“Ωρες ευθύνης”

Η εί­δη­ση για τη κα­τάρ­γη­ση των κτη­μα­το­λο­γί­ων Ρόδου, Κω και Λακκί Λέρου, δεν ήταν κε­ραυ­νός εν αι­θρία αλλά το τέλος ενός προ­δια­γε­γραμ­μέ­νου  χρο­νι­κού και απορώ για τον αιφ­νι­δια­σμό, όταν από το 1995 υπάρ­χει η πρό­βλε­ψη έντα­ξης στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο, με λε­πτο­μέ­ρειες που θα κα­θο­ρι­στούν ούτε καν με νόμο αλλά με ΚΥΑ και Π.Δ. (αρ. 14.7.α.Ν. 2308/1995). Στη Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση της 14-12-2016, που είχα τη τιμή να μου ανα­τε­θεί από τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο  η ευ­θύ­νη ει­σή­γη­σης , το είχα και εγώ προ­βλέ­ψει ότι είναι προ των πυλών  κατά χρόνο,  όχι κο­μί­ζο­ντας γλαύ­κας , αλλά σύμ­φω­να με τη συ­νή­θη και ορατή πο­ρεία των πραγ­μά­των, εφό­σον βέ­βαια και εμείς τόσα χρό­νια αλλά και εκεί­νες τις κρί­σι­μες ύστα­τες στιγ­μές «περί άλλων τυρ­βά­ζο­μεν» και συ­στή­να­με επι­τρο­πές για τις κα­λέν­δες. Τώρα  είναι αργά για δά­κρυα και είναι ώρα τε­ρά­στιων ευ­θυ­νών για την ορ­θο­λο­γι­κή πλέον  εν­σω­μά­τω­ση στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο, συμ­φω­νώ­ντας με τη δη­μο­σιο­ποι­η­μέ­νη άποψη του  συ­νά­δελ­φου Δ Σα­λα­μα­στρά­κη , από άλλη όμως αφε­τη­ρία:

Είναι αλή­θεια ότι τα Κτη­μα­το­λό­για Ρόδου ,   Κω και Λακκί Λέρου έγι­ναν από τους ιτα­λούς με αποι­κιο­κρα­τι­κές δια­θέ­σεις  και συ­γκε­κρι­μέ­να  για να υφαρ­πά­ξουν και να δη­μιουρ­γή­σουν επί­πλα­στα μια τε­ρά­στια σε έκτα­ση και αξία δη­μό­σια πε­ριου­σία, που όμοια της δεν υπάρ­χει σε ανα­λο­γία κλί­μα­κας σε κα­νέ­να άλλο μέρος της χώρας ούτε βέ­βαια  της Δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης (πε­ρισ­σό­τε­ρα στο  ΄Αρ­θρο Θ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου: Νο­μι­κό κα­θε­στώς της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας στη Ρόδο ,  Δω­δε­καν. Νομολ. 2004 σελ 268  ). Αυτό το γε­γο­νός τεκ­μη­ριώ­νει το έωλο και ιδιό­τυ­πο κα­θε­στώς των απο­κα­λού­με­νων  δη­μο­σί­ων κτη­μά­των στη Δω­δε­κά­νη­σο, με τε­λευ­ταία επ’ αυτού ρη­ξι­κέ­λευ­θη   άποψη ότι κα­νο­νι­κά η διοί­κη­ση τους δεν ανή­κει καν στο Δη­μό­σιο αλλά στη Πε­ρι­φέ­ρεια Νό­τιου Αι­γαί­ου (πε­ρισ­σό­τε­ρα στη Με­λέ­τη Μ.Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου: Το δι­καί­ω­μα της ιδιο­κτη­σί­ας στη Δω­δε­κά­νη­σο , πε­ριοδ. Το Σύ­νταγ­μα σελ. 425-464). Ανα­φο­ρι­κά εξ άλλου με όλα τα μι­κρό­τε­ρα νησιά , δη­λα­δή τα μη δο­ρυά­λω­τα από τους οθω­μα­νούς , ευ­τυ­χώς έχει αμε­τά­κλη­τα πλέον από τον Άρειο Πάγο κρι­θεί ότι πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου κατά δια­δο­χή των ιτα­λών και των οθω­μα­νών κα­τα­κτη­τών δεν υφί­στα­ται (πε­ρισ­σό­τε­ρα π.χ. για τη Σύμη που ακόμη και οι δρό­μοι και πλα­τεί­ες του Δήμου στους οι­κι­σμούς φέ­ρο­νται φαι­δρώς κα­τα­γραμ­μέ­νες σαν γε­ω­τε­μά­χια του αδη­φά­γου Δη­μο­σί­ου, βλ. στην  υπό­θε­ση  Α.Π.  458/ 2016 «Νόμος», που είχα τη τιμή και ευ­τυ­χία  να κερ­δί­σω , υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος επί­μο­να πε­ριου­σία της Μονής του Πα­νορ­μί­τη Σύμης , αν και στον πρώτο βαθμό έχασα τη δίκη  λόγω της επί­κλη­σης  και  απο­δο­χής από το Πρω­το­δι­κείο,  εν­στά­σε­ων του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου περί εφαρ­μο­γής της οθω­μα­νι­κής  νο­μο­θε­σί­ας περί  τεσ­σα­ρούφ και της ιτα­λι­κής νο­μο­θε­σί­ας περί χρη­σι­κτη­σί­ας !!!)

