Μήνυμα του δημάρχου στους 5 «εθελοντές του γλυκού νερού» με φόντο τις… φλόγες!

•  Νέο επι­κοι­νω­νια­κό
  τερ­τί­πι, με τη συν­δρο­μή του μό­νι­μου φω­το­γρά­φου
• Τι απα­ντή­σεις έλαβε μέσω του facebook

Η αί­σθη­ση του μέ­τρου στην πο­λι­τι­κή, όπως και στη ζωή, γε­νι­κώς είναι πο­λύ­τι­μη. Όποιος δια­θέ­τει την ικα­νό­τη­τα να αντι­λαμ­βά­νε­ται τον εαυτό του στις πραγ­μα­τι­κές του δια­στά­σεις και όχι τη σκιά του κατά τη δύση ή την ανα­το­λή του ηλίου συ­νή­θως απο­φεύ­γει τις με­γά­λες γκά­φες και τις υπερ­φί­α­λες προ­σεγ­γί­σεις.

Με μή­νυ­μα μέσω του facebook, συ­νο­δευό­με­νο από «πλού­σιο» φω­το­ρε­πορ­τάζ κοντά σε φλό­γες και απο­κα­ΐ­δια, o δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χα­τζη­διά­κος, φο­ρώ­ντας στολή ερ­γά­τη, απά­ντη­σε τα ξη­με­ρώ­μα­τα της Κυ­ρια­κής στην επι­στο­λή δια­μαρ­τυ­ρί­ας των εθε­λο­ντών κ.κ. Μαρ­τί­νου Κα­νελ­λά­κη, Δη­μή­τρη Γρη­γο­ριά­δη, Γιώρ­γου Τριά­ντου, Πα­να­γιώ­τη Αυ­γε­ρι­νού και Μι­χά­λη Κου­λού­μπρη, που δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν δη­μό­σια για το γε­γο­νός ότι αρ­νεί­ται να τους δε­χτεί για συ­νερ­γα­σία.

Ο κ. Χα­τζη­διά­κος, απο­κα­λεί τους επώ­νυ­μους συ­μπο­λί­τες μας, γνω­στούς για το εθε­λο­ντι­κό τους έργο, “εθε­λο­ντές του γλυ­κού νερού”, κο­μπά­ζο­ντας για την συμ­με­το­χή του στο έργο της κα­τά­σβε­σης της πυρ­κα­γιάς με­τα­ξύ Πα­στί­δας και Τσα­ΐ­ρι.

Στο μή­νυ­μά του, που αναρ­τή­θη­κε τα ξη­με­ρώ­μα­τα της Κυ­ρια­κής, ανα­φέ­ρει τα εξής:

«Με τη βο­ή­θεια του Θεού τα κα­τα­φέ­ρα­με κι απόψε. Η φωτιά στο Τσα­ΐ­ρι είναι υπό έλεγ­χο και εμείς γυ­ρί­σα­με σώοι στα σπί­τια μας. Ευ­χα­ρι­στώ για μια ακόμη φορά όλους όσους με κίν­δυ­νο ζωής πά­λε­ψαν με τη φωτιά. Πυ­ρο­σβε­στες, δα­σο­φύ­λα­κες, πι­λό­τους, υπη­ρε­σια­κούς, χει­ρι­στές μη­χα­νη­μά­των και εθε­λο­ντές.

Όσο για με­ρι­κούς άλ­λους εθε­λο­ντές του γλυ­κού νερού, που το μόνο που ξέ­ρουν είναι να κά­νουν κρι­τι­κή με τη βο­ή­θεια ορι­σμέ­νων ΜΜΕ και στα fb δεν τους είδα να ση­κω­θούν από τον κα­να­πέ τους ή την κα­φε­τέ­ρια ή την οθόνη του υπο­λο­γι­στή τους. Όχι μόνο στη φωτιά, αλλά ούτε στους πρό­σφυ­γες, ούτε καν στον κα­θα­ρι­σμό των πάρ­κων, ούτε, ούτε …Τέ­τοιοι εθε­λο­ντές να μας λεί­πουν».

Οι απα­ντή­σεις δεν

άρ­γη­σαν να έρ­θουν

Ο κ. Γιώρ­γος Τριά­ντος ανήρ­τη­σε στο facebook το ακό­λου­θο σχό­λιο:

«Ότι κάνει κα­νείς δεν έχει ανά­γκη, ούτε να το δια­φη­μί­ζε, ούτε να το δια­λα­λεί.

