Νίκος Μπόνης : «Εξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα μας οδηγήσει σε καταστροφή»

Πώς δια­μορ­φώ­νε­ται ή κατά­σταση στην αγορά καθώς δεν έχει επι­τευ­χθεί συμ­φω­νία με τους δανει­στές της χώρας;

Μιλάμε ξεκά­θαρα για μια “ισορ­ρο­πία τρόμου”. Η μη συμ­φω­νία έχει παγώσει την αγορά και υπο­νο­μεύει κάθε προ­ο­πτική ανά­πτυ­ξης, ιδίως εν μέσω της του­ρι­στι­κής περιό­δου. Είναι υπο­χρέ­ωση της κυβέρ­νη­σης να συνει­δη­το­ποι­ή­σει έστω και τώρα, πως η ευη­με­ρία των Ελλήνων προ­ϋ­πο­θέ­τει την βελ­τί­ωση της απα­σχό­λη­σης, των αμοιβών εργα­σίας, σημαί­νει αύξηση της παρα­γω­γι­κό­τη­τας, της διε­θνούς αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και της εξω­στρέ­φειας της οικο­νο­μίας. Προ­ϋ­πο­θέ­τει δηλαδή σημα­ντι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις και αύξηση των επεν­δύ­σεων. Βασικός κανόνας για μακρο­πρό­θε­σμες επεν­δύ­σεις είναι ένα σταθερό και προ­βλέ­ψιμο θεσμικό και οικο­νο­μικό περι­βάλ­λον, με ανοιχτή την πρό­σβαση στις διε­θνείς αγορές και ενί­σχυση εμπι­στο­σύ­νης των επεν­δυ­τών στις ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές της χώρας μας.

Έντονα ακού­γε­ται πλέον πως ή Ελλάδα θα τεθεί εκτός ευρω­ζώ­νης. Τι θα σημάνει αυτό για την τοπική οικο­νο­μία;

Η τοπική οικο­νο­μία βασί­ζε­ται στο μεγα­λύ­τερο ποσοστό της στον του­ρι­σμό. Ένα σενάριο που όλοι απευ­χό­μα­στε είναι μια ενδε­χό­μενη έξοδος της χώρας από την ευρω­ζώνη. Αυτό θα μας οδη­γούσε στην κατα­στροφή. Το του­ρι­στικό μας προϊόν θα κατα­στρα­φεί. Όπως όλοι γνω­ρί­ζουμε τα επίπεδα του πρω­το­γε­νούς τομέα είναι αμε­λη­τέο ποσοστό. Όπως επίσης είναι γνωστό, η Ελλάδα δεν δια­θέ­τει εργο­στά­σια που να παρά­γουν προ­ϊ­ό­ντα τα οποία να είναι απα­ραί­τητα για την λει­τουρ­γία το ξενο­δο­χείων, των εστια­το­ρίων κ.λ.π. εισά­γουμε σχεδόν τα πάντα. Με την απο­χώ­ρηση της χώρας ο πλη­θω­ρι­σμός θ´ ανέβει κατα­κό­ρυφα σε ποσοστό της τάξης 30 με 50% με ότι αυτό συνε­πά­γε­ται για την εισα­γωγή προ­ϊ­ό­ντων.Με λίγα λόγια το κόστος κτήσης ενός προ­ϊ­ό­ντος θα είναι άμεσα 30 με 50% μεγα­λύ­τερο. Χωρίς συμ­φω­νία λοιπόν -και κατά συνέ­πεια χωρίς επενδύσεις-, οι άνεργοι δεν πρό­κει­ται να βρουν δουλειά, δεν πρό­κει­ται να μείνουν στη χώρα μας, στον τόπο μας, τη Ρόδο μας. Οι επι­χει­ρή­σεις δεν πρό­κει­ται να ανα­πτυ­χθούν και το κράτος χάνο­ντας συνεχώς έσοδα μπορεί να βρεθεί σε αδυ­να­μία να δια­τη­ρή­σει τα σημε­ρινά επίπεδα μισθών και συντά­ξεων ή ακομη και την πληρωμή των στοι­χειω­δών για την λει­τουρ­γία του.