Ωστό­σο από την άλλη πλευ­ρά είναι  αλή­θεια ότι η δια­τή­ρη­ση από την ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία το 1947  των ιτα­λι­κών κτη­μα­το­λο­γί­ων , βο­ή­θη­σε τα μάλα στην ασφά­λεια των εμπράγ­μα­των συ­ναλ­λα­γών και στην οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη , πράγ­μα άλ­λω­στε που οδή­γη­σε  τα κτη­μα­το­λό­για αυτά να επη­ρε­ά­σουν ση­μα­ντι­κά τις επι­λο­γές του νο­μο­θέ­τη κατά τη  θέ­σπι­ση των δια­τά­ξε­ων  του Εθνι­κού Κτη­μα­το­λο­γί­ου ( βλ. πρό­λο­γο Γ. Κα­ρύ­μπα­λη-Τσί­πτσιου / Γ. Δια­μα­ντό­που­λου: Δί­καιο Κτη­μα­το­λο­γί­ου).

Εντού­τοις ιδιαί­τε­ρα από τα χρό­νια της δη­μιουρ­γί­ας του Εθνι­κού Κτη­μα­το­λο­γί­ου, τα Κτη­μα­το­λο­γι­κά Γρα­φεία Ρόδου και Κω προ­φα­νώς στη προ­ο­πτι­κή της εν­σω­μά­τω­σης τους στο Ε.Κ., απα­ξιώ­θη­καν από τη πο­λι­τεία πλή­ρως , συ­νε­χί­ζο­ντας  το απαρ­χαιω­μέ­νο χει­ρό­γρα­φο σύ­στη­μα εγ­γρα­φών με συ­νε­χή ωστό­σο  υπο­στε­λέ­χω­ση προ­σω­πι­κού, όχι μόνο  αδια­φο­ρώ­ντας εγκλη­μα­τι­κά  για την άκρως ανα­γκαία  ψη­φιο­ποί­η­ση  και μη­χα­νορ­γά­νω­ση του , αλλά φτά­νο­ντας και στο ση­μείο να ψη­φί­ζο­νται νόμοι που να πα­ρι­στούν ψευ­δώς , προ­φα­νώς κάτι εξυ­πη­ρε­τώ­ντας, ότι ήδη τάχα λει­τουρ­γούν με «ολο­κλη­ρω­μέ­νο πλη­ρο­φο­ρι­κό σύ­στη­μα» (αρ. 11.6 του Ν. 3472/2006). Κο­ρω­νί­δα της εγκα­τά­λει­ψης και της κο­ροϊ­δί­ας , είναι το γε­γο­νός ότι  αφή­νο­νται , αλλά και εμείς αφή­νου­με  με δικές μας ευ­θύ­νες  να λει­τουρ­γούν τα δύο Κτη­μα­το­λό­για , με ένα  απί­θα­νο δυαρ­χι­κό σύ­στη­μα  διοί­κη­σης  contra στο ίδιο το Σύ­νταγ­μα (άρθρο 89παρ 3) αλλά και στον νόμο (αρ. 1 Ν. 1688/1951, 7.3Ν.Δ.4539/1966, 17- 18 Ν. 724/1977 και  τε­λευ­ταία αρ. 13.10 Ν. 3472/2006),  πα­ρό­λο που από το 1980 είχε επι­ση­μά­νει την αυ­θαι­ρε­σία αυτή ο τότε Πρό­ε­δρος Πρω­το­δι­κών Ρόδου Ν. Γε­ωρ­γίλ­λης (πε­ρισ­σό­τε­ρα βλ.  Δωδεκ. Νομ. . Επιθ. Τ.1 σελ 69). Μο­να­δι­κό  κα­θε­στώς διοί­κη­σης που φέ­ρε­ται από τη  μια ότι έχει ως Προϊ­στά­με­νο και  με  διοι­κη­τι­κά και με δι­καιο­δο­τι­κά κα­θή­κο­ντα διο­ρι­σμέ­νο από το Πρω­το­δι­κείο Δι­κα­στή (αντί του ίδιου  Προ­έ­δρου Πρω­το­δι­κών που χωρίς άλλο Διευ­θυ­ντή όριζε η ιτα­λι­κή νο­μο­θε­σία) και από την άλλη Διευ­θυ­ντή με πλήρη κα­θή­κο­ντα σαφώς ορι­σμέ­να από τις πα­ρα­πά­νω δια­τά­ξεις της ελ­λη­νι­κής πλέον πο­λι­τεί­ας  , πλην όμως που τε­λούν σε αδι­καιο­λό­γη­τη αδρά­νεια αφού είτε θε­ω­ρη­τι­κά είτε και πρα­κτι­κά προϊ­στά­με­νος εξα­κο­λου­θεί να φέ­ρε­ται ότι είναι ο  Δι­κα­στής. Φτά­νο­ντας έτσι στο ση­μείο να πα­ρα­κο­λου­θού­με τους τε­λευ­ταί­ους μήνες απο­χαυ­νω­μέ­νοι μαζί με τη κοινή γνώμη στη κα­θη­με­ρι­νή ει­δη­σε­ο­γρα­φία , τον πρώτο να εγκα­λεί τον δεύ­τε­ρο για κα­κουρ­γη­μα­τι­κές πα­ρα­λεί­ψεις άσκη­σης κα­θη­κό­ντων προϊ­στα­μέ­νου, κυ­ριο­λε­κτι­κά δη­λα­δή «χά­νο­ντας η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα» για το  ποιος είναι ο προϊ­στά­με­νος. Με τε­λι­κό βε­βαιό­τα­τα  απο­τέ­λε­σμα και αντι­κει­με­νι­κά χα­ρι­στι­κή βολή,   την ηθική  πλέον κα­τα­βα­ρά­θρω­ση και απα­ξί­ω­ση του θε­σμού, αφού η κοινή γνώμη αντι­λαμ­βά­νε­ται καλώς ή κακώς  δι­καιο­λο­γη­μέ­να πά­ντως, ότι έτσι που τόσα χρό­νια λει­τουρ­γεί το Κτη­μα­το­λό­γιο είναι ελεύ­θε­ρο πεδίο  διά­πρα­ξης κα­κουρ­γη­μά­των  .

