γό Υπο­δο­μών και Με­τα­φο­ρών, αρ­μό­διο για Θέ­μα­τα Με­τα­φο­ρών, Γιάν­νη Κε­φα­λο­γιάν­νη.

Την πα­ρου­σί­α­ση θα συ­ντο­νί­σει η ανα­πλη­ρώ­τρια κυ­βερ­νη­τι­κή εκ­πρό­σω­πος Αρι­στο­τε­λία Πε­λώ­νη.