Το κάνει γιατί έτσι αι­σθά­νε­ται και έτσι πράτ­τει. Κάνει τη δου­λειά του είτε αυτή είναι υπο­χρε­ω­τι­κή, είτε εθε­λο­ντι­κή και πάει σπι­τά­κι του βράδυ και αι­σθά­νε­ται οτι έτσι έπρε­πε να κάνει. Και να μην ξε­χνά­με ότι το νερό είτε είναι γλυκό, είτε αλ­μυ­ρό είναι πάντα επι­κίν­δυ­νο, πάντα μπο­ρεί να πνί­ξει.

Σαν δή­μαρ­χος έχει κάθε δι­καί­ω­μα να ευ­χα­ρι­στεί εκεί­νους που πραγ­μα­τι­κά έδω­σαν και δί­νουν τη μάχη και τη βο­ή­θειά τους, είτε απέ­να­ντι σε φω­τιές, είτε απέ­να­ντι σε πλημ­μύ­ρες, είτε όπου χρεια­στεί. Άλλο το ένα όμως, άλλο το άλλο. Και η λίμνη και η θά­λασ­σα πάντα χρειά­ζο­νται κο­λύ­μπι. Και κο­λύ­μπι πραγ­μα­τι­κό. Χωρίς μπρα­τσά­κια και κου­λού­ρες».

Ο κ. Τριά­ντος απηύ­θυ­νε στον Δή­μαρ­χο και την ακό­λου­θη ανοι­κτή επι­στο­λή:

«Κύριε Δή­μαρ­χε,

Το να πάω να σβήσω μια δα­σι­κή φωτιά δεν θα το κάνω γιατί δεν ξέρω να κάνω, δα­σο­πυ­ρό­σβε­ση και θα βάλω σε κίν­δυ­νο και εμένα και τους άλ­λους. Το να πα­ρα­στώ σαν για­τρός και να δώσω πρώ­τες βο­ή­θειες και να σώσω ένα άν­θρω­πο, θα το κάνω με όσες δυ­νά­μεις και γνώ­σεις δια­θέ­τω. Και πα­ρό­τι πα­ρα­βρέ­θη­κα σε μια συ­νά­ντη­ση για τις πυρ­κα­γιές στην αί­θου­σα του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, έκτο­τε δεν ενο­χλή­θη­κα από κα­νέ­να ούτε και ενη­με­ρώ­θη­κα για το τι πρέ­πει να κάνω και πώς. Ούτε προ­σω­πι­κά ούτε σαν Τμήμα Επει­γό­ντων Πε­ρι­στα­τι­κών του Νο­σο­κο­μεί­ου.

Το να κα­θα­ρί­σω ένα πάρκο και να εν­δια­φερ­θώ γι αυτό, το έκανα, το κά­να­με, απο­δε­δειγ­μέ­να πολλά χρό­νια τώρα μαζί με πολ­λούς άλ­λους της τάξης του γλυ­κού νερού. Μέχρι εκεί που μας το επέ­τρε­ψαν και μέχρι εκεί που μας απο­γο­ή­τευ­σαν. Όπως και πολλά άλλα πράγ­μα­τα πάντα σε σχέση με την πόλη μας, τους πο­λί­τες της και το πρό­σω­πό της. Στους πρό­σφυ­γες προ­φα­νώς πή­γα­με και δύο. Άσχε­τα αν δεν το “θυ­μά­στε”. Κι όχι μια φορά. Κι ασφα­λώς στον τομέα που με αφορά και για προ­βλή­μα­τα σε συ­νερ­γα­σία με τον Ερυ­θρό Σταυ­ρό και τους Εθε­λο­ντές που ήταν εκεί και με χαρά και τιμή έγινε αυτή η συ­νερ­γα­σία.

Όσο για τα ανα­φε­ρό­με­να στην “επι­στο­λή των 5″, του γλυ­κού νερού, κατά την άποψή σας, ίσως η χθε­σι­νή πυρ­κα­γιά δεν σας άφησε το χρόνο να απα­ντή­σε­τε επί των δε­δο­μέ­νων που και ερω­τη­μά­των που τέ­θη­καν. Ελ­πί­ζω οτι αυτό θα γίνει σε μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία, αν γίνει.

