Πώς θέλουν οι δανειστές να γίνονται οι ομαδικές απολύσεις

Αύξηση του ορίου των απο­λύ­σεων από 5% σε 10%, κατάρ­γηση του σημε­ρι­νού συστή­μα­τος της εκ των προ­τέ­ρων έγκρι­σης των ομα­δι­κών απο­λύ­σεων από τον εκά­στοτε υπουργό Εργα­σίας και αντι­κα­τά­στασή του από ένα «διοι­κη­τικό σύστημα» εκ των υστέρων ελέγχου, αλλά και αλλαγές στη δια­δι­κα­σία προ­σφυ­γής στον Οργα­νι­σμό Μεσο­λά­βη­σης και Διαι­τη­σίας (ΟΜΕΔ) προ­κει­μέ­νου να μην είναι εύκολη η μονο­με­ρής προ­σφυγή (κυρίως των εργα­ζό­με­νων) ζήτησαν οι δανει­στές, χωρίς μάλιστα να δίνουν στην ελλη­νική κυβέρ­νηση ως «αντάλ­λαγμα» ούτε ένα από τα αιτή­ματά της για τις συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Οι απαι­τή­σεις των θεσμών στο αρχικό κείμενο που κατα­τέ­θηκε στην ελλη­νική κυβέρ­νηση το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο, φωτο­γρα­φί­ζει το απόλυτο αδιέ­ξοδο που κατε­γράφη στη συνέ­χεια. Έτσι εξη­γεί­ται άλλωστε και η νέα πολύωρη δια­πραγ­μά­τευση που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε με νέο πλέον, διορ­θω­μένο κείμενο που όμως δεν στάθηκε ικανό να γεφυ­ρώ­σει τις δια­φο­ρές.

Οι εκπρό­σω­ποι των θεσμών, όχι μόνο το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο αλλά και οι Ευρω­παίοι, ζητούν τόσο την αύξηση του επι­τρε­πό­με­νου ορίου απο­λύ­σεων από 5% σε 10%, όσο και την κατάρ­γηση της διοι­κη­τι­κής προ­έ­γκρι­σης των ομα­δι­κών απο­λύ­σεων που δια­τη­ρεί ο εκά­στοτε υπουρ­γός Εργα­σίας. Παράλ­ληλα, δεν δέχο­νται την επα­να­φορά της αρχής της ευνοϊ­κό­τε­ρης για τον εργα­ζό­μενο ρύθ­μι­σης και της επέ­κτα­σης των κλα­δι­κών συμ­βά­σεων, που θέτει το υπουρ­γείο Εργα­σίας.

Το θέμα των ομα­δι­κών απο­λύ­σεων απο­δει­κνύ­ε­ται το πλέον ακαν­θώ­δες, καθώς στο αρχικό προ­σχέ­διο του συμπλη­ρω­μα­τι­κού Μνη­μο­νίου, οι θεσμοί ζητούν από την ηγεσία του υπουρ­γείου Εργα­σίας:

1. Να ευθυ­γραμ­μί­σει τα κατώ­τατα όρια με την υπάρ­χουσα κοι­νο­τική οδηγία (98/59/ΕΚ)

2. Να αντι­κα­τα­στή­σει το σημε­ρινό σύστημα της εκ των προ­τέ­ρων έγκρι­σης των ομα­δι­κών απο­λύ­σεων από τον υπουργό Εργα­σίας, με ένα διοι­κη­τικό σύστημα κοι­νο­ποί­η­σης του πλάνου ομα­δι­κών απο­λύ­σεων μέσω του οποίου θα εξα­σφα­λί­ζε­ται η συμ­μόρ­φωση της επι­χεί­ρη­σης με τα όσα προ­βλέ­πει ο νόμος για πλη­ρο­φό­ρηση και δια­βού­λευση με τους εργα­ζό­με­νους. Στην πράξη, ζητεί­ται η μετά­βαση από την εκ των προ­τέ­ρων έγκριση στον εκ των υστέρων έλεγχο νομι­μό­τη­τας.

Ο εργο­δό­της, βάσει της πρό­τα­σης των θεσμών, θα υπο­χρε­ού­ται επίσης να ενη­με­ρώ­νει εγγρά­φως την Ανώτατο Συμ­βού­λιο Εργα­σίας (ΑΣΕ) για τις σχε­δια­ζό­με­νες ομα­δι­κές απο­λύ­σεις, οι οποίες θα μπορούν να γίνουν εντός τριών μηνών από την κοι­νο­ποί­ησή τους.

Μεταξύ άλλων, ο εργο­δό­της θα πρέπει να ενη­με­ρώ­νει το ΑΣΕ για τις δια­δι­κα­σίες ενη­μέ­ρω­σης και δια­βού­λευ­σης με τους εργα­ζό­με­νους, που θα περι­λαμ­βά­νουν την περι­γραφή των «αντι­κει­με­νι­κών λόγων» που οδή­γη­σαν στην απόφαση για ομα­δι­κές απο­λύ­σεις, καθώς και εάν ανα­ζη­τή­θη­καν τρόποι απο­φυ­γής τους, αλλά και τα κρι­τή­ρια που ακο­λου­θή­θη­καν για την επιλογή των εργα­ζο­μέ­νων που απο­λύ­ο­νται.