Ποιες θα είναι οι συνέ­πειες από την αύξηση του ΦΠΑ και την κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών στα νησιά; Ποιοι θα θιγούν από αυτό το μέτρο;

Μια ενδε­χό­μενη κατάρ­γηση του καθε­στώ­τος των συντε­λε­στών του Αιγαίου, θα σημαί­νει αύξηση του κόστους ζωής στα νησιά, του­λά­χι­στον κατά 13% σύμφωνα με την μελέτη που εκπό­νησε η ΕΣΕΕ για λογα­ρια­σμό του εμπο­ρι­κού συλ­λό­γου Ρόδου. Είναι δεδο­μένο πως με την αύξηση αυτή σε προ­ϊ­ό­ντα, αγαθά και υπη­ρε­σίες, θα επέλθει απώλεια της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος του τόπου μας, σε σχέση με γει­το­νι­κές χώρες. Πέραν όμως του του­ρι­σμού, η επι­βί­ωση των νησιω­τών θα είναι ακρι­βό­τερη κατά πολύ. Άμεσα θα αυξηθεί κατα­κό­ρυφα το κόστος ζωής, ενώ παράλ­ληλα τα έσοδα όλο και θα περιο­ρί­ζο­νται. Συνεπώς, εκείνοι που θα πληγούν σε ενα τέτοιο ενδε­χό­μενο, είναι ΟΛΟΙ οι κάτοι­κοι των νησιών, επι­χει­ρη­μα­τίες ή μη.

Ποια είναι η άποψή σας για την απόφαση του δήμου να κατά­σχει τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς επι­χει­ρη­μα­τιών; Ποιες θα είναι οι επό­με­νες κινή­σεις των επι­χει­ρη­μα­τιών;

Η απόφαση του Δήμου να κατά­σχει τους λογα­ρια­σμούς επι­χει­ρη­μα­τιών ήταν άκρως λαν­θα­σμένη, διότι προ­χώ­ρησε στην τιμω­ρη­τική ενέρ­γεια για τους επι­χει­ρη­μα­τίες προτού τελειώ­σει η προ­θε­σμία που έχει τεθεί για τη ρύθμιση οφειλών. Στην συνά­ντηση που κάναμε με τον Δήμαρχο Ρόδου, ζητή­σαμε να βρει τρόπο για να αρθούν οι κατα­σχέ­σεις των λογα­ρια­σμών και παράλ­ληλα ανα­λά­βαμε την υπο­χρέ­ωση να πεί­σουμε εκεί­νους που δεν είχαν υπαχθεί στη ρύθμιση να το κάνουν άμεσα τακτο­ποιώ­ντας τις οικο­νο­μι­κές εκκρε­μό­τη­τες που υπάρ­χουν προς τον Δήμο (φυσικά μιλάμε για όλες τις οφειλές πλην του Δη.Φο.Δω.). Στην πράξη όμως, η ενέρ­γεια του Δήμου να προ­χω­ρή­σει στην κατά­σχεση των λογα­ρια­σμών των επι­χει­ρή­σεων και το μπλο­κά­ρι­σμα του ΑΦΜ τους, σημαί­νει κατα­δίκη εν μέσω της σεζόν. Δηλαδή, αυτο­μά­τως, οι επι­χει­ρή­σεις δεν έχουν πρό­σβαση τρα­πε­ζικό στο σύστημα, τα δάνειά τους κρί­νο­νται ληξι­πρό­θε­σμα και άμεσα απαι­τητά και εκ του νόμου για να μπο­ρέ­σει να ξεμπλο­κά­ρει ΑΦΜ και λογα­ρια­σμό θα πρέπει να κατα­βά­λει το 25% της αρχικής οφειλής του. Όπως κατα­λα­βαί­νετε αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο για έναν επι­χει­ρη­μα­τία, δηλαδή να μπο­ρέ­σει να κατα­βά­λει το 25% εφάπαξ την στιγμή που δεν το έχει, και την ώρα που η ρευ­στό­τητα στην αγορά είναι πολύ περιο­ρι­σμένη. Εάν ο Δήμος δεν είχε προ­χω­ρή­σει στην κατα­στρο­φική αυτή -για την επιχειρηματικότητα- πράξη, θα μπο­ρούσε ο κάθε επι­χει­ρη­μα­τίας να είχε υπαχθεί στη ρύθμιση των 100 δόσεων πλη­ρώ­νο­ντας φυσικά το αντί­στοιχο ποσό.

Προ­φα­νώς οι επι­χει­ρη­μα­τίες που έχουν “μπλο­κα­ρι­στεί” από τον δήμο -τουλάχιστον εξ όσων με έχουν ενη­με­ρώ­σει αρκετοί-, θα προ­χω­ρή­σουν σε αιτή­σεις ανά­σχε­σης της κατά­σχε­σης.. Ενώ είναι ευχής έργον το γεγονός πως δεν έχει γίνει πράξη η απειλή να σταλούν τα 500 νέα κατα­σχε­τή­ρια, συνεπώς, μπο­ρούμε να ελπί­ζουμε πως δεν θα ξεκι­νή­σει ο εντα­φια­σμός και άλλων επι­χει­ρή­σεων από την Δημο­τική Αρχή της Ρόδου. Ξέρετε είναι πρω­το­φα­νές, μια δημο­τική αρχή να κατα­δι­κά­ζει στο κλεί­σιμο και την χρε­ο­κο­πία μια επι­χεί­ρηση, την ώρα που αυτή έχει κατα­φέ­ρει να επι­βιώ­σει μέσα στην κρίση. Ο επι­χει­ρη­μα­τι­κός κόσμος εύχεται να μην υπάρξει συνέ­χεια σ αυτόν τον εφιάλτη.

