Ευρώπη… Ωρα… Κρίσης

Δυστυ­χώς με την δημιουρ­γία της Οικο­νο­μι­κής Νομι­σμα­τι­κής Ένωσης τα κράτη-μέλη «ξέχασαν » την Ευρώπη. Οι λαοί απο­μα­κρύν­θη­καν και απο­ξε­νώ­θη­καν. Τελικός σκοπός της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης ήταν η πολι­τική ολο­κλή­ρωση και η κοι­νω­νική ευη­με­ρία των πολιτών της. Το εγχεί­ρημα της όλης κίνησης από το 1957 ήταν η Ευρώπη μετά την ισο­πέ­δωση της στον Β΄ Παγκό­σμιο πόλεμο, να ορθώσει το ανά­στημα της συνα­σπι­σμένα και από κέντρο συνεχών ανά τους αιώνες πολε­μι­κών συγκρού­σεων ,να κατα­στεί σύμβολο ανά­πτυ­ξης και ειρήνης. Ποτέ ξανά να μην υπάρξει χώρα (όπως η τότε Γερ­μα­νία…) που θα θελήσει να επι­κρα­τή­σει των άλλων… Το εγχεί­ρημα αυτό εν μέρει για κάποιες δεκα­ε­τίες, πέτυχε και είχε ως απο­τέ­λε­σμα την μεγα­λύ­τερη -πληθυσμιακά και διακρατικά- ανα­δια­νομή πλούτου στα χρόνια της παγκό­σμια οικο­νο­μίας.

Με αυτόν τον τρόπο, γεν­νή­θηκε μια ευρεία και ισχυρή μεσαία τάξη που προ­ό­δευε, μορ­φώ­νο­νταν και κατα­νά­λωνε , ενι­σχύ­ο­ντας ανα­πό­φευ­κτα τις κρα­τι­κές οντό­τη­τες αλλά προ­πά­ντων και τις ιδιω­τι­κές εται­ρείες, οι οποίες γιγα­ντώ­θη­καν. Η πολι­τική ολο­κλή­ρωση προ­χω­ρούσε με αργά πλην όμως με σταθερά βήματα. Αφε­τη­ρία για αυτό το μεγα­λό­πνοο σχέδιο της πολι­τι­κής ενο­ποί­η­σης έπρεπε να απο­τε­λεί ο πολι­τι­σμός και η παιδεία που συμπλέ­ο­ντας με την ευη­με­ρία, θα οδη­γούσε στην αλλη­λεγ­γύη και την αδελ­φο­σύνη των λαών. Έτσι ,θα κατα­λή­γαμε στην πολι­τική ενο­ποί­ηση με μία μορφή δημο­κρα­τικά οργα­νω­μέ­νης ίσως Συνο­μο­σπον­δίας κρατών -μελών ,με την κάθε χώρα να δια­τη­ρεί μεν το Σύνταγμα και την αυτο­νο­μία της αλλά με ένα υπέρ­τερο δε Ενιαίο Ευρω­σύ­νταγμα και ισχυρό κεντρικό κρατικό μηχα­νι­σμό που θα χάραζε τις γενικές κατευ­θύν­σεις με κρι­τή­ρια τον σεβασμό στις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και της ισότιμα ανα­λο­γι­κές ανάγκες της κάθε περιο­χής, ώστε να επι­τυγ­χά­νο­νταν η όλη δια­δι­κα­σία.

Ωστόσο, τα σχέδια των μεγάλων εται­ρειών άλλα επέ­τασ­σαν, με μόνο στόχο την επι­δί­ωξη άμεσων και ευκαι­ρια­κών κερδών μέσω της ανε­ξέ­λεγ­κτης ελεύ­θε­ρης αγοράς. Άρμα επί­τευ­ξης αυτής της σκο­πι­μό­τη­τας , δεν ήταν άλλο από το ενιαίο νόμισμα. Ένα τέχνα­σμα στο οποίο προσ­δό­θηκε και πανη­γυ­ρι­κός χαρα­κτή­ρας. Αυτό δέσμευσε κράτη με δια­φο­ρε­τική οικο­νο­μική και νομι­σμα­τική αντί­ληψη και δομή, παρα­γνω­ρί­ζο­ντας το εύθραυ­στο και πλα­σμα­τικό της πρω­το­βου­λίας αυτής λόγω της πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ανα­κο­λου­θίας σε σχέση με την οικο­νο­μία. Όλα αυτά ακόμα και μέχρι εδώ «καλώς», έστω στο «φαί­νε­σθαι», ώσπου απο­φά­σι­σαν να αυξή­σουν τα έσοδα τους ακόμα πιο άναρχα ,ακόμα πιο γρήγορα, ακόμα πιο βίαια, ελέγ­χο­ντας πατρί­δες και λαούς. Η πατρίδα μας ,όχι άμοιρη βαρύ­τα­των ευθυνών με τη δια­φθορά και τον παρα­σι­τι­σμό που μέχρι και σήμερα αρρω­στη­μένα την χαρα­κτη­ρί­ζει, φάνηκε ως η πιο εύκολη λεία για τους σκοπούς αυτούς.