Επι­πλέον, η εται­ρεία θα πρέπει να υπο­βάλ­λει ένα «κοι­νω­νικό σχέδιο» στο οποίο θα περι­γρά­φει τα πιθανά συνο­δευ­τικά, όχι όμως υπο­χρε­ω­τικά, μέτρα.

3. Στο θέμα των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, αφήνουν μόνο ένα παρά­θυρο ανοικτό για μελ­λο­ντι­κές παρεμ­βά­σεις επι­ση­μαί­νο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά ότι «οι αρχές θα συνε­χί­σουν να διε­ρευ­νούν με τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους περαι­τέρω μέτρα για να εξα­σφα­λι­στεί ότι οι συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις γίνο­νται στην Ελλάδα σύμφωνα με τις βέλ­τι­στες ευρω­παϊ­κές πρα­κτι­κές». Αφήνουν σε εκκρε­μό­τητα τα θέματα της επέ­κταση των συμ­βά­σεων και της αρχής της ευνοϊ­κό­τε­ρης ρύθ­μι­σης, ενώ δεν δέχο­νται την κατάρ­γηση των «Ενώσεων Προ­σώ­πων».

4. Έως τον Σεπτέμ­βριο του 2017, η ελλη­νική κυβέρ­νηση θα πρέπει επίσης, να έχει συμ­φω­νή­σει ως «βασικό παρα­δο­τέο μέτρο», στην αλλαγή της δια­δι­κα­σίας μεσο­λά­βη­σης και διαι­τη­σίας, ώστε να είναι «αντι­κει­με­νική και αμε­ρό­λη­πτη».

Μάλιστα, η τρόικα ανα­γνω­ρί­ζει ότι υπάρχει η απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας στην Ελλάδα που έκρινε αντι­συ­νταγ­μα­τική την κατάρ­γηση της μονο­με­ρούς προ­σφυ­γής στον ΟΜΕΔ, και για το λόγο αυτό ζητεί την κατάρ­τιση μιας ανε­ξάρ­τη­της νομικής γνω­μο­δό­τη­σης έως τον Ιούνιο του 2017, προ­κει­μέ­νου να νομο­θε­τή­σει τις αλλαγές έως το Νοέμ­βριο του 2017.

Η πολι­τική πρό­νοιας

Ανα­διάρ­θρωση των οικο­γε­νεια­κών επι­δο­μά­των, εξορ­θο­λο­γι­σμό και κατάρ­γηση όσων αλλη­λο­κα­λύ­πτο­νται αλλά και νέα μεγα­λύ­τερη μεταρ­ρύθ­μιση στο μέλλον περι­λαμ­βά­νει μεταξύ άλλων το αρχικό κείμενο, στο επίσης επίμαχο θέμα της Προ­νοιακή Πολι­τι­κής και της εφαρ­μο­γής του Κοι­νω­νι­κού Επι­δό­μα­τος Αλλη­λεγ­γύης (ΚΕΑ).

Μεταξύ άλλων, το αρχικό κείμενο αφήνει ανοικτά προς δια­πραγ­μά­τευση μια σειρά από θέματα, όπως η ριζική ανα­μόρ­φωση του συστή­μα­τος οικο­γε­νεια­κών επι­δο­μά­των, με στόχο να υπάρχει ισότητα μεταξύ των παιδιών, η κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των που αλλη­λο­κα­λύ­πτο­νται με το ΚΕΑ ή των οικο­γε­νεια­κών επι­δο­μά­των με στόχο συγκε­κρι­μένη απόδοση (που δεν προσ­διο­ρί­ζε­ται στο προ­σχέ­διο του Μνη­μο­νίου), αλλά και τον επα­να­σχε­δια­σμό ή την κατάρ­γηση του επι­δό­μα­τος θέρ­μαν­σης με συγκε­κρι­μένο στόχο εξοι­κο­νό­μη­σης από το 2018.

Προ­βλέ­πε­ται επίσης η δημιουρ­γία ενός πιλο­τι­κού σχεδίου για τα επι­δό­ματα ανα­πη­ρίας αλλά και μέτρα που προσ­διο­ρί­ζει η Παγκό­σμια Τράπεζα, όπως κατάρ­γηση φορο­α­παλ­λα­γών, χωρίς όμως να ανα­φέ­ρε­ται ρητά στην μείωση του αφο­ρο­λο­γή­του ορίου.

Ακόμη, υπάρχει η πρό­βλεψη για νέα ανα­διάρ­θρωση, ώστε να ανα­πτυ­χθούν επι­δό­ματα που θα καλύ­πτουν το σύνολο της επι­δο­μα­τι­κής πολι­τι­κής.

Πηγή: euro2day.gr