Παύλος Αποστολίδης- «Λόρδος» ειδικών αποστολών: Ποιος είναι ο διπλωμάτης που αναλαμβάνει το «παζάρι» με την Τουρκία

Είναι ένας δημό­σιος λει­τουρ­γός που έχει υπη­ρε­τή­σει τη χώρα από νευ­ραλ­γικά πόστα κι έχει χει­ρι­στεί εξαι­ρε­τικά ευαί­σθητα θέματα, χωρίς να έχει διεκ­δι­κή­σει δάφνες δημο­σιό­τη­τας. Παρ’ όλα αυτά, έστω και μία αναφορά του ονό­μα­τός του ενώπιον όσων έχουν γνώση προ­σώ­πων και θεμάτων, μπορεί να γίνει αφορμή συναρ­πα­στι­κών αφη­γή­σεων από το παρα­σκή­νιο των διεθνών σχέσεων της ασφά­λειας. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό άλλωστε πως ακόμη και άνθρω­ποι που δεν μοι­ρά­ζο­νται τις απόψεις του θα συμ­φω­νή­σουν πως ο Παύλος Απο­στο­λί­δης απο­τε­λεί επι­χεί­ρημα για το ότι είναι απο­λύ­τως δόκιμο να απο­δί­δε­ται και σε διπλω­μά­τες ο χαρα­κτη­ρι­σμός του statesman. Αρκεί, βεβαίως, να τον κερ­δί­σουν.

Ο Παύλος Απο­στο­λί­δης, όπως δια­βά­ζουμε στο βιο­γρα­φικό του, γεν­νή­θηκε το 1942 κι είναι έλληνας διπλω­μά­της, πρέσβης επί τιμή. Εντά­χθηκε στο διπλω­μα­τικό σώμα σε ηλικία 23 ετών και έχει υπη­ρε­τή­σει σε θέσεις – κλειδιά, μεταξύ άλλων ως γραμ­μα­τέας Α’ στην ελλη­νική πρε­σβεία στην Κύπρο από το 1973 ως το 1976, τα ταραγ­μένα χρόνια της ΕΟΚΑ Β, της βίας και του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων υπό την απειλή των όπλων, των εισβο­λών και της διχο­τό­μη­σης. Από την Κύπρο έφυγε το 1980 και επέ­στρεψε ως πρέσβης δέκα χρόνια αργό­τερα, ενώ στο ενδιά­μεσο πέρασε από τη Μόνιμη Αντι­προ­σω­πεία στα Ηνωμένα Εθνη και από την ελλη­νική πρε­σβεία στην Αγκυρα.

Στις Βρυ­ξέλ­λες

Το επόμενο μεγάλο βήμα ήταν οι Βρυ­ξέλ­λες, όπου διε­τέ­λεσε μόνιμος αντι­πρό­σω­πος της Ελλάδας στην ΕΕ από το 1995 ως το 1998. Οσοι παρα­κο­λου­θού­σαν τα διπλω­μα­τικά την περίοδο εκείνη, αφη­γού­νται ακόμη τις θρυ­λού­με­νες συγκρού­σεις του με τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Δύσκολο να πει κανείς πού τελειώ­νει η αλήθεια και πού αρχίζει ο αστικός μύθος. Θεω­ρεί­ται βέβαιο πάντως πως ήταν διαν­θι­σμέ­νες με μια δόση υπερ­βο­λής, δεδο­μέ­νου ότι ο Απο­στο­λί­δης χαρα­κτη­ρί­ζε­ται γενικώς ως άνθρω­πος του καθή­κο­ντος, χωρίς συγκρού­σεις σε ζητή­ματα εθνικής γραμμής, ακόμη κι όταν αυτή δεν συμ­βά­διζε απόλυτα με τις δικές του απόψεις. Η σχέση τους ωστόσο γαρ­γά­λισε το ενδια­φέ­ρον λόγω των ξεχω­ρι­στών προ­σω­πι­κο­τή­των των πρω­τα­γω­νι­στών της, μιας και ο ένας, ο βαθιά πολι­τι­κός, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από το εκρη­κτικό ταπε­ρα­μέ­ντο του, ενώ όσον αφορά τον άλλον, τον φύσει και θέσει διπλω­μάτη, η ευγέ­νειά του είναι τόσο μνη­μειώ­δης, που αρκεί να ανα­φέ­ρουμε ότι του είχαν βγάλει το παρα­τσού­κλι «ο λόρδος».