Πλέον, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε η οικο­νο­μία εντελώς ωμά στην Ευρώπη δια­μορ­φώ­νε­ται χωρίς καμία σύνδεση και σε ανα­κο­λου­θία με τον κοι­νω­νικό της ιστό και την πολι­τική της δια­κυ­βέρ­νηση. Οι ερχό­με­νες εκλογές μας επι­βάλ­λουν να ενερ­γο­ποι­η­θούμε ως πολίτες για περισ­σό­τερη Δημο­κρα­τία στην Ευρώπη και «περισ­σό­τερη » Ευρώπη στις κοι­νω­νίες μας. Στον παγκό­σμιο αντα­γω­νι­σμό με τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες της Αμε­ρι­κής να κατέ­χουν την τεχνο­γνω­σία, την Κίνα να κατέχει το πιο πολυ­πλη­θές φθηνό εργα­τικό δυνα­μικό και την Ρωσία τις ανερ­χό­με­νες πηγές ενέρ­γειας, ο μόνος δρόμος για την υπό­σταση πλέον της Ένωσης είναι η εσω­τε­ρική της ανα­διορ­γά­νωση και η κοινή ανα­πτυ­ξιακή της πολι­τική. Γιατί όχι η Ευρώπη να μην ανα­πτύ­ξει άμεσα τη δική της οικο­νο­μική -αναπτυξιακή αυτάρ­κεια, εκμε­ταλ­λευό­μενη τα πλε­ο­νε­κτή­ματα και τα εφόδια της κάθε περιο­χής της. Μια νέα προ­σέγ­γιση που θα την απαλ­λά­ξει από την μετέωρη εξάρ­τηση και τη συνεχή αδιέ­ξοδη σύγκριση με χώρες και οικο­νο­μίες με δια­φο­ρε­τικά κοι­νω­νικά κεκτη­μένα και νοο­τρο­πίες, που η «κοι­νω­νική συνεί­δηση» του Ευρω­παϊ­κού χώρου ουδέ­ποτε θα προ­σαρ­μο­στεί. Ούτε οι χρη­μα­τι­στη­ρια­κές πρα­κτι­κές των ΗΠΑ ,ούτε η εργα­τική δουλεία με το ένα δολάριο μηνιαίο μισθό της Κίνας, ούτε οι μαφιό­ζι­κες πρα­κτι­κές της Ρωσίας θα ευδο­κι­μή­σουν στην ήπειρό μας, στην ήπειρο της Δημο­κρα­τίας, του Δια­φω­τι­σμού, του Κοι­νω­νι­κού Κράτους Δικαίου. Εξ άλλου όχι ιδεατά αλλά ευθέως πρα­κτικά, η πολυ­διά­στατη φυσική και πολι­τι­στική δομή της Ευρώπης, με την μίξη του βιο­μη­χα­νι­κού Βορρά και του γεμάτο δυνα­τό­τη­τες Νότου ,κρύβουν τις λύσεις σε κάθε ανα­πτυ­ξιακό τομέα.

Για αυτό και η πολι­τική πρέπει να βρεθεί ξανά σε πρώτο πλάνο. Είναι ανε­πί­τρε­πτο τον Πρόεδρο της Ε.Ε. να μην τον εκλέ­γουν οι πολίτες . Είναι απο­γοη­τευ­τικό η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή να ελέγ­χε­ται στην ουσία από την οικο­νο­μικά ισχυ­ρό­τερη χώρα. Είναι τρα­γε­λα­φικό και εμπαιγ­μός των δήθεν δημο­κρα­τι­κών δια­δι­κα­σιών το Ευρω­παϊκό κοι­νο­βού­λιο να υπάρχει μόνο για… «μαθη­τι­κές» εκθέ­σεις και συμ­βου­λευ­τικό εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος ρόλο. Ως Ευρω­παίοι πολίτες έχουμε την ευθύνη να διεκ­δι­κή­σουμε ένα θεσμικό πλαίσιο για το Ευρω­κοι­νο­βού­λιο που θα το καθιστά το ύψιστο όργανο λήψης απο­φά­σεων .Είναι ξεκά­θαρο, πως τις επι­κεί­με­νες εκλογές , προ­βά­δι­σμα έχουν οι νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες ομάδες στις χώρες που …επι­χει­ρη­μα­τικά ευη­με­ρούν και οι εθνι­κι­στι­κές στις χώρες που λυγί­ζουν από την ύφεση. Στην πράξη και οι δύο παρα­πάνω πολι­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις καλ­λιερ­γούν την καχυ­πο­ψία, την επι­φύ­λαξη και των εχθρικό αντα­γω­νι­σμό ανάμεσα στα κράτη και τους λαούς. Ο δια­χω­ρι­σμός επίσης σε Βόρειους «πλού­σιους» και Νότιους «φτωχούς» δεν ωφελεί κανέναν. Το μέτωπο κατά των εισπρα­κτι­κών πολι­τι­κών λιτό­τη­τας και της αισχρο­κέρ­δειας των λίγων είναι κοινό για όλους. Η Ευρώπη της αλλη­λεγ­γύης και της συνερ­γα­σίας εξε­λί­χθηκε σε Ευρώπη των ανι­σο­τή­των και της εκμε­τάλ­λευ­σης. Ας δημιουρ­γη­θεί από όλες τις δημο­κρα­τι­κές και προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις ένα μπλοκ που θα θέσει επι­τέ­λους στο επί­κε­ντρο την Ευρώπη των Λαών και όχι των αγορών. Άλλωστε, χωρίς ίχνος λαϊ­κι­σμού αλλά με ρεα­λι­στική διάθεση πραγ­μα­τι­σμού ο μεγα­λύ­τε­ρος πλούτος αυτής της ηπείρου είναι το ανθρώ­πινο δυνα­μικό της.

