Αντέχουμε;

Δημιουρ­γι­κός, ευφά­ντα­στος, καυ­στι­κός, αει­κί­νη­τος, που σφρά­γισε με το μουσικό έργο του, τον λόγο και την σκέψη του τον σύγ­χρονο ελλη­νικό πολι­τι­σμό, ο μονα­δι­κός Μάνος Χατζη­δά­κις γεν­νή­θηκε σαν προχθές πριν 97 χρόνια. Ήταν αντί­θε­τος σε κάθε τύπου μνη­μό­συνα λέγο­ντας «Τι να το κάνω αν θυμάσαι μόνο μια μέρα και  ξεχνάς όλες τις υπό­λοι­πες;» Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν χρειά­ζο­νται επέ­τειοι για να μνη­μο­νεύ­ουμε προ­σω­πι­κό­τη­τες σαν τον Χατζι­δάκι. Το έργο και η σκέψη τους συνο­δεύ­ουν την κάθε μέρα μας. Ή μάλλον, θα έπρεπε να συνο­δεύ­ουν την κάθε μέρα μας: οι μου­σι­κές του αλλά και τα κείμενα που άφησε πίσω του, και οι συνε­ντεύ­ξεις του, απο­τε­λούν ιδανική διδα­κτική ύλη για μικρούς     και μεγά­λους. Ανα­ρω­τιέ­μαι, ακόμα και αν η μουσική του θα μπο­ρούσε να γίνει κατα­νοητή σε γενιές εθι­σμέ­νες στο πολύ κακό τρα­γούδι. Πώς θα αντι­δρού­σαμε απέ­να­ντι σε έναν άνθρωπο με ρηξι­κέ­λευθη, κοφτερή, προ­ο­δευ­τική σκέψη που δεν θα μασούσε τα λόγια του; Πως θα αντι­δρού­σαμε εάν τον ακού­γαμε μέσα από μια ραδιο­φω­νική εκπομπή σαν εκείνη «τα σχόλια του Τρίτου» να λέει για παρά­δειγμα:  Περι­φρονώ αυτούς που δεν στο­χεύ­ουν στην ανα­θε­ώ­ρηση και στην πνευ­μα­τική νεότητα, τους εύκολα «επώ­νυ­μους» πολι­τι­κούς και καλ­λι­τέ­χνες, τους εφη­συ­χα­σμέ­νους συνο­μή­λι­κους, την σκο­τεινή και ύποπτη δημο­σιο­γρα­φία καθώς και την κάθε λογής χυδαιό­τητα. Θα τον αντι­με­τω­πί­ζαμε του­λά­χι­στον με σεβασμό ή θα σπεύ­δαμε να τον αμφι­σβη­τή­σουμε, να τον κακο­χα­ρα­κτη­ρί­σουμε, να τον απο­κα­θη­λώ­σουμε στο­λί­ζο­ντάς τον με τους πιο αγενείς επι­θε­τι­κούς προσ­διο­ρι­σμούς όπως έχουμε κάνει κατά καιρούς με ανθρώ­πους όταν είπαν κάτι που δεν μας άρεσε; Κοντο­λο­γίς το ερώτημα αν αντέ­χουμε σήμερα έναν Χατζι­δάκι.