Με τον συ­νά­δελ­φο μου  λοι­πόν Δ. Σα­λα­μα­στρά­κη μπο­ρεί να δια­φώ­νη­σα στο πα­ρελ­θόν και μέχρι πρό­σφα­τα ακόμη να δια­φω­νού­σα και  γρά­φο­ντας σαν αι­θε­ρο­βά­μω­νας  ατέ­λειω­τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα ει­ση­γη­τι­κές και αι­τιο­λο­γι­κές εκ­θέ­σεις και τρο­πο­λο­γί­ες Νόμων και  Εγκυ­κλί­ων  , να προ­σπα­θού­σα να πείσω και να συν­δρά­μω να στα­λούν τα πο­νή­μα­τα μου από τη συ­γκρο­τη­θεί­σα  Επι­τρο­πή του Δ.Σ.Ρ στο Υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης,  προ­κει­μέ­νου επι­τέ­λους η πο­λι­τεία να εν­σκή­ψει στο ζή­τη­μα και με τον απα­ραί­τη­το εκ­συγ­χρο­νι­σμό  να μπο­ρέ­σει να δια­τη­ρη­θεί ο θε­σμός  ανε­ξάρ­τη­τος από το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο,

Όμως αδρα­νού­ντες και εδώ πλέον  που έφτα­σαν  τα πράγ­μα­τα,  όλοι και πρώ­τος κατά τη γνώμη μου βέ­βαια και και ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος πρέ­πει να αλ­λά­ξει πλώρη. Είναι άσκο­πο και μας κα­τα­ντά τη τε­λευ­ταία πέτρα του μύλου , να μι­λά­με ακόμη για δια­τή­ρη­ση του απαρ­χαιω­μέ­νου, απα­ξιω­μέ­νου και σε λίγο και επι­κίν­δυ­νου πλέον θε­σμού του ιτα­λι­κού κτη­μα­το­λο­γί­ου. Είναι ανεύ­θυ­νο να απο­κτή­σει όλη η Ελ­λά­δα εκ­συγ­χρο­νι­σμέ­νο ψη­φια­κό Κτη­μα­το­λό­γιο, που τα θε­τι­κά γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά όσοι χει­ρι­ζό­μα­στε κτη­μα­το­λο­γι­κές  υπο­θέ­σεις στη Σύμη,  και εμείς εδώ γρα­φι­κά να αντι­στε­κό­μα­στε χωρίς πλέον και εμείς να μπο­ρού­με πει­στι­κά να τεκ­μη­ριώ­σου­με λό­γους .

