Τα «ακραία φαινόμενα» δικαιολογιών

Η δι­καιο­λο­γία περί «ιστο­ρι­κού χιο­νιά», ή «ης χει­ρό­τε­ρης κα­κο­και­ρί­ας της 12αε­τί­ας» και αυτό που ακού­στη­κε από πολ­λούς Δη­μάρ­χους «Αυτό το φαι­νό­με­νο συμ­βαί­νει μια φορά στα εί­κο­σι χρό­νια, πόσες αλα­τιέ­ρες και μη­χα­νή­μα­τα  να έχου­με;»…ενι­σχύ­ουν την άποψη πως η Ελ­λά­δα έχει μάθει να ζει μόνο σε ανέ­φε­λο καιρό και προ­σεύ­χε­ται,  οι κα­κο­και­ρί­ες, οι βρο­χο­πτώ­σεις, οι πλημ­μύ­ρες, οι χιο­νιά­δες και οι πα­γε­τοί, να προ­σπερ­νούν για να μην χρε­ώ­νο­νται οι κυ­βερ­νή­σεις την απου­σία προ­νοη­τι­κό­τη­τας και προ­ε­τοι­μα­σί­ας. Αυτό που αρ­νού­μα­στε ακόμα να κα­τα­νο­ή­σου­με είναι πως βρι­σκό­μα­στε ήδη σε επο­χές που η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή (και οι παν­δη­μί­ες πλέον) δεν θα είναι «ακραία» φαι­νό­με­να αλλά φα­ρα­ω­νι­κά και οδυ­νη­ρά γε­γο­νό­τα που θα συμ­βαί­νουν ολο­έ­να και συ­χνό­τε­ρα. Κι έρ­χο­νται τα έντο­να και­ρι­κά φαι­νό­με­να για να απο­δεί­ξουν πόσο ανό­η­τες και εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας είναι αυτές οι ανα­λύ­σεις. Το βαθύ και από­το­μο ψύχος που αγκα­λιά­ζει όχι μόνον τη βό­ρεια Ευ­ρώ­πη, κα­τρα­κυ­λώ­ντας έως τα νότια πα­ρά­λια της Ατ­τι­κής ως την Κρήτη, είναι μια υπεν­θύ­μι­ση ότι η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή δεν είναι απλώς μια μελ­λο­ντι­κή πρό­βλε­ψη, αλλά μια ση­με­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με πολ­λές επι­πτώ­σεις πα­ντού.