• Απόφαση καταγράφει το ιατρικό χρονικό που γέννησε τον ισχυρισμό περί αμέλειας, απορρίπτει ως αόριστο το αίτημα 50.000,00 ευρώ για ελλιπή ενημέρωση και διατάσσει προσκόμιση της MRCP πριν την τελική κρίση
Οι υποθέσεις ιατρικής ευθύνης που αφορούν επεμβατικές ενδοσκοπικές πράξεις εξελίσσονται συχνά σε αντιπαράθεση γύρω από δύο πυλώνες, την ένδειξη της πράξης και την τήρηση του πρωτοκόλλου σε κάθε στάδιο πριν, κατά και μετά την επέμβαση.
Σε απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, το δικαστήριο περιγράφει με λεπτομέρεια το ιατρικό ιστορικό που, κατά τους ισχυρισμούς του ημεδαπού ενάγοντος, οδήγησε στη διενέργεια ERCP και στη συνέχεια στην εμφάνιση οξείας παγκρεατίτιδας, ενώ παράλληλα κρίνει ότι χωρίς την ίδια τη γνωμάτευση της MRCP της 11ης Σεπτεμβρίου 2019 δεν μπορεί να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα για το αν υπήρχε πράγματι σαφής ένδειξη για την επεμβατική μέθοδο.
Στο κέντρο της δικογραφίας τοποθετείται μια αλληλουχία εξετάσεων και επιλογών, που όπως αναφέρονται στην απόφαση, ξεκινούν από απεικονιστικό έλεγχο και καταλήγουν σε θεραπευτική ενδοσκοπική παρέμβαση.
Σύμφωνα με το περιεχόμενο που αποτυπώνεται στο δικαστικό κείμενο, προηγήθηκε αξονική τομογραφία, από την οποία αναφέρεται ότι εντοπίστηκε εύρημα στο πρώτο τριτημόριο του κυστικού πόρου χωρίς να παρατηρούνται φαινόμενα εμφανούς απόφραξης. Ο ακτινοδιαγνώστης που διενήργησε την αξονική, όπως καταγράφεται, συνέστησε τη διενέργεια μαγνητικής χολαγγειοπαγκρεατογραφίας MRCP, ώστε να επιβεβαιωθεί το αποτέλεσμα.
Η MRCP έγινε στις 11 Σεπτεμβρίου 2019. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και ο πρώτος μεγάλος κόμβος της υπόθεσης, καθώς ο ημεδαπός ενάγων αποδίδει στη συγκεκριμένη εξέταση εύρημα «πιθανού μικρού λίθου 2,5 χιλ.» περίπου στο μέσο τμήμα του κυστικού πόρου, με βάση το οποίο ο θεράπων ιατρός του συνέστησε τη διενέργεια ERCP.
Από την άλλη πλευρά, στην ίδια απόφαση καταγράφεται και η αντίθετη εκδοχή του ιατρού, ότι δηλαδή από το αποτέλεσμα της MRCP ο λίθος εντοπίστηκε «με βεβαιότητα» και μάλιστα στη συμβολή του κυστικού με τον ηπατικό πόρο, άρα κατά τον ισχυρισμό του αποτελούσε απόλυτη ένδειξη για ERCP.
Αυτή η αντίφαση ως προς το τι ακριβώς έδειξε η MRCP είναι, όπως προκύπτει από το σκεπτικό, ένας από τους βασικούς λόγους που το δικαστήριο ζητά την προσκόμιση της γνωμάτευσης πριν αποφασίσει οριστικά.
Η ERCP, διαγνωστική και θεραπευτική μέθοδος, πραγματοποιήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2020 στις εγκαταστάσεις της εναγόμενης κλινικής στη Ρόδο. Μετά τη διαδικασία, ο ημεδαπός ενάγων υπέστη οξεία παγκρεατίτιδα, γεγονός που, όπως αποτυπώνεται, οδήγησε σε νοσηλεία τόσο στη Ρόδο όσο και στην Αθήνα, συνολικά για 18 ημέρες.
Το ιστορικό δεν περιορίζεται στην εμφάνιση της επιπλοκής. Περιλαμβάνονται αναφορές σε συγκεκριμένα σημεία της μετεγχειρητικής διαχείρισης, όπως τα περιγράφει ο ενάγων και τα οποία συνδέθηκαν με τον ισχυρισμό περί μη προσήκουσας φροντίδας και ελλιπούς ενημέρωσης.
Ο ενάγων υποστηρίζει ότι παρέμεινε νοσηλευόμενος μέχρι τις 04 Φεβρουαρίου 2020 χωρίς εμφανή βελτίωση, με αυξανόμενο οίδημα στην κοιλιακή χώρα και δυσκολία στην αναπνοή, για την οποία του χορηγήθηκε υποβοηθητική μάσκα, ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι δεν λάμβανε ενημέρωση για την πορεία της επιπλοκής ούτε για τη φαρμακευτική αγωγή.
Στο ίδιο χρονικό σημείο εντάσσεται και ένα ειδικότερο περιστατικό που ο ενάγων προβάλλει ως στοιχείο κακής πρακτικής. Κατά τις πρωινές ώρες της 4ης Φεβρουαρίου 2020, περιγράφεται ότι νοσηλευτής προέβη σε αλλαγή φλεβοκαθετήρα και τον τοποθέτησε στον λαιμό, με αποτέλεσμα, κατά τον ισχυρισμό, να τοποθετηθεί εσφαλμένα και η ενδοφλέβια αγωγή να διοχετεύεται υποδορίως και όχι στην κεντρική φλέβα.
Ο ενάγων υποστηρίζει ότι η επέμβαση του παρουσιάστηκε ως «ρουτίνας» χωρίς να του εκτεθούν οι ενδεχόμενες επιπλοκές, από τις οποίες η πιο συνηθισμένη είναι η οξεία παγκρεατίτιδα.
Στο ίδιο πλαίσιο, συνδέθηκε και ο ισχυρισμός ότι κατά τη νοσηλεία δεν ενημερώθηκε και δεν συναίνεσε στην εκκενωτική παρακέντηση.
Αυτό το μέρος της υπόθεσης είχε άμεση δικονομική συνέπεια σε ένα από τα αιτήματα της αγωγής. Το δικαστήριο έκρινε ότι το κονδύλιο 50.000 ευρώ, που στηρίχθηκε στην παράλειψη ενημέρωσης και συναίνεσης, ήταν αόριστο, επειδή δεν είχε εκτεθεί, όπως απαιτείται, ότι αν υπήρχε πλήρης ενημέρωση ο ενάγων θα είχε επιλέξει να μην υποβληθεί στην ERCP, ούτε ότι θα είχε αρνηθεί την παρακέντηση.
Στο ακροατήριο, για τον ενάγοντα παραστάθηκε ο κ. Χάρης Πολίτης, για τον εναγόμενο ιατρό και προσεπικαλούντα παραστάθηκε ο κ. Νικόλαος Καμπαγιάννης, για την εναγόμενη κλινική παραστάθηκε η κ. Στεφανία Νικολάου και για την ασφαλιστική εταιρεία που παρενέβη παραστάθηκε ο κ. Παντελής Πετμεζάς.
