‘ Ενα Μικρό Γλυκό Φθινόπωρο ήρθε από μακριά…

Σκε­φτό­μουν πως να…γιορ­τά­σω την επί­ση­μη «εγκα­τά­στα­ση» τού φθι­νο­πώ­ρου, σαν καλή οπα­δός του. Φθι­νο­πω­ρι­νή Ιση­με­ρία προ­χθές. Κι όπως η νο­σταλ­γία πάει γάντι με το φθι­νό­πω­ρο, ήρθαν στο νου μου πολλά φθι­νό­πω­ρα από παλιά. Σαν αυτά τα Κυ­ρια­κά­τι­κα, που μέσα στο ψι­λό­βρο­χο έτρε­χα ν’ αγο­ρά­σω τη Διά­πλα­ση και να δια­βά­ζω από τον Γρη­γό­ρη Ξε­νό­που­λο το άρθρο του με τον τίτλο «Φθι­νό­πω­ρο». Να  ξε­φύ­γω από τους Κα­λο­γρί­τσες, τα βο­σκο­τό­πια, τις πε­ρού­κες, τις άναρ­θρες κραυ­γές :

«Ο ου­ρα­νός σή­με­ρα είναι ασυν­νέ­φια­στος, ολο­γά­λα­νος και ο ήλιος λά­μπει και θερ­μαί­νει σαν κα­λο­και­ριά­τι­κος. Κοι­τά­ζο­ντας έξω από το ανοι­χτό πα­ρά­θυ­ρο, θα μπο­ρού­σα να γε­λα­στώ και να νο­μί­σω, πως ο ημε­ρο­δεί­κτης τρε­λά­θη­κε. Αλλά είναι η μυ­ρω­διά του σπι­τιού που μου θυ­μί­ζει πως είναι φθι­νό­πω­ρο. Σή­με­ρα μυ­ρί­ζει να­φθα­λί­νη. Κα­τα­λα­βαί­νε­τε γιατί: έχουν βγη από τα μπα­ού­λα τα χει­μω­νιά­τι­κα ρούχα κι είναι απλω­μέ­να εδώ κι εκεί να ξε­ζα­ρώ­σουν και να ξε­μυ­ρί­σουν: Χο­ντρά κο­στού­μια, βαριά επα­νω­φό­ρια, φα­νέλ­λες, χαλιά, μπερ­ντέ­δες – η πα­νο­πλία, που θα φο­ρέ­σουν οι άν­θρω­ποι στο σπίτι, για να πο­λε­μή­σουν με τον άγριο χει­μώ­να που έφτα­σε. Όχι ο ημε­ρο­δεί­κτης μου ο καη­μέ­νος δεν τρε­λά­θη­κε. Μόνο ο ου­ρα­νός σή­με­ρα έχει τις ιδιο­τρο­πί­ες του. Και αντί να φορή κι αυτός ή να ετοι­μά­ζη τα χει­μω­νιά­τι­κά του, τα φθι­νο­πω­ρι­νά του του­λά­χι­στο, πα­ρου­σιά­ζε­ται ψι­λο­ντυ­μέ­νος με τα γα­λά­ζια του. Μα αλή­θεια τόση τρέλα έχει σή­με­ρα ο ου­ρα­νός; Πώς τον αφή­νει ο γε­ρο­χει­μώ­νας, πώς δεν του θυ­μί­ζει, πως θα κρυώ­σει με τα λινά; Βγαί­νω στο πα­ρά­θυ­ρο, για να ιδώ κα­λύ­τε­ρα. Α. όχι! Ό,τι γί­νε­ται στο σπίτι, γί­νε­ται και στον ου­ρα­νό; Σύν­νε­φα ατμοί, ομί­χλες, να τα απλω­μέ­να εκεί κάτω στους μα­κρι­νούς ορί­ζο­ντες. Λες πως ότι βγή­καν κι αυτά από τα ου­ρά­νια μπα­ού­λα και κρε­μά­στη­καν στις άκρες, για να ξε­ζα­ρώ­σουν και να ξε­μυ­ρί­σουν από τη να­φθα­λί­νη. Κι αύριο με­θαύ­ριο ο ου­ρα­νός, θέ­λο­ντας και μη, θα τα φο­ρέ­ση και το γα­λά­ζιο του φό­ρε­μα θα σκε­πα­στή κι ο λα­μπρός ήλιος θα κρυ­φτή. Ωστό­σο το θέαμα είναι ωραίο. Κα­νείς δεν μπο­ρεί ν’ αρ­νη­θή, πως η φθι­νο­πω­ριά­τι­κη φύση πα­ρου­σιά­ζει ένα σωρό ομορ­φιές. Το φως κάνει χίλια τρε­λο­παί­χνι­δα μ’ εκεί­να τα μα­κρι­νά σύν­νε­φα, τους ατμούς, τις ομί­χλες. Τα χρω­μα­τί­ζει με τρόπο, που θα ‘φερνε σ’ απελ­πι­σία οιο­δή­πο­τε ζω­γρά­φο. Και τα βουνά ολό­γυ­ρα, τι ζωηρά χρώ­μα­τα που παίρ­νουν; Και τα δέ­ντρα με τα κί­τρι­να ή κοκ­κι­νω­πά φύλλα πόσο αλ­λιώ­τι­κα φαί­νο­νται!  Kαι η χλόη ακόμη η πρά­σι­νη, με πόσα χρυ­σά­φια έχει στο­λι­στή! Και το χώμα, το σχε­δόν άσπρο χώμα του κα­λο­και­ριού, πως έγινε βα­θύ­τε­ρο, ζω­η­ρό­τε­ρο!  Κι όλο το τοπίο, πόλη μαζί και εξοχή, πώς φαί­νε­ται σαν κα­θα­ρι­σμέ­νο, σαν ξα­να­νιω­μέ­νο! Γιατί και το φθι­νό­πω­ρο για μια στιγ­μή πα­ρου­σιά­ζει το ξα­νά­νιω­μα της ανοί­ξε­ως. Με τη δια­φο­ρά, πως αυτό είναι στα­θε­ρό, ενώ εκεί­νο, το φθι­νο­πώ­ρου, είναι απα­τη­λό, ψεύ­τι­κο. Το φθι­νό­πω­ρο είναι λι­γά­κι ύπου­λο. Προ­σποιεί­ται το κα­λο­καί­ρι, αλλά στο βάθος είναι πάντα χει­μώ­νας. Ιδιο­τρο­πί­ες σαν τις ση­με­ρι­νές τ’ ου­ρα­νού, που βγήκε με τα λινά του, είναι πολύ επι­κίν­δυ­νες.» (Γρη­γό­ριος Ξε­νό­που­λος: . Διά­πλα­σις των Παί­δων)