Έχει επη­ρε­α­στεί η αγορά από τη μείωση των αφίξεων;

Οι του­ρί­στες που έρχο­νται ζητούν από τα ξενο­δο­χεία που μένουν χρη­μα­το­κι­βώ­τια για να κρύψουν τα μετρητά τους. Την ίδια ώρα, η αγορά έχει σαφώς επη­ρε­α­στεί από την μείωση των αφίξεων και όχι μόνο των αφίξεων, αφού η πλειο­ψη­φία των του­ρι­στών που κατα­φθά­νουν στη Ρόδο με συστά­σεις και οδηγίες απ’ τα πρα­κτο­ρεία τους, οι οποίες ανα­φέ­ρουν ρητά να έχουν μετρητά μαζί τους γιατί ενδέ­χε­ται να μην μπορούν να προ­χω­ρή­σουν σε ανάληψη από τα ελλη­νικά ATΜ. Οπότε όπως κατα­λα­βαί­νετε, εάν κάποιος επι­σκέ­πτης, θέλει να ξοδέψει χρήματα στην Ρόδο, να μην το κάνει γιατί ζει υπό το καθε­στώς της αβε­βαιό­τη­τας ανα­φο­ρικά με το τι μέλη γενέ­σθαι στην Ελλάδα κατά τη διάρ­κεια των δια­κο­πών και μέχρι την ανα­χώ­ρηση του. Άρα λοιπόν η κατά­σταση μας είναι ήδη τραγική. Ενώ το να επι­κρα­τεί η άποψη στην Αμερική, τη Ρωσία, την Ευρώπη οτι η Ελλάδα χρε­ο­κο­πεί ανα πάσα ώρα, μόνο καλό δεν μας κάνει. Θεωρώ πως πρέπει άμεσα να προ­χω­ρή­σουμε σε μια συμ­φω­νία με τους εταί­ρους μας.

Ποιες είναι οι προσ­δο­κίες από τις θερινές εκπτώ­σεις; Πιστεύ­ετε πως χρειά­ζο­νται και οι ενδιά­με­σες εκπτώ­σεις;

Προσ­δο­κίες δεν υπάρ­χουν κι αν υπάρ­χουν αυτές είναι μηδα­μι­νές. Οι εκπτώ­σεις τη θερινή περίοδο δεν ωφελούν τις επι­χει­ρή­σεις, εμείς ως προ­ο­ρι­σμός ελπί­ζουμε να δου­λέ­ψουμε το καλο­καίρι ενώ από την άλλη οι ενδιά­με­σες εκπτώ­σεις κάνουν κακό στις επι­χει­ρή­σεις, με δεδο­μένο πως είναι περίοδο παρα­λα­βής νέου εμπο­ρεύ­μα­τος, συνεπώς δεν συμ­φέ­ρει ένα κατά­στημα να προχωρά στην πώληση με έκπτωση των εμπο­ρευ­μά­των του μόλις το παρέ­λαβε.

Τι προσ­δο­κούν οι έμποροι από τη λει­τουρ­γία της νέας μαρίνας;

Η λει­τουρ­γία της νέας Μαρίνας θα ανα­βαθ­μί­σει το του­ρι­στικό μας προϊόν, θα δώσει δυνα­τό­τητα σε ανθρώ­πους με μεγάλη οικο­νο­μική επι­φά­νεια που έρχο­νται στη Ρόδο να ξοδέ­ψουν χρήματα. Όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι ο θαλάσ­σιος του­ρι­σμός με γιοτ, σκάφη κτλ είναι για τους πλού­σιους. Πελάτες που δυστυ­χώς δεν κυκλο­φο­ρούν πολύ τα τελευ­ταία χρόνια στο νησί. Η αγο­ρα­στική δύναμη των επι­σκε­πτών από τις θαλα­μη­γούς και τα γιοτ, θα δώσει μια νέα προ­ο­πτική στη Ρόδο, την ανά­πτυξη και την οικο­νο­μία της. Μακάρι να είχαμε όχι μόνο μια, αλλά δέκα μαρίνες στο νησί κι έτσι ο του­ρι­σμός μας θα περιε­λάμ­βανε μια υψη­λό­τε­ρου επι­πέ­δου εισο­δη­μα­τική στάθμη γκάμα πελατών επι­κου­ρικά στους υπάρ­χο­ντες επι­σκέ­πτες. Πάντως είναι γεγονός πως βλέ­πουμε όλο και σπα­νιό­τερα πελάτες με μεγάλη οικο­νο­μική ευχέ­ρεια, σε αντί­θεση με ό,τι επι­κρα­τούσε παλαιό­τερα.