Απεβίωσε η ηθοποιός Κλαούντια Καρντινάλε

Ιτα­λί­δα ηθο­ποιός Κλα­ού­ντια Καρ­ντι­νά­λε, μια από τις πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές μορ­φές του ευ­ρω­παϊ­κού κι­νη­μα­το­γρά­φου της δε­κα­ε­τί­ας του 1960, πέ­θα­νε σε ηλι­κία 87 ετών στο Νε­μούρ, κοντά στο Πα­ρί­σι, όπου ζούσε τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Σύμ­φω­να με τον ατζέ­ντη της, Λοράν Σαβρί, η Καρ­ντι­νά­λε «έφυγε έχο­ντας στο πλευ­ρό της τα παι­διά της».

Το πραγ­μα­τι­κό της όνομα ήταν Κλοντ Ζο­ζε­φίν Ροζ Καρ­ντι­νά­λε.

Τη δε­κα­ε­τία του 1960 συ­νερ­γά­στη­κε με κο­ρυ­φαί­ους δη­μιουρ­γούς και ηθο­ποιούς, με­τα­ξύ των οποί­ων οι Λου­κί­νο Βι­σκό­ντι, Φε­ντε­ρί­κο Φε­λί­νι, Σέρ­τζιο Λεόνε, Ρί­τσαρντ Μπρουκς και Μαρ­τσέ­λο Μα­στρο­γιά­νι.

Με τις ερ­μη­νεί­ες και την πα­ρου­σία της κα­θιε­ρώ­θη­κε ως σύμ­βο­λο μιας ολό­κλη­ρης επο­χής για τον ιτα­λι­κό και ευ­ρω­παϊ­κό κι­νη­μα­το­γρά­φο.

Με κα­τα­γω­γή από τη Σι­κε­λία, γεν­νή­θη­κε το 1938 στην Τυ­νη­σία, τότε γαλ­λι­κό προ­τε­κτο­ρά­το.

Οι γο­νείς της, Γιο­λά­ντα και Φραν­τσέ­σκο, δια­τη­ρού­σαν την ιτα­λι­κή υπη­κο­ό­τη­τα. Μι­λού­σε αρα­βι­κά, γαλ­λι­κά και σι­κε­λι­κή διά­λε­κτο, ενώ τα ιτα­λι­κά τα έμαθε αρ­γό­τε­ρα, με δυ­σκο­λία.

Ακο­λού­θη­σε πο­ρεία που την έφερε στο επί­κε­ντρο της ιτα­λι­κής και διε­θνούς κι­νη­μα­το­γρα­φι­κής σκη­νής.

Το 1957 κέρ­δι­σε τον τίτλο «Η πιο ωραία Ιτα­λί­δα της Τυ­νη­σί­ας» και βρέ­θη­κε στο Φε­στι­βάλ Βε­νε­τί­ας, όπου προ­σεγ­γί­στη­κε από τον χώρο του κι­νη­μα­το­γρά­φου.

Εγκα­τα­στά­θη­κε στη Ρώμη, με συμ­βό­λαιο στην εται­ρεία πα­ρα­γω­γής του Φράν­κο Κρι­στάλ­ντι.

Η πρώτη της εμ­φά­νι­ση ήταν στην ται­νία «Ο κλέ­ψας του κλέ­ψα­ντος» (1958), που την έκανε αμέ­σως ανα­γνω­ρί­σι­μη.

Σύ­ντο­μα συ­νερ­γά­στη­κε με με­γά­λους σκη­νο­θέ­τες, όπως ο Λου­κί­νο Βι­σκό­ντι («Ο Γα­τό­παρ­δος», 1963) και ο Φε­ντε­ρί­κο Φε­λί­νι («8½», 1963), κα­θιε­ρώ­νο­ντας τη θέση της ως διε­θνές αστέ­ρι.

Η φωνή της, ιδιαί­τε­ρα βρα­χνή και ξε­χω­ρι­στή, έγινε σήμα κα­τα­τε­θέν, αν και στις πρώ­τες της ται­νί­ες ντου­μπλα­ρί­στη­κε.

Από το 1963 συμ­με­τεί­χε και σε αμε­ρι­κα­νι­κές πα­ρα­γω­γές, όπως «Ο Ροζ Πάν­θη­ρας», και συ­νερ­γά­στη­κε με ηθο­ποιούς όπως οι Μπαρτ Λάν­κα­στερ, Σον Κό­νε­ρι και Τζον Γου­έιν.

Στη δε­κα­ε­τία του 1970 στρά­φη­κε πε­ρισ­σό­τε­ρο σε ευ­ρω­παϊ­κές πα­ρα­γω­γές. Ο δε­σμός της με τον σκη­νο­θέ­τη Πα­σκουά­λε Σκουι­τιέ­ρι κα­θό­ρι­σε προ­σω­πι­κά και επαγ­γελ­μα­τι­κά τη ζωή της. Μαζί απέ­κτη­σαν μια κόρη το 1979.

Τις επό­με­νες δε­κα­ε­τί­ες έπαι­ξε σε ται­νί­ες με­γά­λων δη­μιουρ­γών, όπως το «Φι­τζ­κα­ράλ­ντο» του Βέρ­νερ Χέρ­τζογκ (1982), και σε διε­θνείς τη­λε­ο­πτι­κές πα­ρα­γω­γές, με­τα­ξύ αυτών «Ο Ιη­σούς από τη Να­ζα­ρέτ» (1977).

Από το 1989 ζούσε στο Πα­ρί­σι, συμ­με­τέ­χο­ντας συχνά σε γαλ­λό­φω­νες ται­νί­ες.

Δια­κρί­σεις

Η Καρ­ντι­νά­λε τι­μή­θη­κε με τον Χρυσό Λέ­ο­ντα για το σύ­νο­λο της κα­ριέ­ρας της στο Φε­στι­βάλ Βε­νε­τί­ας (1993), με τη Χρυσή Άρκτο στο Βε­ρο­λί­νο (2002) και με τη Χρυσή Λε­ο­πάρ­δα­λη στο Λο­κάρ­νο (2011).

Πα­ρα­ση­μο­φο­ρή­θη­κε από την Ιτα­λι­κή Δη­μο­κρα­τία και τη Γαλ­λι­κή Δη­μο­κρα­τία, ενώ από το 2000 υπήρ­ξε Πρέ­σβει­ρα Καλής Θέ­λη­σης της UNESCO για τα δι­καιώ­μα­τα των γυ­ναι­κών.

Με την έντο­νη οθόνη πα­ρου­σία, τη χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή φωνή και την κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή της δια­δρο­μή δίπλα στους κο­ρυ­φαί­ους δη­μιουρ­γούς της επο­χής, η Κλα­ού­ντια Καρ­ντι­νά­λε έμει­νε στη μνήμη ως ένα από τα δια­χρο­νι­κά σύμ­βο­λα του ευ­ρω­παϊ­κού σι­νε­μά.

Πηγή: kathimerii.gr