Τελέστηκε χθες επιμνημόσυνη δέηση υπέρ του μακαριστού μητροπολίτη Γενναδίου

Τελέ­στηκε χτες Τετάρτη 21 Οκτω­βρίου, στις 11.00 π.μ. (την ώρα κατά την οποία ετε­λείτο στη Βενετία η Εξόδιος Ακο­λου­θία του μακα­ρι­στού Μητρο­πο­λί­του Ιταλίας και Μελίτης κυρού Γεν­να­δίου) -ο οποίος μετέστη προς Κύριον τα ξημε­ρώ­ματα της Παρα­σκευής 16 Οκτω­βρίου, στην γενέ­τειρά του Κρε­μα­στή και στον Ενο­ριακό Ιερό Ναό Πανα­γίας Καθο­λι­κής – επι­μνη­μό­συ­νος δέησις υπέρ μακα­ρίας μνήμης και ανα­παύ­σεώς του από τον Σεβα­σμιώ­τατο Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κ. Κύριλλο.

Ο μακα­ρι­στός Μητρο­πο­λί­της Γεν­νά­διος για εξήντα χρόνια δια­κό­νησε με πιστό­τητα και αφο­σί­ωση την Εκκλη­σία στην Ιταλία, ως Ιερεύς και Βοηθός Επί­σκο­πος στη Νάπολη και στη συνέ­χεια ως Μητρο­πο­λί­της Ιταλίας (1996-2020) και ετίμησε με την καρ­πο­φόρο δια­κο­νία και το εκκλη­σια­στικό ήθος του την πατρίδα του και την Μητέρα Εκκλη­σία, ως Ρόδιος Ιεράρ­χης, φορέας και εκφρα­στής της Εκκλη­σια­στι­κής παρα­δό­σεως του τόπου κατα­γω­γής του και του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου.

Παρό­ντες ήταν ο πρό­ε­δρος του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ρόδου κ. Μιχάλης Σοκο­ρέλ­λος, ο χωρικός αντι­δή­μαρ­χος κ. Τάσος Σπανός, ο αντι­δή­μαρ­χος κ. Αθα­νά­σιος Στάμος, ο πρό­ε­δρος του Τοπικού Συμ­βου­λίου κ. Μιχάλης Δράκος, ο τέως δήμαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χατζη­διά­κος, ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος της μειο­ψη­φίας κ. Μιχάλης Χρι­στο­δού­λου, πολύς κόσμος αλλά και νεολαία, μαθητές, φίλοι και οικείοι του (αφού η οικο­γέ­νειά του, δια­μέ­νει στην Κρε­μα­στή).

Στον λόγο που εκφώ­νησε ο Σεβ. Μητρο­πο­λί­της κ. Κύριλ­λος υπο­γράμ­μισε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Την Παρα­σκευή 16 Οκτω­βρίου, ανα­χώ­ρησε εις Κύριον ο προ­σφι­λέ­στα­τος, πρε­σβύ­τε­ρος εν Χριστώ αδελφός μας, Μητρο­πο­λί­της Ιταλίας και Μελίτης, κυρός Γεν­νά­διος. Την ώρα κατά την οποία στην έδρα του στην Βενετία στον ιστο­ρικό Ιερό Ναό τελεί­ται η εξόδιος ακο­λου­θία του, με βαθιά συγκί­νηση συγκε­ντρω­θή­καμε εδώ, στον ιερό χώρο, στον πρώτο εκκλη­σια­στικό βημα­τι­σμό του εκείνον της παι­δι­κής και νεα­νι­κής πνευ­μα­τι­κής γαλου­χίας του, τον περιώ­νυμο ναό της Πανα­γίας της Καθο­λι­κής για να απευ­θύ­νουμε τον τελευ­ταίο χαι­ρε­τι­σμό στον συμπα­τριώτη μας και επί­σκοπο από την γενέ­τειρά του και να συμπρο­σευ­χη­θούμε για την ανά­παυση της ψυχής του».