Δεν πρό­κει­ται να επα­νέλ­θω, όποια και αν είναι η πρό­κλη­ση, γιατί πι­στεύω οτι είναι υπο­χρέ­ω­ση του πο­λί­τη να εκ­θέ­τει και να επι­ση­μαί­νει τα κακώς κεί­με­να, να βοηθά την Πόλη και τους συ­μπο­λί­τες του και υπο­χρέ­ω­ση του Δη­μάρ­χου να ακού­ει και ενερ­γεί. Πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­σω­πι­κά με εν­δια­φέ­ρει να βλέ­πει, να ακού­ει και μετά να ενερ­γεί. Το πώς δεν θα του το υπο­δεί­ξω εγώ».

Ο κ. Μαρ­τί­νος Κα­νελ­λά­κης σε σχό­λιό του ήταν άκρως καυ­στι­κός:

«Προ­φα­νώς ο ΕΜ­ΜΙ­ΣΘΟΣ όψι­μος εθε­λο­ντής του αλ­μυ­ρού νερού συ­νο­δευό­με­νος μο­νί­μως από τον προ­σω­πι­κό του φω­το­γρά­φο ζή­λε­ψε την δόξα του μπα­κα­λιά­ρου και δεν τόλ­μη­σε να κάνει καμιά κου­βέ­ντα για την ουσία του προ­βλή­μα­τος. Όταν ο Τριά­ντος πήγε χθες στους λα­θρο­με­τα­νά­στες για να εξε­τά­σει κά­ποιους άρ­ρω­στους και του ζή­τη­σαν οι αυ­θόρ­μη­τα ευ­ρι­σκό­με­νοι εκεί χωρίς ει­δο­ποί­η­ση από το δη­μαρ­χείο δη­μο­σιο­γρά­φοι να φω­το­γρα­φη­θεί με τον δή­μαρ­χο αρ­νή­θη­κε, γιατί άλλο οι του γλυ­κού νερού και άλλο οι μπα­κα­λιά­ροι. Σι­χαί­νο­μαι αυτό που κάνω, γιατί υπάρ­χουν δε­κά­δες άλλοι φίλοι που προ­σφέ­ρουν αλλά κάτι άλλο κ. Δή­μαρ­χε εί­πα­τε ευ­τυ­χώς που γυ­ρί­σα­τε σώος το βράδυ στο σπίτι σας, κά­ποιοι εθε­λο­ντές όμως του γλυ­κού νερού όπως η Ευαγ­γε­λία Μα­ζα­ρά­κου και άλλοι με­σά­νυ­χτα και χα­ρά­μα­τα έκα­ναν βάρ­δια στο κυ­νο­κο­μείο (ναι στο ΔΗ­ΜΟ­ΤΙ­ΚΟ κυ­νο­κο­μείο), ώστε αν πάει η φωτιά εκεί να προ­λά­βουν να το εκ­κε­νώ­σουν. Και κάτι άλλο που ξέ­χα­σα η φωτιά ήταν 100 μέτρα από το σπίτι μου και κα­θό­μουν έτοι­μος με το λά­στι­χο όλη μέρα και νύχτα και έτσι δεν μπό­ρε­σα να βγάλω φω­το­γρα­φία μαζί σας, την άλλη φορά ίσως».

Ο κ. Δη­μή­τρης Γρη­γο­ριά­δης συ­μπλή­ρω­σε το σχό­λιό ως εξής:

«Εθε­λο­ντής/ρια (του γλυ­κού ή του αλ­μυ­ρού νερού) είναι εκεί­νος/η που κάνει πράγ­μα­τα χωρίς καμία εί­δους αμοι­βή ή λόγω αξιώ­μα­τος. Και κυ­ρί­ως χωρίς φω­το­γρά­φους. Πε­ρι­μέ­νου­με απά­ντη­ση και επί της ου­σί­ας της επι­στο­λής μας».