Η πολι­τική ενο­ποί­ηση ας μη τρο­μά­ζει και εξα­γριώ­νει κάποιους δήθεν «πατριώ­τες» και ας ανα­λο­γι­στούν την εξάρ­τηση ,την ταπεί­νωση και την αλλοί­ωση που βιώ­νουμε με το υπάρχον καθε­στώς. Η εθνική μας ανε­ξαρ­τη­σία και ο ελλη­νι­κός πολι­τι­σμός δεν έχουν να φοβη­θούν τίποτα από αυτό το όραμα αλλά ενδε­χο­μέ­νως να απο­τε­λέ­σει για το έθνος μας το έναυσμα μιας εμπνευ­σμέ­νης ανά­δει­ξης μας. Ο Σωκρά­της, ο Πλά­τω­νας, ο Αρι­στο­τέ­λης ας μην εθε­λο­τυ­φλούμε τιμώ­νται ήδη περισ­σό­τερο από το μέσο ευρω­παίο παρά δυστυ­χώς από εμάς ,συνεπώς καμία κλη­ρο­νο­μιά δεν θα καταρ­γη­θεί, τίποτα δεν θα χαθεί …ίσως να είναι αυτό που μας χρειά­ζε­ται, ώστε να κατα­νο­ή­σουμε τη θέση μας στη σύγ­χρονη πραγ­μα­τι­κό­τητα ανα­κα­λύ­πτο­ντας ξανά το πολύ­τιμο παρελ­θόν μας και ανα­δει­κνύ­ο­ντας σε ένα υγείες κοι­νω­νικό πολυ­πο­λι­τι­σμικό περι­βάλ­λον τις δυνα­τό­τη­τες μας ως λαός.

Από την άλλη αν δεν είμαστε ικανοί και ειλι­κρι­νείς ως προς αυτή την προ­ο­πτική και μας ενδια­φέ­ρει πώς θα εξα­σφα­λί­σουμε και θα φάμε επι­δο­τή­σεις και πώς θα κοροϊ­δέ­ψουμε τον ξένο επι­σκέ­πτη, ας πάρουμε δρα­στι­κές και πάλι έστω αντί­θε­τες απο­φά­σεις έξω από την Ο.Ν.Ε και Ε.Ε. και ας κολυ­μπή­σουμε στα βαθιά.

Όπως και να έχει αυτό το αμήχανο ακόμα και για τους νομι­κούς ανώμαλο μόρφωμα της Ευρω­παϊ­κής και Νομι­σμα­τι­κής Ένωσης ,και στον ορισμό του και στην λει­τουρ­γία του, μόνο ως «ολι­γαρ­χική κερ­δο­σκο­πική εται­ρεία» μπορεί να πετύχει και αυτό για μικρο­πρό­θε­σμο χρονικά διά­στημα «αρπα­χτής» ,όσο …αντέ­ξουν οι λαοί.

Επι­τέ­λους, ας ορα­μα­τι­στούμε ΚΑΤΙ ,ας ξεφύ­γουμε από αυτήν την στείρα εξαρ­τη­μένη και παρα­σι­τική στα­σι­μό­τητα. Ας στρα­φούμε, είτε στην ενιαία ουσια­στικά Ευρώπη καθο­ρί­ζο­ντας σε αυτή το ρόλο μας, είτε ως Έλληνες μακριά από πολι­τι­κά­ντι­κους τσα­μπου­κά­δες με θάρρος και πίστη στις εγχώ­ριες δυνά­μεις μας και στη δραχμή, ας απαλ­λα­χτούμε από την αβε­βαιό­τητα που μας καθη­λώ­νει και ας ξεκι­νή­σουμε από το μηδέν, ώστε με έμπνευση, τιμιό­τητα και εργα­τι­κό­τητα αυτή την μικρή κουκίδα στη γη ,την πατρίδα μας, να την μεταλ­λά­ξουμε σε φωτεινό αστέρι.