Ο Μητρο­πο­λί­της Ρόδου ανέ­γνωσε το βιο­γρα­φικό του μετα­στά­ντος ανα­λυ­τικά:

«Ο Μητρο­πο­λί­της Γεν­νά­διος, κατά κόσμον Τσα­μπί­κος Ζερβός, γεν­νή­θηκε στην Κρε­μα­στή Ρόδου το 1937.

Εκπλή­ρωσε την υπο­χρε­ω­τική εκπαί­δευση στο Δημο­τικό Σχολείο της κωμό­πο­λης της Κρε­μα­στής και ακο­λού­θως συνέ­χισε τις σπουδές του στην Πατμιάδα Εκκλη­σια­στική Σχολή, όπου παρα­κο­λού­θησε την Ιερή Επι­στήμη και ακο­λού­θως φοίτησε στην Ιερά Θεο­λο­γική Σχολή της Χάλκης. Χει­ρο­το­νή­θηκε Διά­κο­νος το 1960 από τον Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κυρό Σπυ­ρί­δωνα. Στη συνέ­χεια από τον Οικου­με­νικό Πατριάρχη Αθη­να­γόρα, απε­στάλη στην Νάπολη. Υπη­ρέ­τησε την ιστο­ρική Εκκλη­σία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, της Ελλη­νι­κής Αδελ­φό­τη­τας Νάπολης, ως Διά­κο­νος ακο­λού­θως ως Πρε­σβύ­τε­ρος και τέλος ως Επί­σκο­πος ως το 1996. Για περίπου 10 χρόνια δίδασκε Πατε­ρική Θεο­λο­γία στο Πανε­πι­στη­μιακό Ινστι­τούτο του Αγίου Νικο­λάου Μπάρι. Παράλ­ληλα με την υπη­ρε­σία του στην Ελλη­νική Αδελ­φό­τητα Νάπολης, συνέ­χισε τις σπουδές του στα γνω­στικά αντι­κεί­μενα της Κοι­νω­νιο­λο­γίας και της Ψυχο­λο­γίας στο Πανε­πι­στή­μιο Νάπολης. Το 1970 ανα­κη­ρύ­χθηκε Διδά­κτωρ Θεο­λο­γίας της Ποντι­φι­κής Θεο­λο­γι­κής Σχολής Νότιας Ιταλίας, με θέμα της Διδα­κτο­ρι­κής Δια­τρι­βής του: «Ἡ προ­σφορά τοῦ Οἰκου­με­νι­κοῦ Πατριαρ­χείου διά τήν ἑνότητα τῶν χρι­στια­νῶν».

Το 1970 εξελέγη παμ­ψη­φεί Επί­σκο­πος της πάλαι ποτέ δια­λαμ­ψά­σης Επι­σκο­πής Κρα­τείας, ως Βοηθός Επί­σκο­πος του Μητρο­πο­λίτη Αυστρίας και Εξάρχου Ιταλίας κυρού Χρυ­σό­στο­μου. Με την εκλογή του, μετά από 275 χρόνια είναι ο πρώτος Ορθό­δο­ξος Επί­σκο­πος στην Ιταλία, όπου και χει­ρο­το­νή­θηκε.

Στις 26 Αυγού­στου 1996 εξελέγη παμ­ψη­φεί από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, Μητρο­πο­λί­της Ιταλίας και Μελίτης. Ενθρο­νί­στηκε στον ιστο­ρικό Ιερό Ναό Αγίου Γεωρ­γίου των Ελλήνων Βενε­τίας στις 27 Οκτω­βρίου του ίδιου έτους.

Κατά τη μακρά ποι­μα­ντο­ρία του, έχει ιδρύσει 50 και πλέον Ενορίες, 5 νέες Ιερές Μονές, προέβη στην επα­νί­δρυση της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωρ­γίου των εν Βενετία Ελλη­νί­δων Ευγενών Μοναχών.

Κατόρ­θωσε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει την Συμ­φω­νία μεταξύ του Ιτα­λι­κού Κράτους και της Ορθο­δό­ξου Ιεράς Μητρο­πό­λεως Ιταλίας του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως.