«Eθε­λο­ντής δεν είναι μόνο όποιος μπο­ρεί να κάνει τον πυ­ρο­σβέ­στη ή τον δια­σώ­στη»

Το μή­νυ­μα του κ. Γιώρ­γου Υψη­λά­ντη, επι­κε­φα­λής της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φί­ας, με σα­φείς υπαι­νιγ­μούς για τα περί “εθε­λο­ντών του γλυ­κού νερού” του Δη­μάρ­χου:

«ΑΠΟ ΣΕ­ΒΑ­ΣΜΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ. Την ώρα της φω­τιάς, με­τράς φόβο κι αγω­νία για τις πε­ριου­σί­ες και τις αν­θρώ­πι­νες ζωές που κιν­δυ­νεύ­ουν και οργή γιατί τα πα­θή­μα­τα δεν γί­νο­νται μα­θή­μα­τα. Στ’ απο­κα­ΐ­δια με­τράς μο­νά­χα θλίψη για το βια­σμό του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, γιατί αυτός ο βια­σμός δύ­σκο­λα ξε­περ­νιέ­ται κι επου­λώ­νε­ται.

Ένα μπρά­βο κι ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ σ’ αυ­τούς που από κα­θή­κον ή υπη­ρε­σια­κή υπο­χρέ­ω­ση έδω­σαν μάχη για να απο­τρέ­ψουν την κα­τα­στρο­φή.

Το ίδιο κι ακόμα με­γα­λύ­τε­ρο μπρά­βο και ευ­χα­ρι­στώ, σ’ όλους εκεί­νους τους (δεν λέω ανώ­νυ­μους, γιατί όλοι έχουν όνομα) συ­μπο­λί­τες μας, που εθε­λο­ντι­κά βο­ή­θη­σαν με όποιο τρόπο μπό­ρε­σε ο κα­θέ­νας.

Ο εθε­λο­ντι­σμός κι οι εθε­λο­ντές πέραν της ηθι­κής θε­ώ­ρη­σης της προ­σφο­ράς τους, είναι και (κυ­νι­κά μι­λώ­ντας) πρα­κτι­κά χρή­σι­μοι στην κοι­νω­νία και στις δομές της (δήμος, πε­ρι­φέ­ρεια, υπη­ρε­σί­ες, κλπ) γιατί μπα­λώ­νουν τρύ­πες και κα­λύ­πτουν εγ­γε­νείς αδυ­να­μί­ες.

Αντί λοι­πόν να τους απο­στρε­φό­μα­στε και να τους εγκα­λού­με, καλό είναι να τους αγκα­λιά­σου­με (δεν λέω να τους τι­μή­σου­με με φαν­φά­ρες ή να τους απο­ζη­μιώ­σου­με οι­κο­νο­μι­κά για την προ­σφο­ρά τους) και ν’ ακού­σου­με τις προ­τά­σεις και υπο­δεί­ξεις τους.

Εξ’ άλλου εθε­λο­ντής δεν είναι μόνο όποιος μπο­ρεί να κάνει τον πυ­ρο­σβέ­στη στις φω­τιές, ή τον δια­σώ­στη. Εθε­λο­ντής είναι κι αυτός που κάνει τις φο­ρο­λο­γι­κές δη­λώ­σεις των φτω­χών κι αγράμ­μα­των γε­ρό­ντων, κι αυτός που φρο­ντί­ζει τ’ αδέ­σπο­τά μας, κι αυτός που κάνει δω­ρε­άν μα­θή­μα­τα στα παι­διά του ορ­φα­νο­τρο­φεί­ου μας, κι αυτός που μα­ζεύ­ει φάρ­μα­κα για τους φτω­χούς, κι αυτός που νοιά­ζε­ται για το πε­ρι­βάλ­λον κι η κα Ευαγ­γε­λία που κα­θα­ρί­ζει χρό­νια τώρα τους δρό­μους γύρω από τα φα­νά­ρια στην Εθνι­κής Αντί­στα­σης και στα­μα­τώ εδώ γιατί θ’ αδι­κή­σω πάρα πολ­λούς. Έτσι κι αλ­λιώς δεν έχουν την ανά­γκη ανά­δει­ξης της προ­σφο­ράς τους ούτε από εμένα, ούτε από κα­νέ­ναν άλλο. Προ­σφέ­ρουν, όποτε θέ­λουν και μπο­ρούν εκεί που ξέ­ρουν και μπο­ρούν να προ­σφέ­ρουν. Εθε­λο­ντές είναι, δεν είναι και υπάλ­λη­λοί μας!».