Αφορμή της σύγκρου­σης φέρεται να ήταν η απόφαση της κυβέρ­νη­σης Σημίτη να επα­να­φέ­ρει το βέτο για την ευρω­παϊκή χρη­μα­το­δό­τηση της Τουρ­κίας, εις ένδειξη δια­μαρ­τυ­ρίας μετά την κρίση των Ιμίων του 1996. Με την απόφαση αυτή η κυβέρ­νηση τότε υπα­να­χω­ρούσε, επί της ουσίας, σε όσα είχε συμ­φω­νή­σει με τους ευρω­παί­ους εταί­ρους της στο πλαίσιο των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων για την τελω­νειακή ένωση ΕΕ – Τουρ­κίας. Ανα­τρέ­χο­ντας εκ των υστέρων, δια­πι­στώ­νει κανείς πως η στάση του Απο­στο­λίδη τότε ήταν ενδει­κτική των θέσεων που δια­τη­ρεί ως σήμερα για τους χει­ρι­σμούς τόσο των ελλη­νο­τουρ­κι­κών όσο και των σχέσεών μας με τους συμ­μά­χους μας. Λέγεται πάντως πως η δια­φω­νία ήταν τόσο έντονη που ο Πάγκα­λος απο­φά­σισε να τον μετα­θέ­σει στο μακρινό Τόκιο, όπου θα μπο­ρούσε να αφο­σιω­θεί στις σχέσεις της Ελλάδας με τη Χώρα του Ανα­τέλ­λο­ντος Ηλίου. Ομως η παρου­σία και η εμπει­ρία του κρί­νο­νταν ως τόσο πολύ σημα­ντι­κές, που όχι απλώς υπα­να­χώ­ρησε, αλλά τελικά τον διόρισε γενικό γραμ­μα­τέα στο υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών.

Η επόμενη θέση που ανέλαβε ωστόσο ο Παύλος Απο­στο­λί­δης ήταν μάλλον αυτή που κατέ­στησε σαφές ότι πρό­κει­ται για τον ορισμό αυτού που λέμε «άνθρω­πος ειδικών απο­στο­λών». Διότι πώς αλλιώς να χαρα­κτη­ρί­σεις αυτόν που θα ανα­λάμ­βανε να διοι­κή­σει την ΕΥΠ αμέσως μετά τη δημόσια δυσφή­μησή της με την υπόθεση Οτζαλάν; Οι επι­δό­σεις των διοι­κη­τών των μυστι­κών υπη­ρε­σιών της χώρας δεν είθι­σται να ανα­λύ­ο­νται δημόσια. Εμπει­ρες πηγές όμως έχουν να κατα­θέ­σουν δύο βασικές επι­ση­μάν­σεις. Η πρώτη είναι ο σημα­ντι­κός ρόλος του, που δεν του πιστώ­νε­ται συχνά δημόσια, στην εξάρ­θρωση της 17 Νοέμβρη. Η δεύτερη, η οποία δια­τυ­πώ­νε­ται με ιδιαί­τερη έμφαση, είναι ότι επί διοι­κή­σεώς του η ΕΥΠ είχε διαύ­λους επι­κοι­νω­νίας με άλλες υπη­ρε­σίες, άλλων χωρών, που δεν είχαν προη­γού­μενο και δεν έχουν επα­να­λη­φθεί με τόση επι­τυ­χία ξανά από τότε.

Πολύ έμπει­ρος

Στο άκουσμα της είδησης ότι ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ανέθεσε στον Παύλο Απο­στο­λίδη να ηγηθεί των διε­ρευ­νη­τι­κών συνο­μι­λιών για τις θαλάσ­σιες ζώνες με την Τουρκία, ένας από τους εμπει­ρό­τε­ρους στα ζητή­ματα διεθνών σχέσεων της χώρας σχο­λί­ασε «αυτό σημαί­νει ότι ο Μητσο­τά­κης έχει απο­φα­σί­σει να το λύσει». Ο λόγος της αντί­δρα­σής του αυτής είναι διπλός. Ο πρώτος είναι οι δημόσια δια­τυ­πω­μέ­νες θέσεις, μιας και επι­μέ­νει ότι διά­λο­γος μπορεί και πρέπει να υπάρξει κι ότι μπορεί και να πετύχει, παρά το αρνη­τικό κλίμα που έχει δημιουρ­γή­σει η τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα. Ο δεύ­τε­ρος είναι το ίδιο το πρόσωπο.

Ο Απο­στο­λί­δης στα 78 του έχει βαθιά γνώση του αντι­κει­μέ­νου, μεγάλη πείρα σε ευαί­σθη­τες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις που απαι­τούν λεπτούς χει­ρι­σμούς εντός και εκτός των συνόρων, δια­τη­ρεί επαφές και απο­λαμ­βά­νει τον σεβασμό της διε­θνούς διπλω­μα­τι­κής κοι­νό­τη­τας. Ανθρω­ποι που τον γνω­ρί­ζουν λένε, άλλωστε, ότι πρό­κει­ται για πρόσωπο που κινεί­ται με αίσθημα προ­σφο­ράς και καθή­κο­ντος, μιας και στην ηλικία και το επίπεδο που έχει αγγίξει πια, δεν έχει να απο­δεί­ξει τίποτα, πέρα από την υστε­ρο­φη­μία του και τις λέξεις που θα ακο­λου­θούν το όνομά του στα βιβλία των ιστο­ρι­κών του μέλ­λο­ντος.

Πηγή : tanea.gr

Τζίνα Μοσχο­λιού