Ακόμα, το 1999 ανα­κη­ρύ­χθηκε Διδά­κτωρ και της Θεο­λο­γι­κής Σχολής του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης, με θέμα της Διδα­κτο­ρι­κής Δια­τρι­βής του: ‘Οἱ Ἕλληνες Ὀρθό­δο­ξοι τῆς Καμπα­νίας ἀπό τῆς Ἁλώσεως μέχρι τῆς ἑνώσεως τῆς Ἰταλίας καί τοῦ Γκαριμπάλδη’.

Τον Μάιο του 2004, το κράτος της Ιταλίας παρέ­δωσε στην Ορθό­δοξο Εκκλη­σία της Ιταλίας τον ιστο­ρικό Ιερό Ναό Αγίου Θεο­δώ­ρου του Τήρωνος, στο ιστο­ρικό κέντρο της Ρώμης.

Με τη συμπλή­ρωση 50 ετών δια­κο­νίας στην Ιταλία, τιμή­θηκε από την Δημο­κρα­τία της Ιταλίας με το παρά­σημο του Ανώ­τε­ρου Ταξιάρ­χου και από τον Δήμο της Ρόδου με το Χρυσό Μετάλ­λιο της πόλεως της Ρόδου. Επι­πλέον είχε τιμηθεί με τον Χρυσό Σταυρό του Αγίου Δημη­τρίου, πολιού­χου της Θεσ­σα­λο­νί­κης».

• Ο Σεβ. Μητρο­πο­λί­της Ρόδου, εξήρε τον χαρα­κτήρα, τον βίο και την δια­κο­νία του κυρού Γεν­να­δίου υπο­γραμ­μί­ζο­ντας «την καλή μαρ­τυ­ρία την οποία έδωσε, μέσα στον χώρο του Ρωμαιο­κα­θο­λι­κι­σμού. Εργά­στηκε για την προ­σέγ­γιση των χρι­στια­νών, συνέ­βαλε στον διάλογο μεταξύ Ορθο­δο­ξίας και Ρωμαιο­κα­θο­λι­κι­σμού. Επίσης, πρό­σφερε στον λαό, στο ποίμνιο αλλά και πολλούς Ροδίους φοι­τη­τές αφού η αγάπη του για την γενέ­τειρά του ήταν μεγάλη. Είχαμε την χαρά να τον έχουμε κοντά μας κάθε χρόνο να παρί­στα­ται, να χορο­στα­τεί και να ιερουρ­γεί κατά την περίοδο του Δεκα­πε­νταύ­γου­στου. Τον ευχα­ρι­στούμε για τις χαρές που μας έδωσε, την αγάπη του και το ενδια­φέ­ρον του για τον τόπο του. Θα τον θυμό­μα­στε και θα τον μνη­μο­νεύ­ουμε πάντα ως έναν Ρόδιο ιεράρχη, υπό­δειγμα πνευ­μα­τι­κού ανθρώ­που ο οποίος τίμησε τον τόπο κατα­γω­γής του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της γης της Βενε­τίας που σκε­πά­ζει το τίμιο σκήνωμά του. Θα ανα­παύ­ε­ται στην ξένη για εμάς γη, στην γη όμως που με την χάρη του Θεού που πότισε με τον ιδρώτα του, τον κόπο της θεά­ρε­στης δια­κο­νίας του. Ας είναι αιωνία η μνήμη του» είπε, μετέ­φερε τα συλ­λυ­πη­τή­ρια του Πανα­γιο­τά­του Πατριάρχη κ. Βαρ­θο­λο­μαίου και συλ­λυ­πή­θηκε τους οικεί­ους του, την οικο­γέ­νειά του και τους συγ­γε­νείς του.

Επι­κή­δειο εκφώ­νη­σαν ο π. Μιχαήλ Σγουρός, ο αρχι­μαν­δρί­της Μελί­τω­νας καθώς και οι κ.κ. Σοκο­ρέλ­λος και Δράκος.