Πα­ράλ­λη­λα όμως με  τη με­τα­στρο­φή της θέσης του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, που δεν είναι ήττα αλλά υπευ­θυ­νό­τη­τα και επί­γνω­ση της δια­μορ­φω­θεί­σας πλέον ση­με­ρι­νής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας,  το εξαι­ρε­τι­κά ΚΡΙ­ΣΙ­ΜΟ θέμα είναι η ομαλή εν­σω­μά­τω­ση στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο του συ­στή­μα­τος των ιτα­λι­κών κτη­μα­το­λο­γί­ων Ρόδου και Κω. Η εν­σω­μά­τω­ση αυτή πρέ­πει να γίνει με ασφά­λεια και με κα­τευ­θεί­αν  ψη­φιο­ποί­η­ση τόσο των εγ­γρα­φών κατά το νο­μι­κό μέρος, όσο και των δια­γραμ­μά­των κατά το τε­χνι­κό μέρος. Το τε­λευ­ταίο είναι κατά τη γνώμη μου και το πιο δύ­σκο­λο λόγω του απαρ­χαιω­μέ­νου  σχε­δια­σμού των με­ρί­δων στους κτη­μα­το­λο­γι­κούς  φα­κέ­λους, σε σχέση με τα ση­με­ρι­νά  ηλε­κτρο­νι­κά συ­στή­μα­τα του Εθνι­κού Κτη­μα­το­λο­γί­ου. Στη κα­τεύ­θυν­ση λοι­πόν αυτή ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ν.Π.Δ.Δ.  πρέ­πει να διεκ­δι­κή­σει θε­σμι­κό ρόλο με στε­λε­χω­μέ­νες επι­τρο­πές κα­τα­χω­ρή­σε­ων  και από τα μέλη του, συν­δρά­μο­ντας επί­σης για την ασφα­λή με­τα­κί­νη­ση όλων των ερ­γα­ζο­μέ­νων από τα παλιά κτη­μα­το­λό­για στον νέο θεσμό. Ιδού πεδίο λα­μπρό για τους επί­δο­ξους Προ­έ­δρους και μα­κά­ρι και Προ­ε­δρί­νες , που  πρέ­πει κα­θη­με­ρι­νά να απο­δει­κνύ­ουν ότι η γυ­ναί­κα του Καί­σα­ρα δεν αρκεί να είναι αλλά και να φαί­νε­ται τίμια. Ιδιαί­τε­ρα μά­λι­στα  σε τέ­τοιους πο­νη­ρούς και κα­χύ­πο­πτους και­ρούς που η  «κα­ρέ­κλα» του Προ­έ­δρου , από ηλε­κτρι­κή κα­ρέ­κλα βα­ρειών ευ­θυ­νών και προ­σω­πι­κών στε­ρή­σε­ων επαγ­γελ­μα­τι­κού χρό­νου αλλά και ψυ­χι­κής ηρε­μί­ας , δεν προ­σφέ­ρε­ται και δεν  πρέ­πει καν να περ­νά­ει από το μυαλό ότι μπο­ρεί να γίνει πο­λυ­θρό­να και ερ­γα­λείο  αράγ­μα­τος ή εξυ­πη­ρέ­τη­σης άλλων ιδιο­τε­λών και εξαι­ρε­τι­κά επω­φε­λών ίδιων  σκο­πών. Τα προ­βλή­μα­τα της δι­κη­γο­ρί­ας είναι τε­ρά­στια και εφιαλ­τι­κά και  όσοι θέ­λουν να κα­τε­βούν στο στίβο, πρέ­πει πρώτα να συ­ζη­τή­σουν με τον εαυτό τους και τη  συ­νεί­δη­ση τους γιατί δια­φο­ρε­τι­κά  κυ­ριο­λε­κτι­κά θα εκτε­θούν….

Θε­ό­δω­ρος Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου ,Δι­κή­γο­ρος-Προι­στά­με­νος Νο­μι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δήμου Ρόδου,

Άρ­χο­ντας Δι­καιο­φύ­λα­κας Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου Κων­στα­ντι­νού­πο­λης