Παρωπίδες

Κοντά επτά χρό­νια μνη­μο­νί­ων, δια­λυ­μέ­νες ζωές, οι­κο­γέ­νειες και η πο­λι­τι­κή πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μι­κρο­πο­λι­τι­κή, κραυ­γές και κι­τρι­νί­λα. Πα­ρα­κο­λου­θού­με έντρο­μοι πλέον τις κα­ται­γι­στι­κές εξε­λί­ξεις που μας πάνε από το κακό στο χει­ρό­τε­ρο, από τη μια κα­τα­στρο­φή στην άλλη. Όλα ρη­μά­ζουν, ερη­μώ­νουν και η μόνη στα­θε­ρή αρχή σ’ αυτόν τον τόπο πα­ρα­μέ­νει η κομ­μα­τι­κή προ­σή­λω­ση, η κομ­μα­τι­κή τυ­φλό­τη­τα, τα σκο­τα­δι­στι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα με τα οποία πο­ρευό­μα­στε σαν τα άλογα με τις πα­ρω­πί­δες.